Συνολικές προβολές σελίδας

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

Πτώση με το κεφάλι και άσχημο καρούμπαλο

Πριν από τέσσερις μέρες ενώ ήμουν στην κουζίνα άκουσα ένα δυνατό μπαμ κι αμέσως τις φωνές του Γιώργου. Έτρεξα έντρομη στο δωμάτιο και τον βρήκα πεσμένο ανάσκελα στο πάτωμα, στο μικρό χώρο που μεσολαβεί ανάμεσα στο κρεβάτι του αδελφού του και το παράθυρο. Είχε πέσει, σίγουρα το μπαμ ήταν το κεφάλι του και δεν είχα δει πώς.
Από τότε που ανεβοκατεβαίνει μόνος του πάνω και κάτω από τα κρεβάτια, ο κίνδυνος πτώσεων έχει αυξηθεί. Στηρίζεται στα χέρια (γιατί τα πόδια δεν τα δουλεύει από μόνος του δηλ. να λυγίσει το γόνατο, ν' ανοίξει το πόδι και να σκαρφαλώσει), δίνει μια ψηλή χοροπηδηχτή, ξαπλώνει επάνω στο κρεβάτι και μετά λυγίζει τα γόνατα και έρχεται στα τέσσερα. Από κει και πέρα αρχίζει ένα γονατιστό χοροπηδητό επάνω στο κρεβάτι, αντίστοιχο του όρθιου στον καναπέ αλλά πιο επικίνδυνο, μιας και είναι ψηλά. Του έχω απαγορεύσει να πηγαίνει στο κρεβάτι του αδελφού του, γιατί έχει καλοριφέρ με γωνίες, και γιατί δεν ακουμπάει σε τοίχο αλλά έχει κενό μέχρι το παράθυρο. Λες και του είπα "Γιώργο, όσο πιο συχνά μπορείς να πηγαίνεις στο διπλανό κρεβάτι'', όλο εκεί βρίσκεται. Τον κατεβάζω και τον πάω στο δικό του, μετά από λίγο πάλι εκεί. Ώσπου κάποια στιγμή έπεσε. Τον σήκωσα, τον καθησύχασα, κοίταξα μήπως έτρεχε αίμα από πουθενά, όχι. Άρχισα να ψάχνω για καρούμπαλα, όπως τα ξέρω εγώ, δηλ. σκληρά εξογκώματα. Τίποτα. Έχει και παρα πολύ πυκνά μαλλιά, δεν μπορούσα να ψάξω καλά. Όλη μέρα και την επόμενη τον παρακολούθησα για παράξενες αντιδράσεις, υπνηλία, εμετό. Τίποτα. Τον ξύπνησα μερικές φορές τη νύχτα, όπως κάνουμε σε περίπτωση χτυπήματος του κεφαλιού, όλα καλά. Βέβαια το παιδί στο λούσιμο πονούσε και διαμαρτυρόταν, αλλά έλεγα είναι από το πέσιμο και απλώς τον έλουσα με πολύ μαλακές κινήσεις. Την άλλη μέρα ξανάπεσε από το δικό του κρεβάτι, ούτε είδα πως, αλλά τον είδα πάλι στο πάτωμα. Πάλι τα ίδια έγιναν.
Εχτές εκεί που έκαναν φυσιοθεραπεία, μου λέει η γυναίκα ''Το κεφάλι του Γιώργου είναι ακόμα μαλακό; Δεν έχει ολοκληρωθεί η οστεοποίηση;" Σκέφτομαι "Τι λέει; Το παιδί είναι επτά χρονών όχι 12 μηνών'' και αμέσως τρώω φλασιά ''Το πέσιμο''. Μου δείχνει η γυναίκα. Το μεγαλύτερο μέρος της αριστερής μεριάς του κεφαλιού ήταν σαν ζελέ στο πιάσιμο. Τρελάθηκα και έχασα την ψυχραιμία μου, έχω και τον παντοτινό φόβο με το κεφάλι λόγω Γιώργου που  μάλλον δεν θα φύγει ποτέ. Πήρα αμέσως την παιδίατρο. Με καθησύχασε ότι τα καρούμπαλα των παιδιών είναι έτσι στην υφή, μαλακά και σαν ζελέ (πράγμα που εγώ δεν το ήξερα, αλλά μου το επιβεβαίωσαν και μητέρες με μεγάλα παιδιά), ότι αφού δεν υπήρχαν κλινικά συμπτώματα ή περίεργη συμπεριφορά για 2 εικοσιτετράωρα μάλλον δεν συνέβαινε τίποτα το ανησυχητικό, αλλά μας είπε να πάμε στο Νοσοκομείο Παίδων (όποιο από τα δύο εφημερεύει, πάντα το ένα εφημερεύει) για να του κάνουν ακτινογραφία στο κεφάλι.
Πήγαμε λοιπόν εχτές το βράδυ. Εφημέρευε το "Αγλαϊα Κυριακού''. Δεν είχε ιδιαίτερο κόσμο, οπότε πήραμε από την είσοδο νούμερο προτεραιότητας για τους χειρούργους, τον είδαν σχεδόν αμέσως, μας έδωσαν το παραπεμπτικό για την ακτινογραφία, την έκανε (τους είπαμε κατευθείαν ότι δεν στέκεται μόνος του και τον ξάπλωσαν, όχι σαν την άλλη φορά), τη δείξαμε, τον είδε και νευροχειρουγός λόγω του βεβαρημένου ιστορικού με το κεφάλι και φύγαμε.
Ο Γιώργος είχε άγχος και φοβόταν το νοσοκομείο (μας το είπε) και ειδικά την ακτινογραφία, γιατί η πρώτη εμπειρία ακτινογραφίας των ισχίων του, του έχει μείνει μάλλον ως τραυματική εμπειρία που δεν μπορεί να ξεπεράσει. Από το άγχος του γελούσε μόνος του, μιλούσε δυνατά, γλιστρούσε από την καρέκλα, δεν στηριζόταν καθόλου στα πόδια του. Το καταλαβαίναμε αλλά δεν έπαυε να είναι εκνευριστικό. Όταν τελείωσε η διαδικασία χαλάρωσε και σταμάτησε.
Ο γιατρός μας είπε να τον παρακολουθήσουμε και το  υπόλοιπο της εβδομάδας για τυχόν παράξενες αντιδράσεις και να μην παραξενευτούμε αν μαυρίσει το πίσω μέρος του λαιμού του, καθώς ο μώλωπας θα προχωρά προς τα κάτω. Το ζελέ είναι στην ουσία σαν ένα σακουλάκι αίμα μέσα από το κρανίο, το οποίο θα απορροφηθεί μόνο του σιγά -σιγά. Ενδέχεται να παρουσιάσει μια μικρή αναιμία καθώς έχασε αρκετό αίμα απ' αυτό το αιμοφόρο αγγείο που έσπασε (θα του δίνουμε να τρώει κρέας). Επίστημονικό φαινόμενο αποτελεί το γεγονός ότι με τέτοιο αιμάτωμα δεν υπήρξε κάταγμα δηλ. σπάσιμο στο κεφάλι και δεν έτρεξε καθόλου αίμα. Σκληρή η κεφάλα του Γιώργου. 
Δόξα τω Θεώ, αφού είχαν περάσει και 3-4 ημέρες, δεν χρειάστηκε να μείνουμε μέσα για παρακολούθηση (αυτός στο κρεβάτι κι εγώ στην καρέκλα επί διήμερον).
Επιστρέψαμε λοιπόν στο σπίτι. Στο αυτοκίνητο κατ' αρχάς έγινε ολόκληρη διάλεξη (εγώ την έκανα) για παιδάκια που δεν ακούνε τη μαμά τους και παθαίνουν διάφορα πράγματα. Μετά από την κούρασή του και το χάλι του, θυμήθηκε ότι δεν είχε δει καραγκιόζη κι άρχισε να κλαίει. Ευτυχώς φτάσαμε γρήγορα σπίτι, ψιλοέφαγε, πλύθηκε και πήγε για ύπνο. Σήμερα, πάλι εκτός σχολείου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου