Συνολικές προβολές σελίδας

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

Mε την καινούρια φυσιοθεραπεύτρια

Ξεκινήσαμε λοιπόν κάπως σταθερά με την καινούρια φυσιοθεραπεύτρια (έχουν κάνει θεραπεία 6 φορές). Είχε μια εικόνα από πέρσι για το παιδί μετά από τις τρεις εβδομάδες που έκαναν μαζί, αλλά θέλει ακόμη χρόνο για να τον γνωρίσει, τόσο τη φυσική του κατάσταση όσο και το χαρακτήρα του παιδιού. Επίσης χρειαζόμαστε χρόνο για να τη γνωρίσουμε κι εμείς.
Παρόλο που είναι φίλη με την παλιά φυσιοθεραπεύτρια, εκείνη άλλωστε μας τη σύστησε, και δουλεύουν την ίδια μέθοδο, έχουν διαφορές ως προς το προς προσεγγίζουν εμάς και το παιδί. Βέβαια είναι ακόμη νωρίς. Ίσως όταν μάθουμε  ο ένας τον άλλο καλύτερα να διαφοροποιηθούν τα πράγματα.
Ένα στοιχείο που είχε η παλιά μας φυσιοθεραπεύτρια είναι η αισιοδοξία που μας έδινε και που τότε που μόλις είχαμε πρωτοπάρει τη διάγνωση μας ήταν απαραίτητη για να προχωρήσουμε. Από την άλλη βέβαια πότε μας τα έλεγε έτσι πότε αλλιώς δηλ. μπορεί να μας έλεγε κάτι και μια άλλη μέρα να το αναιρούσε. Επίσης πάντα μας τόνιζε τα θετικά και τα επιτεύγματα του παιδιού κι αυτό ήταν πολύ σπουδαίο, γιατί μάθαμε να τα τονίζουμε κι εμείς. Η τωρινή μας θεραπεύτρια είναι αλλιώς: Είναι σταθερή σ' αυτά που λέει, υπογραμμίζει ποιες είναι οι αδυναμίες του παιδιού και τι πρέπει να δουλευτεί για να έχουμε πρόοδο, τονίζει δηλαδή τα σημεία που υπολείπονται. Σ' αυτή τη φάση που είμαστε, όπου έχω πια αποδεχτεί την κατάσταση του παιδιού και θέλω μόνο πραγματικότητες, θεωρώ ότι αυτό είναι καλύτερο γιατί και μένα μ΄ έχει κουράσει το να μην έχω σταθερή γραμμή για την πρόοδο του παιδιού.
Επίσης παλιά η φυσιοθεραπεία γινόταν πρωι. Εγώ έλειπα στη δουλειά. Μέσα στο σπίτι μπαινόβγαιναν διάφοροι: η γυναίκα που κρατούσε τα παιδιά, οι παππούδες, πότε πότε μια καθαρίστρια. Γενικά υπήρχε μια πιο χαλαρή ατμόσφαιρα, μιλούσαν κι αναμεταξύ τους κι έλεγαν ιστορίες απ' ότι είχα καταλάβει. Η εικόνα δεν ήταν καθαρά εικόνα θεραπείας. Θεωρώ ότι αυτό ήταν καλό όσο το παιδί ήταν μικρούλι. Τώρα όμως που έχει μεγαλώσει πρέπει να μάθει ότι η θεραπεία είναι θεραπεία, γίνεται για κάποιο λόγο και πρέπει να δουλεύει. Τώρα που η θεραπεία γίνεται νωρίς το απόγευμα, εγώ είμαι εκεί, κλείνω την πόρτα και κάνουν τη θεραπεία αυστηρά οι δυο τους χωρίς κόσμο και φασαρία. Το μόνο αρνητικό είναι ότι έχω μαζί μου τον άλλο μου γιο, ο οποίος δεν με αφήνει να συζητήσω με τη γυναίκα ή να μου δείξει τις ασκήσεις με ησυχία.
Τώρα η καινούρια φυσιοθεραπεύτρια ακούω που τον έχει πιο αυστηρά από την παλιά. Ενίοτε τον μαλώνει, απαιτεί προσοχή και συγκέντρωση. Παλαιότερα ίσως να με πείραζε αυτό, αλλά τώρα καταλαβαίνω ότι πρέπει να τον πιέσει για ν' αποδώσει, είναι έτσι ο χαρακτήρας του.
Μας είπε λοιπόν η φυσιοθεραπεύτρια ότι ο Γιώργος δεν έχει καλό κεφάλι, καλούς ώμους και τα χέρια του, αν και φαίνονται καλά δεν είναι. Χωρίς κεφάλι και ώμους δεν περπατάει, όπως μας τόνισε. Βάζει λοιπον ως στόχο ασκήσεις για το καλό κράτημα της κεφαλής, ξεκλείδωμα των ώμων και των χεριών. Αυτά μπορεί να μας πάρουν και τόσο πολύ όσο μέχρι το επόμενο καλοκαίρι. Ας είναι, δεν με πειράζει, αρκεί να έχουμε αποτέλεσμα. Το θέμα είναι όμως, υπάρχει αυτή η δυνατότητα ή η βλάβη είναι τόση που δεν του επιτρέπει το καλό κράτημα της κεφαλής και άρα το περπάτημα; Μου είπε ότι ακόμη δεν ξέρει, αυτό θα δείξει, αν και μέσα στις λίγες φορές που έχουν κάνει μαζί θεραπεία, το παιδί έχει δείξει σημεία βελτίωσης. Τι να πω; Μακάρι.
Επίσης μας είπε ότι το παιδί δεν κινείται, αν δεν το  ζορίσεις. Αυτό το ήξερα και μόνη μου. Αν τον αφήσεις μόνο του, πιάνει τον καναπέ κι αρχίζει το χοροπηδητό και μπούρου μπούρου ιστορίες ατελείωτες. Η μόνη περίπτωση να βγει με δική του πρωτοβουλία από το σαλόνι είναι για να πάει, που αλλού, στο κομπιούτερ, όταν είναι η μέρα που επιτρέπεται να δει ή σπανιότερα κάποιες φορές που με ψάχνει. Ενώ όταν ήταν μικρότερος γύριζε όλο το σπίτι μπουσουλώντας, αυτό τώρα έχει σταματήσει. Θα μου πεις άλλαξαν και τα ενδιαφέροντα του μεγαλώνοντας. Πάντως πρέπει ν' αρχίσει να κινείται κι άντε να δούμε πως θα το πετύχουμε αυτό.
Μας έδειξε διαφορετικές ασκήσεις να κάνουμε, ουσιαστικά ασκήσεις παιδιών μικρότερης ηλικίας στο πάτωμα καθώς και κόλλημα - ξεκόλλημα στον τοίχο, εκτάσεις των χειρών κλπ. Όλα για το ξεκλείδωμα. Για να δούμε τι θα καταφέρουμε.
Ακόμη και οι κινήσεις της είναι πιο απότομες από την παλιά φυσιοθεραπεύτρια που έκανε πιο μαλακές κινήσεις. Ίσως όμως να κάνει καλό στο παιδί, να τον αναγκάζει να συγκεντρώνεται.
Γενικά αυτά που μας είπε εγώ τα αξιολογώ ως αρνητικά, αλλά δεν απογοητεύομαι. Θα περιμένω. Και θα θυμάμαι ότι έχω αναθέσει τα παιδιά μου στο Θεό, να κανονίζει Αυτός και να μας στέλνει τα κατάλληλα άτομα,  να μας κάνουν τις κατάλληλες θεραπείες, την κατάλληλη στιγμή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου