Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015

Επανέναρξη του ιστολογίου

        Για κάποιο λόγο ο διαχειριστής επέτρεψε τη δημιουργία νέων αναρτήσεων, οπότε επανέρχομαι με τη λειτουργία του ιστολογίου, την οποία είχα σταματήσει το Νοέμβριο του 2013, τότε που το παιδί είχε κλείσει τα πέντε του χρόνια. Από τότε έγιναν παρα πολλά πράγματα, αλλά ο αγώνας όσο πάει γίνεται μεγαλύτερος και δυσκολότερος. Από τη στιγμή που το παιδί βγαίνει από το περιβάλλον του σπιτιού, αρχίζουν να δημιουργούνται νέα προβλήματα. Από τη στιγμή που προσπαθεί να ενταχθεί στο σχολείο,  νέα προβλήματα. Από τη στιγμή που μεγαλώνει,  νέα προβλήματα. Από τη στιγμή που βαραίνει,  νέα προβλήματα. Όλα αυτά τα προβλήματα, στις επιστημονικές μελέτες και στα σχετικά βιβλία και άρθρα ονομάζονται "προκλήσεις'', ''challenges'' στ' αγγλικά. Αυτό μάλλον δεν είναι τυχαίο. Έστω και αν είναι μόνο θέμα ορολογίας ή ονομασίας, σε βοηθάει να δεις το πρόβλημα ως θέμα που επιζητεί λύση, την οποία προσπαθείς να βρεις για να το ξεπεράσεις και όχι σαν ένα ακόμη βάρος που έρχεται να προστεθεί στην πλάτη σου. Επειδή τελικά όλα σ' αυτή τη ζωή είναι θέμα οπτικής, ας κρατήσουμε την καλύτερη δυνατή οπτική που μπορούμε.
        Η αλήθεια είναι ότι αυτό το ιστολόγιο μου έλειψε. Αν και η συγγραφή του απαιτεί χρόνο και ο χρόνος που έχω τώρα είναι πολύ περιορισμένος, η ενασχόληση με αυτό με βοηθάει πολύ. Αφενός μιλάω για πράγματα που κανείς άλλος δεν έχει όρεξη ν' ακούσει ή να καταλάβει, κι αφετέρου, από τη στιγμή που αυτό το ιστολόγιο το διαβάζουν άνθρωποι με παρόμοια προβλήματα με τα δικά μου, με τους οποίους επικοινωνώ κάποια φορά, νιώθω λιγότερη μοναξιά. Αυτό που έχω καταλάβει στα έξι χρόνια που πορεύομαι με την εγκεφαλική παράλυση και την αναπηρία γενικότερα, είναι πόσο πολύ χρειάζεται μια ομάδα υποστήριξης, άλλοι γονείς που ν ΄αντιμετωπίζουν τις ίδιες καταστάσεις, ώστε να νοιώθεις ότι βρίσκεσαι σ' ένα περιβάλλον οικείο, όπου δεν πρέπει να δίνεις εξηγήσεις, ν' απαντάς σε απορίες, να σε λυπούνται κλπ κλπ. Επειδή εμείς κάνουμε όλες τις θεραπείες στο σπίτι, δεν πηγαίνουμε σε κέντρο, δεν μου έχει δοθεί η ευκαιρία να συναντήσω από κοντά άλλους γονείς σαν και μένα. Βέβαια ακόμη κι όταν έχω συναντήσει κάποιους σε άλλους χώρους και συνήθως με άλλη μορφή αναπηρίας, δεν έχω ταιριάξει για να δημιουργήσω μια πιο οικεία σχέση μαζί τους. Αυτό βέβαια είναι λογικό, γιατί το ότι έχουμε ένα παιδί με αναπηρία, δεν μας κάνει αυτομάτως να σκεφτόμαστε  ίδια ή να έχουμε τις ίδιες ιδέες, συμπεριφορές και στάσεις. Πάντως αν κάποιος καταφέρει να δημιουργήσει μια τέτοια ομάδα ή κάποιες φιλίες, πιστεύω  ότι είναι πολύ ευεργετικό για την ψυχική του υγεία.
Καλή μου αρχή λοιπόν και μακάρι αυτό το ιστολόγιο να λειτουργήσει  αυτή τη φορά ως χώρος που θα βρισκόμαστε, θα τα λέμε και θα παίρνουμε δύναμη.
 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου