Συνολικές προβολές σελίδας

Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2015

Πρόοδος στη γλώσσα και τα μαθηματικά. Μέθοδοι.

            Γενικά το σχολείο δεν είναι εύκολο για το Γιώργο, όπως είναι για τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να γράψει και στα μαθηματικά έχει περιορισμένη αντίληψη λόγω της έλλειψης κίνησης. Ωστόσο με μεγάλη προσπάθεια εκ μέρους του, εκ μέρους μας και εκ μέρους της θεραπευτικής του ομάδας, η προσωπική του πρόοδος είναι θεαματική. Είμαι πολύ συγκινημένη για την προσπάθεια που κάνει και επίσης διαπιστώνω ότι οι δυνατότητές του είναι πολύ περισσότερες από αυτές που εγώ νόμιζα ότι διαθέτει.
       Όσον αφορά το διάβασμα είναι πλέον προφανές ότι βλέπει τις σειρές των γραμμάτων με διαφορετικό τρόπο απ' ότι εμείς. Δεν ξέρω ακριβώς πώς και αυτός είναι ακόμη πολύ μικρός για να το εξηγήσει, ωστόσο καταλαβαίνω από τη στάση του σώματός του και τη θέση των ματιών ότι δεν τα βλέπει όπως εμείς αυτόματα. Πρέπει να τοποθετηθεί για να τα δει. Ίσως καθώς μεγαλώνει να καταλάβει από μόνος του ποια θέση τον εξυπηρετεί καλύτερα και από πού και πώς θα διαβάσει ευκολότερα. Είναι πιθανόν να επιταχύνει και την ταχύτητα ανάγνωσης. Ήδη πριν από δύο εβδομάδες διάβασε μόνος του την πρώτη του λέξη (χωρίς να του τη δείχνει κάποιος με το δάχτυλο). Ωστόσο πιστεύω ότι  μάλλον το διάβασμα δεν θα γίνει ποτέ αγαπημένο του, λόγω των δυσκολιών. Βέβαια ποτέ δεν ξέρεις. Η δυσκολία του δεν έχει να κάνει με το φακό του ματιού, ο οποίος είναι υγιής, αλλά με το οπτικό κινητικό νεύρο, το οποίο έχει επηρεαστεί από την εγκεφαλική παράλυση. Πάντως η πρόοδός του είναι πολύ μεγάλη. Το Σεπτέμβριο, στις καρτούλες ενός επιτραπέζιου παιχνιδιού που έχουμε, μπορούσε να διαβάσει μία λέξη, την πιο εύκολη, σε αντιστοιχία 1 λέξη κάθε δυο καρτούλες. Τώρα, με λίγη βοήθεια και με πιο μεγάλη άνεση  διαβάζει πολύ περισσότερες λέξεις στις καρτούλες.
      Όταν διαβάζει, κυρίως άγνωστο κείμενο, παρατηρείται το φαινόμενο να διαβάζει συλλαβές ανάποδα π.χ "μέσα", αντί να διαβάσει "με'' μπορεί να διαβάσει "σε'' δηλ. το ε με το επόμενο γράμμα και όχι με το προηγούμενο. Προσπαθώ να τον κάνω να καταλάβει ποιο γράμμα προηγείται και ότι πρώτο διαβάζεται  αυτό που προηγείται. Νομίζω ότι η προσπάθεια είναι αρκετά επιτυχής, γιατί μειώνονται οι ανάποδοι συλλαβισμοί.  Επίσης μπερδεύεται αν η λέξη αρχίζει με φωνήεν  πχ '' άλογο'', μπορεί να ξεκινήσει να διαβάσει "λα''.
         Γενικότερα, παρόλο που δεν έχει πρόβλημα μυωπίας, λόγω της οπτικής ιδιαιτερότητας, όσο πιο μεγάλα είναι τα γράμματα, τόσο πιο εύκολο είναι γι' αυτόν το διάβασμα. Έχει τα βιβλία σχολείου που παρέχει το Υπουργείο Παιδείας (μέσω του Διόφαντου) σε γραμματοσειρά  Verdana 28, την οποία με μικρή προσπάθεια διαβάζει ικανοποιητικά. Ωστόσο τα φυλλάδια που του δίνει η δασκάλα απ' το σχολείο, τα οποία πολλές φορές έχουν και ζωγραφιές, δεν είναι κατάλληλα γι'αυτόν γιατί τα γράμματα είναι μικρά και οι ζωγραφιές δυσδιάκριτες (ειδικά στα μαθηματικά που έχει π,χ να μετρήσει 8 μικρά λαγουδάκια). Εκεί αναγκάζομαι να ξαναγράφω το κείμενο με μεγάλα γράμματα και να το κολλάω πάνω στο φυλλάδιο, να χρωματίζω τις ζωγραφιές με διαφορετικά χρώματα για να διακρίνονται ευκολότερα ή να ξαναζωγραφίζω τις ζωγραφιές μεγαλύτερες. Γενικά, όταν το φυλλάδιο φτάσει σπίτι πρέπει να το επεξεργαστώ. Και τους δίνει κάθε μέρα φυλλάδια και στη γλώσσα και στα μαθηματικά. Ειδικά κάτι φυλλάδια που παριστάνουν Ευρώ και λεπτά είναι εντελώς δυσδιάκριτα, ούτε εγώ δεν μπορώ να τα δω καλά καλά. Αν και στη διδασκαλία των χρημάτων δεν στέκομαι σχεδόν καθόλου, γιατί βλέπω ότι το παιδί δεν μπορεί να τα καταλάβει ακόμη (και μάλλον ούτε και τα υπόλοιπα πρωτάκια έχουν ευχέρεια σ' αυτόν τον τομέα).
           Όσον αφορά τα μαθηματικά, αυτή είναι μία άλλη πονεμένη ιστορία. Το βιβλίο δεν μου αρέσει καθόλου, δεν έχει μία εμφανή λογική σειρά, όσο γι' αυτή την αποστήθιση των ζευγαριών που δίνουν έναν αριθμό (π.χ τα ζευγάρια του 6, 0+6=6, 1+5=6, 2+4= 6 κλπ κλπ έως το 6+0=6 κι αυτό για όλους τους αριθμούς από το 1 ως το 10) είναι ένα θέμα προβληματικό. Έτσι έχουμε καταλήξει, εμείς στο σπίτι να προσπαθούμε να κάνουμε το Γιώργο να καταλάβει τα μαθηματικά με μια λογική σειρά και να εμπεδώνει ό,τι μαθαίνει, χωρίς να προχωράμε παρακάτω αφήνοντας κενά. Η πρόοδός του είναι πραγματικά πολύ μεγάλη και με έχει εκπλήξει. Βέβαια είναι γεγονός ότι ο Γιώργος θέλει συνεχή επανάληψη. Εδώ θέλουν συνεχή επανάληψη τα τυπικά παιδιά. Ωστόσο για ένα παιδί που μέχρι τον Ιούλιο δεν μπορούσε να ξεχωρίσει καλά καλά τις σειρές και καταλάβαινε τους αριθμούς μόνο με μέτρηση σταθερών (πραγματικών) αντικειμένων π.χ κυβάκια, μαρκαδόρους, αυτά που έχει καταφέρει (δηλ. να κάνει απλές προσθέσεις με το μυαλό) είναι πολύ μεγάλη υπόθεση.
Μπορεί να μετρήσει πλέον ζωγραφισμένα αντικείμενα σε σειρές ( με μόνο πολύ μικρή υπενθύμιση απ' το βοηθό ως προς την αρχή της σειράς). Επίσης έχω δει ότι δουλεύει να του έχεις σταθεροποιημένο το χέρι στον καρπό όταν μετράει δείχνοντας, τότε δεν κάνει λάθη και δεν προσπερνάει τα αντικείμενα μέτρησης.
Τις προσθέσεις τις μάθαμε ως εξής (Πήρε καιρό και πολλή επανάληψη για την κατανόηση)
Όταν σε έναν αριθμό προσθέτουμε 0 δηλαδή τίποτα, ο αριθμός μένει ίδιος.
Όταν στον αριθμό προσθέτουμε +1 πάμε στο αμέσως επόμενο νούμερο
Όταν προσθέτουμε +2 πάμε στο μεθεπόμενο νούμερο
Από +3 και πάνω, ανεβαίνουμε σκαλάκια που του τα δείχνω με το δάχτυλο. Π.χ 5+3
Έχεις ήδη 5 (αυτό για να το καταλάβει πέρασε πολύς καιρός γιατί άρχιζε πάντα να μετράει από την αρχή) Πρέπει ν' ανέβεις 3 σκαλάκια. Μου λέει 6 (ανοίγω ένα δάχτυλο), 7 (ανοίγω και δεύτερο), 8 (ανοίγω και τρίτο), οπότε βλέπει ότι έχει ανέβει 3 σκαλάκια και έχει φτάσει στο 8, άρα 5+3 =8. Τη διδασκαλία την έχει καταλάβει, οπότε τώρα με την πολλή επανάληψη έχει αρχίσει να τα μαθαίνει απ' έξω.
Όταν πρέπει να κάνεις μια πρόσθεση που σου φαίνεται δύσκολη, τη γυρνάς ανάποδα, είναι το ίδιο (αντιμεταθετική ιδιότητα) π.χ 2+7, που ν' ανεβαίνεις 7 σκαλάκια, τη γυρνάς ανάποδα 7+2 και ανεβαίνεις μόνο δύο σκαλάκια. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο (κι αυτό για να το καταλάβει πέρασε πολύς καιρός).        

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

Πτώση με το κεφάλι και άσχημο καρούμπαλο

Πριν από τέσσερις μέρες ενώ ήμουν στην κουζίνα άκουσα ένα δυνατό μπαμ κι αμέσως τις φωνές του Γιώργου. Έτρεξα έντρομη στο δωμάτιο και τον βρήκα πεσμένο ανάσκελα στο πάτωμα, στο μικρό χώρο που μεσολαβεί ανάμεσα στο κρεβάτι του αδελφού του και το παράθυρο. Είχε πέσει, σίγουρα το μπαμ ήταν το κεφάλι του και δεν είχα δει πώς.
Από τότε που ανεβοκατεβαίνει μόνος του πάνω και κάτω από τα κρεβάτια, ο κίνδυνος πτώσεων έχει αυξηθεί. Στηρίζεται στα χέρια (γιατί τα πόδια δεν τα δουλεύει από μόνος του δηλ. να λυγίσει το γόνατο, ν' ανοίξει το πόδι και να σκαρφαλώσει), δίνει μια ψηλή χοροπηδηχτή, ξαπλώνει επάνω στο κρεβάτι και μετά λυγίζει τα γόνατα και έρχεται στα τέσσερα. Από κει και πέρα αρχίζει ένα γονατιστό χοροπηδητό επάνω στο κρεβάτι, αντίστοιχο του όρθιου στον καναπέ αλλά πιο επικίνδυνο, μιας και είναι ψηλά. Του έχω απαγορεύσει να πηγαίνει στο κρεβάτι του αδελφού του, γιατί έχει καλοριφέρ με γωνίες, και γιατί δεν ακουμπάει σε τοίχο αλλά έχει κενό μέχρι το παράθυρο. Λες και του είπα "Γιώργο, όσο πιο συχνά μπορείς να πηγαίνεις στο διπλανό κρεβάτι'', όλο εκεί βρίσκεται. Τον κατεβάζω και τον πάω στο δικό του, μετά από λίγο πάλι εκεί. Ώσπου κάποια στιγμή έπεσε. Τον σήκωσα, τον καθησύχασα, κοίταξα μήπως έτρεχε αίμα από πουθενά, όχι. Άρχισα να ψάχνω για καρούμπαλα, όπως τα ξέρω εγώ, δηλ. σκληρά εξογκώματα. Τίποτα. Έχει και παρα πολύ πυκνά μαλλιά, δεν μπορούσα να ψάξω καλά. Όλη μέρα και την επόμενη τον παρακολούθησα για παράξενες αντιδράσεις, υπνηλία, εμετό. Τίποτα. Τον ξύπνησα μερικές φορές τη νύχτα, όπως κάνουμε σε περίπτωση χτυπήματος του κεφαλιού, όλα καλά. Βέβαια το παιδί στο λούσιμο πονούσε και διαμαρτυρόταν, αλλά έλεγα είναι από το πέσιμο και απλώς τον έλουσα με πολύ μαλακές κινήσεις. Την άλλη μέρα ξανάπεσε από το δικό του κρεβάτι, ούτε είδα πως, αλλά τον είδα πάλι στο πάτωμα. Πάλι τα ίδια έγιναν.
Εχτές εκεί που έκαναν φυσιοθεραπεία, μου λέει η γυναίκα ''Το κεφάλι του Γιώργου είναι ακόμα μαλακό; Δεν έχει ολοκληρωθεί η οστεοποίηση;" Σκέφτομαι "Τι λέει; Το παιδί είναι επτά χρονών όχι 12 μηνών'' και αμέσως τρώω φλασιά ''Το πέσιμο''. Μου δείχνει η γυναίκα. Το μεγαλύτερο μέρος της αριστερής μεριάς του κεφαλιού ήταν σαν ζελέ στο πιάσιμο. Τρελάθηκα και έχασα την ψυχραιμία μου, έχω και τον παντοτινό φόβο με το κεφάλι λόγω Γιώργου που  μάλλον δεν θα φύγει ποτέ. Πήρα αμέσως την παιδίατρο. Με καθησύχασε ότι τα καρούμπαλα των παιδιών είναι έτσι στην υφή, μαλακά και σαν ζελέ (πράγμα που εγώ δεν το ήξερα, αλλά μου το επιβεβαίωσαν και μητέρες με μεγάλα παιδιά), ότι αφού δεν υπήρχαν κλινικά συμπτώματα ή περίεργη συμπεριφορά για 2 εικοσιτετράωρα μάλλον δεν συνέβαινε τίποτα το ανησυχητικό, αλλά μας είπε να πάμε στο Νοσοκομείο Παίδων (όποιο από τα δύο εφημερεύει, πάντα το ένα εφημερεύει) για να του κάνουν ακτινογραφία στο κεφάλι.
Πήγαμε λοιπόν εχτές το βράδυ. Εφημέρευε το "Αγλαϊα Κυριακού''. Δεν είχε ιδιαίτερο κόσμο, οπότε πήραμε από την είσοδο νούμερο προτεραιότητας για τους χειρούργους, τον είδαν σχεδόν αμέσως, μας έδωσαν το παραπεμπτικό για την ακτινογραφία, την έκανε (τους είπαμε κατευθείαν ότι δεν στέκεται μόνος του και τον ξάπλωσαν, όχι σαν την άλλη φορά), τη δείξαμε, τον είδε και νευροχειρουγός λόγω του βεβαρημένου ιστορικού με το κεφάλι και φύγαμε.
Ο Γιώργος είχε άγχος και φοβόταν το νοσοκομείο (μας το είπε) και ειδικά την ακτινογραφία, γιατί η πρώτη εμπειρία ακτινογραφίας των ισχίων του, του έχει μείνει μάλλον ως τραυματική εμπειρία που δεν μπορεί να ξεπεράσει. Από το άγχος του γελούσε μόνος του, μιλούσε δυνατά, γλιστρούσε από την καρέκλα, δεν στηριζόταν καθόλου στα πόδια του. Το καταλαβαίναμε αλλά δεν έπαυε να είναι εκνευριστικό. Όταν τελείωσε η διαδικασία χαλάρωσε και σταμάτησε.
Ο γιατρός μας είπε να τον παρακολουθήσουμε και το  υπόλοιπο της εβδομάδας για τυχόν παράξενες αντιδράσεις και να μην παραξενευτούμε αν μαυρίσει το πίσω μέρος του λαιμού του, καθώς ο μώλωπας θα προχωρά προς τα κάτω. Το ζελέ είναι στην ουσία σαν ένα σακουλάκι αίμα μέσα από το κρανίο, το οποίο θα απορροφηθεί μόνο του σιγά -σιγά. Ενδέχεται να παρουσιάσει μια μικρή αναιμία καθώς έχασε αρκετό αίμα απ' αυτό το αιμοφόρο αγγείο που έσπασε (θα του δίνουμε να τρώει κρέας). Επίστημονικό φαινόμενο αποτελεί το γεγονός ότι με τέτοιο αιμάτωμα δεν υπήρξε κάταγμα δηλ. σπάσιμο στο κεφάλι και δεν έτρεξε καθόλου αίμα. Σκληρή η κεφάλα του Γιώργου. 
Δόξα τω Θεώ, αφού είχαν περάσει και 3-4 ημέρες, δεν χρειάστηκε να μείνουμε μέσα για παρακολούθηση (αυτός στο κρεβάτι κι εγώ στην καρέκλα επί διήμερον).
Επιστρέψαμε λοιπόν στο σπίτι. Στο αυτοκίνητο κατ' αρχάς έγινε ολόκληρη διάλεξη (εγώ την έκανα) για παιδάκια που δεν ακούνε τη μαμά τους και παθαίνουν διάφορα πράγματα. Μετά από την κούρασή του και το χάλι του, θυμήθηκε ότι δεν είχε δει καραγκιόζη κι άρχισε να κλαίει. Ευτυχώς φτάσαμε γρήγορα σπίτι, ψιλοέφαγε, πλύθηκε και πήγε για ύπνο. Σήμερα, πάλι εκτός σχολείου.