Συνολικές προβολές σελίδας

Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

Ένα μεγάλο θαύμα

Πριν από δυο τρεις εβδομάδες, πήγαμε με το Γιώργο στην Ιερά Μονή Παντοκράτορος Ταώ (Νταού) Πεντέλης να προσκυνήσουμε και να σταυρώσουν το Γιώργο με τα Άγια Λείψανα. Την πρώτη φορά που πήγαμε δεν μπορέσαμε να δούμε την Ηγουμένη, γιατί πήγαμε αργά το μεσημέρι. Μας υποδέχτηκαν με πολλή καλοσύνη και μας μίλησαν οι μοναχές, οι οποίες ήταν ευγενέστατες και σε έκαναν να νιώθεις παρα πολύ άνετα και ευχάριστα. Μια μικρούλα (σε ηλικία) μοναχή μας άνοιξε να μπούμε στο χώρο όπου βρίσκονται τα λείψανα (στον πρόναο της παλιάς εκκλησίας είναι μόνο το λείψανο του ηγούμενου με πλήθος ασημένια καντήλια ταμάτων από πάνω), καθίσαμε και μας διηγήθηκε ένα μεγάλο θαύμα που έγινε στη μονή πριν από μερικούς μήνες.
Στη μονή προσέρχονται πολλοί προσκυνητές (όμως και τις δύο φορές που πήγαμε υπήρχε ησυχία, γαλήνη και τάξη) και μάλιστα από ξένες χώρες. Τον καιρό της ακμής της μονής, πριν σφαγιασθούν οι τελευταίοι μοναχοί από τους Αγαρηνούς πειρατές, η μονή ήταν το δεύτερο σημαντικότερο προσκύνημα μετά από το Άγιον Όρος στον ελλαδικό χώρο. Οι πατέρες είχαν φτάσει σε μέτρα αγιότητας και θαυματουργούσαν εν ζωή.
Μετά τη σφαγή η μονή ερήμωσε και ξανασυστήθηκε τη δεκαετία του 60 ως γυναικεία πλέον, οπότε και ανακαλύφθηκαν μετά από τρεισήμισι αιώνες τα λείψανα των σφαγιασθέντων πατέρων.
Πολλοί είναι λοιπόν οι πιστοί που προσέρχονται στη μονή  και από ξένες χώρες ζητώντας πνευματική καθοδήγηση αλλά και το θαύμα, κυρίως σε θέματα υγείας.
Μας διηγήθηκε λοιπόν η μοναχή με λεπτομέρειες, κάτι που ήδη είχα μάθει συνοπτικά και ήταν ο λόγος που επισκεφτήκαμε με το Γιώργο το μοναστήρι.
Πριν από κάποιους μήνες λοιπόν ήρθε στη μονή με τους γονείς του συνοδεία μεταφραστού, ο Δημήτρης, ένας νέος από τη Ρωσία, τετραπληγικός εκ γενετής, καθισμένος στο αναπηρικό καροτσάκι. Η μοναχή δεν γνωρίζει από εγκεφαλική παράλυση αλλά μου είπε ότι δεν μπορούσε να στηρίξει ούτε το κεφάλι του, το οποίο ήταν πεσμένο πλαγιαστά στο στήθος του. Ήταν ένα εξαιρετικό και εξυπνότατο παιδί, φοιτητής της Νομικής στην πατρίδα του, καθηλωμένο όμως από τη βαριά αναπηρία.
Οι μοναχές πέρασαν την οικογένεια στο χώρο όπου βρίσκονται τα Άγια Λείψανα των μαρτυρησάντων πατέρων. Αυτό γίνεται μόνο σε ειδικές περιπτώσεις δηλ. ο σχετικός χώρος δεν είναι ανοιχτός και επισκέψιμος στο κοινό, αλλά ανοίγει όταν έρχεται κάποιος που χρειάζεται βοήθεια (όπως ο Δημήτρης, όπως ο γιος μου, όπως άλλοι ασθενείς), Αφού όμως τον άνοιξαν, μπήκε κι ένας άσχετος κύριος που βρισκόταν εκείνη την ώρα στη μονή και βρήκε κι αυτός την ευκαιρία να επισκεφθεί το χώρο, αφού τον ξεκλείδωσαν. Κατόπιν ήρθε η γερόντισσα, σταύρωσε το Δημήτρη με τα Άγια Λείψανα και άρχισε να του μιλά ενώ ο μεταφραστής μετέφραζε στα ρωσικά. Του έλεγε να έχει πίστη, πίστη, να το βάλει καλά μέσα στο κεφάλι του (συγχρόνως χτυπούσε με το χέρι της το κεφάλι του) - και εμείς ξέρουμε ότι η αιτία της εγκεφαλικής παράλυσης είναι η βλάβη μέσα στο κεφάλι). Οι μοναχές την κοίταζαν έκπληκτες να χτυπάει το κεφάλι του Δημήτρη, ο δε κύριος κοίταζε τις μοναχές και κουνούσε το κεφάλι του στο στυλ ''τι του λέει τώρα του ταλαίπωρου, δεν βλέπει το χάλι του;''
Κατόπιν άφησαν το Δημήτρη  μόνο με το αναπηρικό του καροτσάκι μέσα στο χώρο με τα Άγια Λείψανα και οι γονείς με το μεταφραστή  κατευθύνθηκαν προς το πωλητήριο της μονής για να αγοράσουν κάποια πράγματα.  Τους ακολούθησε και ο άσχετος κύριος.Το πωλητήριο απέχει από το χώρο με τα Άγια Λείψανα περίπου 20 μέτρα. Οι μκρές μοναχές είχαν ήδη πάει στο πωλητήριο και περίμεναν εκεί τους επισκέπτες για να τους εξυπηρετήσουν, όμως ο πατέρας του Δημήτρη ξαφνικά έκανε μεταβολή και γύρισε πίσω. Ο μεταφραστής και η μητέρα δεν κατάλαβαν τι συνέβαινε, αλλά γύρισαν και αυτοί, φοβούμενοι μήπως έπαθε κάτι το παιδί. Όταν έφτασαν στο χώρο με τα Άγια Λείψανα, είδαν το Δημήτρη να στηρίζεται στα μπράτσα από το καροτσάκι προσπαθώντας να σηκωθεί. Ο πατέρας του προσφέρθηκε να τον βοηθήσει αλλά ο Δημήτρης αρνήθηκε τη βοήθειά του και είπε ότι θέλει να σηκωθεί μόνος του. Κατόπιν σηκώθηκε, στάθηκε και άρχισε να τρέχει. Έτρεχε μέσα στην αυλή του μοναστηριού φωνάζοντας σαν τρελός στη γλώσσα του. Έτρεχε με αστάθεια και φαινόταν ότι θα χτυπούσε ή θα έπεφτε. Οι μικρές μοναχές τον έβλεπαν από το πωλητήριο και μη έχοντας ακόμη συνειδητοποιήσει το θαύμα, ένιωσαν μεγάλη αγωνία φοβούμενες ότι θα πέσει και θα χτυπήσει άσχημα, έτσι όπως έτρεχε ασταθώς και σαν μεθυσμένος. Όταν κατάλαβαν τι γινόταν, παρόλο που είναι μοναχές και ζουν κοντά στο Θεό, έπαθαν σοκ. Ο Δημήτρης δεν σταματούσε να τρέχει. Ο δε άσχετος κύριος, ευρισκόμενος και ο ίδιος σε κατάσταση σοκ, τραβούσε το όλο θέαμα με το κινητό. Στο τέλος ο Δημήτρης κουράστηκε και γύρεψε να καθήσει. Το θαύμα έμαθε όλο το μοναστήρι. Οι μοναχές τον ξενάγησαν σιγά σιγά (με τα πόδια) σε όλους τους χώρους της μονής. Ανέβηκε και τις σκάλες.
Ο άσχετος κύριος ξαναγύρισε μετά από κάποιες μέρες στο μοναστήρι. Είχε γράψει αυτά που είχε τραβήξει με το κινητό σε dvd και το παρέδωσε στη μονή.
Γίνονται πολύ μεγάλα θαύματα. Αρκεί να έχουμε λίγη πίστη!