Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

Στον ορθοπεδικό - Η αίσθηση των νοσοκομείων

        Εχτές πήγαμε στο νοσοκομείο για να δει τα πόδια του Γιώργου ο ορθοπεδικός, μιας και πρέπει να φτιάξουμε καινούριους νάρθηκες αφού το παιδί μεγάλωσε και οι παλιοί δεν του κάνουν (τους φόρεσε 2 χρόνια και λεφτά δεν πήραμε ακόμη από τα Ταμεία, κι ούτε πρόκειται να πάρουμε). Η καινούρια μας φυσιοθεραπεύτρια, όπως έχω πει, δεν αναλαμβάνει όπως η παλιά να κλείσε τα ραντεβού μας με τους γιατρούς και να έρθει μαζί μας. Ολ' αυτά πρέπει τώρα να τα κάνω μόνη μου και είναι ένα επιπλέον βάρος στο ήδη φορτωμένο πρόγραμμα. Μας συμβούλεψε λοιπόν να δει το παιδί ο ορθοπεδικός και να μας πει εκείνος τι νάρθηκες θα φτιάξουμε. Κλείσαμε λοιπόν ραντεβού και εχτές το απόγευμα ξεκινήσαμε για το νοσοκομείο. Όπως πάντα όταν πηγαίνουμε σε νοσοκομεία ξεκινάμε αγχωμένοι και γυρίζουμε κουρασμένοι και λυπημένοι.
     Μέχρι λίγο πριν ξεκινήσουμε επρόκειτο να πάω μόνη μου το Γιώργο στο νοσοκομείο και όλο το πρωι σκεφτόμουν πώς θα τα κουβαλήσω όλα: παιδί, τσάντες, ακτινογραφίες στο χέρι, πού θα βρούμε να παρκάρουμε και πόσο μακριά θα χρειαστεί να τα κουβαλήσω. Ευτυχώς τελευταία στιγμή ήρθε μαζί μας η μαμά μου. Σαράβαλο είναι κι αυτή η καημένη αλλά τουλάχιστον κουβαλούσε τα πράγματα και καθόταν δίπλα στο Γιώργο όταν έπρεπε να κάνω τα διαδικαστικά. Μεγάλη υπόθεση και μεγάλη ανακούφιση να έχεις ένα βοηθό, όταν έχεις ένα παιδί με κινητική αναπηρία. Όλα τα παιδάκια με κινητική αναπηρία που ήταν εκεί συνοδεύονταν από δύο άτομα,  ο ένας βοηθούσε το παιδί (είτε το κουβαλούσε, είτε το βοηθούσε στη βάδιση είτε έσπρωχνε το αναπηρικό καροτσάκι) και ο άλλος κρατούσε τα πράγματα, τις εξετάσεις κλπ, και έτρεχε σε ταμεία και διαδικασίες.
      Ο μικρός δεν κοιμήθηκε το μεσημέρι, ποιος ξέρει μπορεί να είχε άγχος για την εξέταση, δεδομένου ότι την προηγούμενη φορά η ακτινογραφία του είχε αφήσει ψυχικό τραύμα. Η διαδρομή, με την κίνηση και την ψιχάλα, κράτησε 70 λεπτά, πήραμε και κάπου λάθος δρόμο και μας είχε πιάσει άγχος ότι αργήσαμε. Που να ξέραμε τι αναμονή επρόκειτο να κάνουμε στο νοσοκομείο. Καθισμένοι στα καναπεδάκια στην αίθουσα αναμονής με τη γνωστή αποπνικτική ζέστη των ιδιωτικών νοσοκομείων, περιμέναμε περίπου μία ώρα, βγάζοντας ένα ένα τα ρούχα μας μέχρι που κοντέψαμε να μείνουμε με τη φανέλα. Τελικά μας δέχτηκε ο γιατρός. Είχα ακούσει πολύ καλά λόγια γι' αυτόν. Στην προηγούμενη επίσκεψη είχαν συνοδέψει άλλοι το Γιώργο κι έτσι εγώ δεν τον ήξερα. Ευγενικός άνθρωπος με την τυπική ιατρική απρόσωπη ευγένεια. Ούτε είδα κάποιο ιδιαίτερο χάρισμα επαφής με τα παιδιά.  Πάντως θεωρείται κορυφή στον τομέα της ορθοπεδικής χειρουργικής αναπήρων παιδιών. Η εξέταση ήταν ολιγόλεπτη και αποκλειστικά ορθοπεδική δηλ. δεν μας ρώτησε τίποτα για το Γιώργο, μόνο την ηλικία του. Αυτή η εξειδικευμένη ιατρική αντιμετώπιση χωρίς ένταξη στον ασθενή σαν σύνολο, που είναι χαρακτηριστική της εποχής μας, πάντα μου τη δίνει αλλά δυστυχώς δεν έχω άλλη επιλογή. Είδε ότι οι οπίσθιοι μηριαίοι είναι σφιχτοί και μου τους έδειξε και μένα (αυτό τον εμποδίζει να κάτσει ολόσωστα καθώς και να περπατήσει). Χαίρω πολύ. Τουλάχιστον αυτό το ήξερα. Όπως ήξερα επίσης ότι εδώ και μερικές μέρες το παιδί είναι πολύ σφιχτό λόγω της αλλαγής του καιρού και ειδικά εχτές λόγω της κούρασης και της υπερέντασης μιας και ο Γιώργος δεν είναι καθαρά υπερτονικός αλλά έχει κυμαινόμενο μυικό τόνο (πράγμα αφενός θετικό γιατί εμποδίζονται οι παραμορφώσεις αλλ' αφετέρου αρνητικό γιατί υπολείπεται σε λειτουργικότητα). Όμως ο γιατρός δεν μας ρώτησε τίποτα απ' αυτά, επικεντρώθηκε σ' αυτό που είδε εκείνη τη στιγμή. Και στην προηγούμενη επίσκεψη το ίδιο είχε γίνει. Μας είχε πει και τότε ότι χρειάζεται επειγόντως μπότοξ και τελικά  το μπότοξ έγινε μετά από 8 μήνες. Και τώρα μας είπε ότι το μπότοξ πρέπει να γίνει επειγόντως. Του αντέτεινα ότι η παιδονευρολόγος μας είπε ότι το δεύτερο μπότοξ θα γίνει μόνο εφόσον ο Γιώργος έχει ωριμάσει στην συμπεριφορά του και θα είναι σε θέση να το αξιοποιήσει όπως πρέπει το μπότοξ. Αυτός είπε ότι δεν ξέρει για αξιοποίηση του μπότοξ με αυτόν τον τρόπο, μας το συμβουλεύει καθαρά ορθοπεδικά δηλ. βλέπω ένα σφιχτό πόδι, κάνε μπότοξ. Μετά άρχισε να μας λέει για χειρουργεία που γίνονται μετά τα 6 χρόνια, γιατί όπως μας είπε τα μπότοξ συνήθως έχουν αποτέλεσμα μέχρι 6 ετών, πάντα με την επιφύλαξη της εξατομικευμένης περίπτωσης κάθε παιδιού. Αυτοί οι χειρούργοι, πάντα να σε πιάσουν να σε κόβουν αμέσως. Χούι που το έχουν. Λες και το χειρουργείο καθώς και η αποκατάσταση που ακολουθεί είναι απλή υπόθεση. Αλλά να μου πεις αυτή είναι η δουλειά τους, τη δουλειά τους θέλουν να κάνουν κι αυτοί. Μήπως τον εαυτό τους χειρουργούν;
Όσο για τους νάρθηκες μας είπε ότι το παιδί αυτό δεν ενδείκνυται για δυναμικούς (δηλ. περιπατητικούς νάρθηκες). Ύπνου πάλι λοιπόν  που θα τους φορά και κατά τις θεραπείες. Όσο για το σχολείο, αν εκεί δεν δουλεύεται όρθιο, μπορεί να μην τους φοράει και καθόλου. Τουλάχιστον μας έδωσε μια κατεύθυνση, γιατί την είχαμε χάσει. Η πρότασή του είναι μπότοξ και στον ύπνο υφασμάτινες θήκες που κρατούν το γόνατο τεντωμένο μαζί με τους νάρθηκες όλη τη νύχτα και εντατική φυσιοθεραπεία. Άραγε οι θήκες αυτές καλύπτονται απ' το Ταμείο; (θα μου πεις γιατί, μήπως πληρώθηκες τα ναρθηκάκια που καλύπτονται;) Όταν πριν δύο χρόνια μου είπαν ότι ο Γιώργος πρέπει να κοιμάται με νάρθηκες το βράδυ, στενοχώρια που πήρα. Έλεγα, πώς θα κοιμάται το παιδάκι; Συνήθισε όμως ο καημενούλης μετά τις δυσκολίες του πρώτου καιρού. Άραγε θα συνηθίσει και τις θήκες, με τις οποίες δεν θα μπορεί να λυγίσει τα γόνατά του;
Κατόπιν μας έστειλε για ακτινογραφία στο απέναντι νοσοκομείο. Ευτυχώς μας συνόδευσε νοσοκόμος που έσπρωχνε το παιδί σε αναπηρικό καροτσάκι για ενηλίκους ( με το Γιώργο να κάθεται σαν χυμένος λουκουμάς) κι εμάς από πίσω να κουβαλάμε τις παλιές ακτινογραφίες, τους νάρθηκες, τις τσάντες και τα διάφορα ρούχα μας που είχαμε βγάλει για να μην πάθουμε θερμοπληξία. Γιατί άραγε αυτά τα νοσοκομεία έχουν τέτοια αηδιαστική ζέστη;
Περιμέναμε κάμποσο και για την ακτινογραφία. Όταν τον ξάπλωσαν στο κρεβάτι θυμήθηκε τα παλιά και τον έπιασε φόβος και σφίξιμο. Ο ακτινολόγος όμως ήταν φοβερός. Όταν βλέπεις τέτοιους ανθρώπους καταλαβαίνεις πώς είναι να το έχει ο άλλος με τα παιδιά αλλά και γενικά να έχει σαν άνθρωπος την καλή καρδιά.  Του έκανε αστεία. Ήταν φαλακρός και αδύνατος με μια μεγάλη σουβλερή μύτη. Έρχεται πάνω από το Γιώργο και του λέει ''Βλέπεις τη μύτη μου; Για κοίτα την καλά. Είναι μια φοβερή γαργαλομύτη. Ξέρεις τι είναι η γαργαλομύτη;" Και άρχισε να τον γαργαλάει. Κι αυτό όχι μόνο με το  Γιώργο που είναι καλόβολος αλλά και με άλλα μικρά ή δύστροπα παιδάκια ή παιδιά που πονούσαν γιατί ήρθαν χτυπημένα. Γιατί να μην είναι έτσι όλοι οι γιατροί; Γιατί να μην είναι έτσι όλοι οι άνθρωποι;
Τέλος πάντων με τα πολλά βγήκε η ακτινογραφία και την πήγαμε πίσω στον ορθοπεδικό να την δει. Άλλη αναμονή από κει. Η  καρδιοπαθής μάνα μου να τα 'χει δει όλα με τη ζέστη, το πηγαινέλα και την κούραση και την είπε στη γραμματέα του γιατρού. Τελικά μας δέχτηκε, είδε την ακτινογραφία, μου έδειξε ένα πρόβλημα στο δεξί ισχίο του Γιώργου, που προς το παρόν παραμένει καλό, αλλά πρέπει να παρακολουθείται με ακτινογραφία κάθε χρόνο. Συνοψίσαμε αυτά που μας είχε πει, πληρώσαμε στο ταμείο του νοσοκομείου και αναχωρήσαμε. Στο γυρισμό έβρεχε, βρήκαμε τρομερή κίνηση, έδινα οδηγίες από το κινητό να βρουν την παιδονευρολόγο να εκθέσουν το θέμα μας για το άμεσο μπότοξ. Η οποία είχε ραντεβού για το Μάρτιο, όπως μας ενημέρωσε η γραμματέας, αλλά λόγω του επείγοντος του πράγματος θα προσπαθήσει να μας βολέψει. Για να δούμε.
Το παιδί είχε κατακουραστεί. Κρεμότανε στο κάθισμα. Λείπαμε 4 ώρες από το σπίτι για μια δεκάλεπτη επίσκεψη στον ορθοπεδικό και μια δίλεπτη ακτινογραφία. Κι ήταν τόσο υπομονετικός ο καημένος. Μόνο 2-3 φορές ρώτησε πότε θα φύγουμε.
Κάποτε φτάσαμε στο σπίτι, εξαντλημένοι, διψασμένοι, πεινασμένοι, απογοητευμένοι. Ευτυχώς αύριο είναι μια καινούρια μέρα. Κι αυτή την εβδομάδα δεν έχουμε άλλο γιατρό. Ζήτω!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου