Συνολικές προβολές σελίδας

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Στο νοσοκομείο Παίδων και στον κατασκευαστή ναρθήκων -Νέες (χρονοβόρες πλέον) διαδικασίες ΕΟΠΥΥ.

       Αφού λοιπόν μας είπε ο ορθοπεδικός του ιδιωτικού νοσοκομείου τι είδους νάρθηκες πρέπει να φτιάξουμε, ξεκινήσαμε την επόμενη εβδομάδα για το νοσοκομείο Παίδων '' Αγλαϊα Κυριακού''. Εκεί έχουμε ανοίξει μια καρτέλα και μας βλέπει ο παιδονευρολόγος  μια φορά το χρόνο ή κάθε δύο χρόνια (πέρα από την τακτική παρακολούθηση που έχουμε από την ιδιώτη παιδονευρολόγο) ή τέλος πάντων όποτε χρειάζεται να κάνουμε καινούριους νάρθηκες. Το (απογευματινό) ραντεβού κόστους 60Ε το είχα κλείσει από μέρες (είχα διαλέξει την επόμενη εβδομάδα από την επίσκεψη στον ορθοπεδικό),ούτως ή άλλως για παιδονευρολόγο βρίσκεις αμέσως ραντεβού στο Παίδων, μας είχαν φυλάξει θέση πάρκιν μέσα στο νοσοκομείο, βρήκα και κάποιον  συγγενή να έρθει μαζί μου για να μας βοηθήσει  και ξεκινήσαμε με το Γιώργο και τα παλιά ναρθηκάκια υπό μάλης.
      Η εικόνα στο νοσοκομείο ήταν πολύ διαφορετική απ' ότι πριν δύο χρόνια. Πολύς κόσμος στα απογευματινά ιατρεία ενώ παλιά ήταν έρημα. Φαίνεται πως ο κόσμος, λόγω οικονομικής κρίσης, έχει εγκαταλείψει τους ιδιώτες γιατρούς και τα ιδιωτικά νοσοκομεία και πηγαίνει στ' απογευματινά ραντεβού των δημόσιων νοσοκομείων, όπου η κατάσταση είναι σαφώς καλύτερη από το πρωινό αλαλούμ. Δεν θέλω να σκέφτομαι πώς θα είναι το πρωί.  Ευτυχώς που είχε έρθει μαζί μας ο συγγενής γιατί έκατσα αρκετή ώρα στην ουρά. Με το όνομα του παιδιού βρήκαν την παλιά καρτέλα. Δεν μου ζήτησαν ούτε βιβλιάριο, ούτε τίποτα (μου φάνηκε παράξενο) και πέρασα κατευθείαν στο Ταμείο να πληρώσω την επίσκεψη.
       Κατόπιν μια νοσοκόμα μας συνόδεψε στον πρώτο όροφο και μας έδειξε την πόρτα του εξεταστηρίου. Καθήσαμε απ' έξω. Υπήρχε πολύς κόσμος στον όροφο, περιμένοντας γιατρούς διάφορων ειδικοτήτων, ενώ πρόπερσι ήμασταν σχεδόν μόνοι μας. Μπήκαμε μέσα, χαιρέτησε ο γιατρός το Γιώργο, τον βάλαμε στο ιατρικό κρεβάτι, έριξε μια ματιά, μας είπε ότι τον βλέπει πολύ καλύτερα από την τελευταία φορά (να πω την αλήθεια δεν θυμάμαι πώς ήταν την τελευταία φορά), το πρόβλημα εστιάζεται στον κορμό και πολύ λιγότερο στα πόδια και έκατσε ο άνθρωπος να μας γράψει αυτά που χρειαζόμαστε.  Κνημοποδικούς νάρθηκες έσω υποδήματος (κόστος περίπου 1000 Ε), στρώμα φυσικοθεραπείας, το οποίο μας συμβούλεψε η φυσιοθεραπεύτρια ν'αγοράσουμε γιατί μέχρι τώρα το παιδί έκανε τις ασκήσεις πάνω σε μια κουβέρτα (το φτηνό δηλ. απομίμηση ελληνικής κατασκευής κόστος 200Ε, γιατί το ακριβό εισαγωγής πιο παχύ και πιο καλό υλικό έχει άκουσον άκουσον! 450 Ε. Ό,τι στρώμα και να πάρεις βέβαια ο ΕΟΠΥΥ σου δίνει πίσω μόνο 50 Ε, κι αυτά με το ζόρι) και μια βεβαίωση για την υπηρεσία μου ότι το παιδί χρειάζεται 24ωρη φροντίδα από τη μητέρα λόγω της κινητικής αναπηρίας.
       Έβλεπα λοιπόν το γιατρό να γράφει, αλλά όχι σε χαρτιά ιατρικών γνωματεύσεων, αλλά σε μία καρτέλα. Μου φάνηκε παράξενο και τον ρώτησα. Μου είπε ότι έχουν αλλάξει οι διαδικασίες. Το νοσοκομείο δεν χορηγεί πλέον χειρόγραφα χαρτιά με σφραγίδα του νοσοκομείου, όπως γινόταν παλιά. Πάνε αυτά! Κάνει ο γιατρός μια αίτηση σε καρτέλα για όλα όσα χρειάζεται το παιδί και την υποβάλλει (δεν κατάλαβα πού, μάλλον σε κάποια υπηρεσία του νοσοκομείου). Κάνουμε κι εμείς μια αίτηση ως γονείς, όπου ζητάμε τα ίδια πράγματα και την αποστέλλουμε σε ένα συγκεκριμένο φαξ που μου έδωσε (υποθέτω στην ίδια υπηρεσία που υπέβαλλε κι αυτός τη δική του αίτηση). Επιβεβαιώνουμε αν έλαβαν το φαξ σε ένα τηλέφωνο που μου έδωσε και περιμένουμε να μας φτιάξουν τις γνωματεύσεις, περίπου 10 μέρες, οπότε και καλούμε για να ρωτήσουμε αν είναι έτοιμες. Αν είναι όντως, πηγαίνουμε  και τις παίρνουμε σε μέρες και ώρες που είναι στο νοσοκομείο και ο ελεγκτής του ΕΟΠΥΥ, για να μας πατήσει  σφραγίδα στα έγγραφα.
    Φύγαμε λοιπόν από το νοσοκομείο χωρίς γνωματεύσεις στο χέρι όπως παλιά, αλλά με ένα σημείωμα από το γιατρό πώς θα γράψουμε στην αίτησή μας τα ειδικά βοηθήματα που ζητάμε. Σε 10 μέρες (δεν το βλέπω). Άντε να δούμε!
     Την επόμενη το απόγευμα πήγαμε στον κατασκευαστή ναρθήκων για να πάρει γύψινα προπλάσματα από τα πόδια του Γιώργου και να φτιάξει τους νάρθηκες. Πόσο ήσυχα έκατσε το καημένο! Μετά συμπληρώσαμε τα απαραίτητα χαρτιά. Γράψε και τον αριθμό τάδε και τον αριθμό τάδε. Τα ναρθηκάκια όταν φτιαχτούν, θα σφραγιστούν με Serial Number, σαν να είναι τοστιέρες, για λόγους ελέγχου. Φάγαμε και μια βροχή βγαίνοντας από το μαγαζί!
      Κατόπιν πήγα και παρήγγειλα το στρώμα φυσικοθεραπείας σε άλλο κατάστημα. Ευτυχώς θα μας το φέρουν σπίτι, γιατί σκεφτόμουν πώς θα μεταφέρω ένα στρώμα 2 μέτρα στον κουβά (δηλ. το αυτοκίνητο μου). Επειδή είναι η φτηνή απομίμηση καλό είναι να μην το τσακίζουμε γιατί φθείρεται. Τι να κάνουμε, αν δεν μας το έφερναν θα το τσάκιζα για να χωρέσει.
      Για να κοπεί απόδειξη και για τους νάρθηκες και για το στρώμα, πρέπει να έχω στο χέρι τη γνωμάτευση. Αυτή που θα κοπεί σε 10 μέρες (αν όντως είναι 10 μέρες. Αν δεν είναι, ευτυχώς βρήκαμε μία πατέντα για να πάρουμε τους νάρθηκες και το στρώμα από πριν και να μην περιμένουμε). Το στρώμα οκ δεν είναι βιαστικό. 5 χρόνια κάνει ασκήσεις στην κουβέρτα (την οποία κακοποιεί βέβαια). Όμως τους νάρθηκες τους περιμένουμε πώς και πώς γιατί οι παλιοί δεν κάνουν πλέον, είναι στενοί και του αφήνουν βαθουλώματα στο πόδι. Ακόμη και το βράδυ τους φοράει ελάχιστα 2-3 ώρες, για να μην τον κόψουν. Επίσης περιμένουμε τους νάρθηκες για ν' αρχίσει σιγά σιγά το ρολέιτορ στο σχολείο. Ήδη η συνοδός του τώρα τον περπατάει απ' τους ώμους εδώ κι εκεί και είναι μια πολύ ωραία εικόνα, πόσο πιο όμορφα θα είναι με το ρολέιτορ.
Απ' ότι μας είπε ο γιατρός, τα έξοδα καλύπτονται από το παλιό ταμείο του καθενός, με τα πλαφόν που έχει θέσει ο ΕΟΠΥΥ. Δηλ. ουσιαστικά ο ΕΟΠΥΥ είναι ένας τεράστιος ελεγκτικός μηχανισμός. Οι διαδικασίες πάντως έχουν δυσκολέψει. Τόσος κόπος και χρόνος για να βγει η γνωμάτευση και μετά άντε πάρε και τις αποδείξεις και τρέχα (δεν ξέρω πού ακριβώς για να τις υποβάλεις). Και μετά, περίμενε για να τα πάρεις. Το σκεπτικό είναι μάλλον να σε αποθαρρύνουν από το να τα διεκδικήσεις σε συνδυασμό με τον αυστηρό έλεγχο.  Τέλος πάντων. Ίδωμεν.

Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

Στον ορθοπεδικό - Η αίσθηση των νοσοκομείων

        Εχτές πήγαμε στο νοσοκομείο για να δει τα πόδια του Γιώργου ο ορθοπεδικός, μιας και πρέπει να φτιάξουμε καινούριους νάρθηκες αφού το παιδί μεγάλωσε και οι παλιοί δεν του κάνουν (τους φόρεσε 2 χρόνια και λεφτά δεν πήραμε ακόμη από τα Ταμεία, κι ούτε πρόκειται να πάρουμε). Η καινούρια μας φυσιοθεραπεύτρια, όπως έχω πει, δεν αναλαμβάνει όπως η παλιά να κλείσε τα ραντεβού μας με τους γιατρούς και να έρθει μαζί μας. Ολ' αυτά πρέπει τώρα να τα κάνω μόνη μου και είναι ένα επιπλέον βάρος στο ήδη φορτωμένο πρόγραμμα. Μας συμβούλεψε λοιπόν να δει το παιδί ο ορθοπεδικός και να μας πει εκείνος τι νάρθηκες θα φτιάξουμε. Κλείσαμε λοιπόν ραντεβού και εχτές το απόγευμα ξεκινήσαμε για το νοσοκομείο. Όπως πάντα όταν πηγαίνουμε σε νοσοκομεία ξεκινάμε αγχωμένοι και γυρίζουμε κουρασμένοι και λυπημένοι.
     Μέχρι λίγο πριν ξεκινήσουμε επρόκειτο να πάω μόνη μου το Γιώργο στο νοσοκομείο και όλο το πρωι σκεφτόμουν πώς θα τα κουβαλήσω όλα: παιδί, τσάντες, ακτινογραφίες στο χέρι, πού θα βρούμε να παρκάρουμε και πόσο μακριά θα χρειαστεί να τα κουβαλήσω. Ευτυχώς τελευταία στιγμή ήρθε μαζί μας η μαμά μου. Σαράβαλο είναι κι αυτή η καημένη αλλά τουλάχιστον κουβαλούσε τα πράγματα και καθόταν δίπλα στο Γιώργο όταν έπρεπε να κάνω τα διαδικαστικά. Μεγάλη υπόθεση και μεγάλη ανακούφιση να έχεις ένα βοηθό, όταν έχεις ένα παιδί με κινητική αναπηρία. Όλα τα παιδάκια με κινητική αναπηρία που ήταν εκεί συνοδεύονταν από δύο άτομα,  ο ένας βοηθούσε το παιδί (είτε το κουβαλούσε, είτε το βοηθούσε στη βάδιση είτε έσπρωχνε το αναπηρικό καροτσάκι) και ο άλλος κρατούσε τα πράγματα, τις εξετάσεις κλπ, και έτρεχε σε ταμεία και διαδικασίες.
      Ο μικρός δεν κοιμήθηκε το μεσημέρι, ποιος ξέρει μπορεί να είχε άγχος για την εξέταση, δεδομένου ότι την προηγούμενη φορά η ακτινογραφία του είχε αφήσει ψυχικό τραύμα. Η διαδρομή, με την κίνηση και την ψιχάλα, κράτησε 70 λεπτά, πήραμε και κάπου λάθος δρόμο και μας είχε πιάσει άγχος ότι αργήσαμε. Που να ξέραμε τι αναμονή επρόκειτο να κάνουμε στο νοσοκομείο. Καθισμένοι στα καναπεδάκια στην αίθουσα αναμονής με τη γνωστή αποπνικτική ζέστη των ιδιωτικών νοσοκομείων, περιμέναμε περίπου μία ώρα, βγάζοντας ένα ένα τα ρούχα μας μέχρι που κοντέψαμε να μείνουμε με τη φανέλα. Τελικά μας δέχτηκε ο γιατρός. Είχα ακούσει πολύ καλά λόγια γι' αυτόν. Στην προηγούμενη επίσκεψη είχαν συνοδέψει άλλοι το Γιώργο κι έτσι εγώ δεν τον ήξερα. Ευγενικός άνθρωπος με την τυπική ιατρική απρόσωπη ευγένεια. Ούτε είδα κάποιο ιδιαίτερο χάρισμα επαφής με τα παιδιά.  Πάντως θεωρείται κορυφή στον τομέα της ορθοπεδικής χειρουργικής αναπήρων παιδιών. Η εξέταση ήταν ολιγόλεπτη και αποκλειστικά ορθοπεδική δηλ. δεν μας ρώτησε τίποτα για το Γιώργο, μόνο την ηλικία του. Αυτή η εξειδικευμένη ιατρική αντιμετώπιση χωρίς ένταξη στον ασθενή σαν σύνολο, που είναι χαρακτηριστική της εποχής μας, πάντα μου τη δίνει αλλά δυστυχώς δεν έχω άλλη επιλογή. Είδε ότι οι οπίσθιοι μηριαίοι είναι σφιχτοί και μου τους έδειξε και μένα (αυτό τον εμποδίζει να κάτσει ολόσωστα καθώς και να περπατήσει). Χαίρω πολύ. Τουλάχιστον αυτό το ήξερα. Όπως ήξερα επίσης ότι εδώ και μερικές μέρες το παιδί είναι πολύ σφιχτό λόγω της αλλαγής του καιρού και ειδικά εχτές λόγω της κούρασης και της υπερέντασης μιας και ο Γιώργος δεν είναι καθαρά υπερτονικός αλλά έχει κυμαινόμενο μυικό τόνο (πράγμα αφενός θετικό γιατί εμποδίζονται οι παραμορφώσεις αλλ' αφετέρου αρνητικό γιατί υπολείπεται σε λειτουργικότητα). Όμως ο γιατρός δεν μας ρώτησε τίποτα απ' αυτά, επικεντρώθηκε σ' αυτό που είδε εκείνη τη στιγμή. Και στην προηγούμενη επίσκεψη το ίδιο είχε γίνει. Μας είχε πει και τότε ότι χρειάζεται επειγόντως μπότοξ και τελικά  το μπότοξ έγινε μετά από 8 μήνες. Και τώρα μας είπε ότι το μπότοξ πρέπει να γίνει επειγόντως. Του αντέτεινα ότι η παιδονευρολόγος μας είπε ότι το δεύτερο μπότοξ θα γίνει μόνο εφόσον ο Γιώργος έχει ωριμάσει στην συμπεριφορά του και θα είναι σε θέση να το αξιοποιήσει όπως πρέπει το μπότοξ. Αυτός είπε ότι δεν ξέρει για αξιοποίηση του μπότοξ με αυτόν τον τρόπο, μας το συμβουλεύει καθαρά ορθοπεδικά δηλ. βλέπω ένα σφιχτό πόδι, κάνε μπότοξ. Μετά άρχισε να μας λέει για χειρουργεία που γίνονται μετά τα 6 χρόνια, γιατί όπως μας είπε τα μπότοξ συνήθως έχουν αποτέλεσμα μέχρι 6 ετών, πάντα με την επιφύλαξη της εξατομικευμένης περίπτωσης κάθε παιδιού. Αυτοί οι χειρούργοι, πάντα να σε πιάσουν να σε κόβουν αμέσως. Χούι που το έχουν. Λες και το χειρουργείο καθώς και η αποκατάσταση που ακολουθεί είναι απλή υπόθεση. Αλλά να μου πεις αυτή είναι η δουλειά τους, τη δουλειά τους θέλουν να κάνουν κι αυτοί. Μήπως τον εαυτό τους χειρουργούν;
Όσο για τους νάρθηκες μας είπε ότι το παιδί αυτό δεν ενδείκνυται για δυναμικούς (δηλ. περιπατητικούς νάρθηκες). Ύπνου πάλι λοιπόν  που θα τους φορά και κατά τις θεραπείες. Όσο για το σχολείο, αν εκεί δεν δουλεύεται όρθιο, μπορεί να μην τους φοράει και καθόλου. Τουλάχιστον μας έδωσε μια κατεύθυνση, γιατί την είχαμε χάσει. Η πρότασή του είναι μπότοξ και στον ύπνο υφασμάτινες θήκες που κρατούν το γόνατο τεντωμένο μαζί με τους νάρθηκες όλη τη νύχτα και εντατική φυσιοθεραπεία. Άραγε οι θήκες αυτές καλύπτονται απ' το Ταμείο; (θα μου πεις γιατί, μήπως πληρώθηκες τα ναρθηκάκια που καλύπτονται;) Όταν πριν δύο χρόνια μου είπαν ότι ο Γιώργος πρέπει να κοιμάται με νάρθηκες το βράδυ, στενοχώρια που πήρα. Έλεγα, πώς θα κοιμάται το παιδάκι; Συνήθισε όμως ο καημενούλης μετά τις δυσκολίες του πρώτου καιρού. Άραγε θα συνηθίσει και τις θήκες, με τις οποίες δεν θα μπορεί να λυγίσει τα γόνατά του;
Κατόπιν μας έστειλε για ακτινογραφία στο απέναντι νοσοκομείο. Ευτυχώς μας συνόδευσε νοσοκόμος που έσπρωχνε το παιδί σε αναπηρικό καροτσάκι για ενηλίκους ( με το Γιώργο να κάθεται σαν χυμένος λουκουμάς) κι εμάς από πίσω να κουβαλάμε τις παλιές ακτινογραφίες, τους νάρθηκες, τις τσάντες και τα διάφορα ρούχα μας που είχαμε βγάλει για να μην πάθουμε θερμοπληξία. Γιατί άραγε αυτά τα νοσοκομεία έχουν τέτοια αηδιαστική ζέστη;
Περιμέναμε κάμποσο και για την ακτινογραφία. Όταν τον ξάπλωσαν στο κρεβάτι θυμήθηκε τα παλιά και τον έπιασε φόβος και σφίξιμο. Ο ακτινολόγος όμως ήταν φοβερός. Όταν βλέπεις τέτοιους ανθρώπους καταλαβαίνεις πώς είναι να το έχει ο άλλος με τα παιδιά αλλά και γενικά να έχει σαν άνθρωπος την καλή καρδιά.  Του έκανε αστεία. Ήταν φαλακρός και αδύνατος με μια μεγάλη σουβλερή μύτη. Έρχεται πάνω από το Γιώργο και του λέει ''Βλέπεις τη μύτη μου; Για κοίτα την καλά. Είναι μια φοβερή γαργαλομύτη. Ξέρεις τι είναι η γαργαλομύτη;" Και άρχισε να τον γαργαλάει. Κι αυτό όχι μόνο με το  Γιώργο που είναι καλόβολος αλλά και με άλλα μικρά ή δύστροπα παιδάκια ή παιδιά που πονούσαν γιατί ήρθαν χτυπημένα. Γιατί να μην είναι έτσι όλοι οι γιατροί; Γιατί να μην είναι έτσι όλοι οι άνθρωποι;
Τέλος πάντων με τα πολλά βγήκε η ακτινογραφία και την πήγαμε πίσω στον ορθοπεδικό να την δει. Άλλη αναμονή από κει. Η  καρδιοπαθής μάνα μου να τα 'χει δει όλα με τη ζέστη, το πηγαινέλα και την κούραση και την είπε στη γραμματέα του γιατρού. Τελικά μας δέχτηκε, είδε την ακτινογραφία, μου έδειξε ένα πρόβλημα στο δεξί ισχίο του Γιώργου, που προς το παρόν παραμένει καλό, αλλά πρέπει να παρακολουθείται με ακτινογραφία κάθε χρόνο. Συνοψίσαμε αυτά που μας είχε πει, πληρώσαμε στο ταμείο του νοσοκομείου και αναχωρήσαμε. Στο γυρισμό έβρεχε, βρήκαμε τρομερή κίνηση, έδινα οδηγίες από το κινητό να βρουν την παιδονευρολόγο να εκθέσουν το θέμα μας για το άμεσο μπότοξ. Η οποία είχε ραντεβού για το Μάρτιο, όπως μας ενημέρωσε η γραμματέας, αλλά λόγω του επείγοντος του πράγματος θα προσπαθήσει να μας βολέψει. Για να δούμε.
Το παιδί είχε κατακουραστεί. Κρεμότανε στο κάθισμα. Λείπαμε 4 ώρες από το σπίτι για μια δεκάλεπτη επίσκεψη στον ορθοπεδικό και μια δίλεπτη ακτινογραφία. Κι ήταν τόσο υπομονετικός ο καημένος. Μόνο 2-3 φορές ρώτησε πότε θα φύγουμε.
Κάποτε φτάσαμε στο σπίτι, εξαντλημένοι, διψασμένοι, πεινασμένοι, απογοητευμένοι. Ευτυχώς αύριο είναι μια καινούρια μέρα. Κι αυτή την εβδομάδα δεν έχουμε άλλο γιατρό. Ζήτω!

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

Mε την καινούρια φυσιοθεραπεύτρια

Ξεκινήσαμε λοιπόν κάπως σταθερά με την καινούρια φυσιοθεραπεύτρια (έχουν κάνει θεραπεία 6 φορές). Είχε μια εικόνα από πέρσι για το παιδί μετά από τις τρεις εβδομάδες που έκαναν μαζί, αλλά θέλει ακόμη χρόνο για να τον γνωρίσει, τόσο τη φυσική του κατάσταση όσο και το χαρακτήρα του παιδιού. Επίσης χρειαζόμαστε χρόνο για να τη γνωρίσουμε κι εμείς.
Παρόλο που είναι φίλη με την παλιά φυσιοθεραπεύτρια, εκείνη άλλωστε μας τη σύστησε, και δουλεύουν την ίδια μέθοδο, έχουν διαφορές ως προς το προς προσεγγίζουν εμάς και το παιδί. Βέβαια είναι ακόμη νωρίς. Ίσως όταν μάθουμε  ο ένας τον άλλο καλύτερα να διαφοροποιηθούν τα πράγματα.
Ένα στοιχείο που είχε η παλιά μας φυσιοθεραπεύτρια είναι η αισιοδοξία που μας έδινε και που τότε που μόλις είχαμε πρωτοπάρει τη διάγνωση μας ήταν απαραίτητη για να προχωρήσουμε. Από την άλλη βέβαια πότε μας τα έλεγε έτσι πότε αλλιώς δηλ. μπορεί να μας έλεγε κάτι και μια άλλη μέρα να το αναιρούσε. Επίσης πάντα μας τόνιζε τα θετικά και τα επιτεύγματα του παιδιού κι αυτό ήταν πολύ σπουδαίο, γιατί μάθαμε να τα τονίζουμε κι εμείς. Η τωρινή μας θεραπεύτρια είναι αλλιώς: Είναι σταθερή σ' αυτά που λέει, υπογραμμίζει ποιες είναι οι αδυναμίες του παιδιού και τι πρέπει να δουλευτεί για να έχουμε πρόοδο, τονίζει δηλαδή τα σημεία που υπολείπονται. Σ' αυτή τη φάση που είμαστε, όπου έχω πια αποδεχτεί την κατάσταση του παιδιού και θέλω μόνο πραγματικότητες, θεωρώ ότι αυτό είναι καλύτερο γιατί και μένα μ΄ έχει κουράσει το να μην έχω σταθερή γραμμή για την πρόοδο του παιδιού.
Επίσης παλιά η φυσιοθεραπεία γινόταν πρωι. Εγώ έλειπα στη δουλειά. Μέσα στο σπίτι μπαινόβγαιναν διάφοροι: η γυναίκα που κρατούσε τα παιδιά, οι παππούδες, πότε πότε μια καθαρίστρια. Γενικά υπήρχε μια πιο χαλαρή ατμόσφαιρα, μιλούσαν κι αναμεταξύ τους κι έλεγαν ιστορίες απ' ότι είχα καταλάβει. Η εικόνα δεν ήταν καθαρά εικόνα θεραπείας. Θεωρώ ότι αυτό ήταν καλό όσο το παιδί ήταν μικρούλι. Τώρα όμως που έχει μεγαλώσει πρέπει να μάθει ότι η θεραπεία είναι θεραπεία, γίνεται για κάποιο λόγο και πρέπει να δουλεύει. Τώρα που η θεραπεία γίνεται νωρίς το απόγευμα, εγώ είμαι εκεί, κλείνω την πόρτα και κάνουν τη θεραπεία αυστηρά οι δυο τους χωρίς κόσμο και φασαρία. Το μόνο αρνητικό είναι ότι έχω μαζί μου τον άλλο μου γιο, ο οποίος δεν με αφήνει να συζητήσω με τη γυναίκα ή να μου δείξει τις ασκήσεις με ησυχία.
Τώρα η καινούρια φυσιοθεραπεύτρια ακούω που τον έχει πιο αυστηρά από την παλιά. Ενίοτε τον μαλώνει, απαιτεί προσοχή και συγκέντρωση. Παλαιότερα ίσως να με πείραζε αυτό, αλλά τώρα καταλαβαίνω ότι πρέπει να τον πιέσει για ν' αποδώσει, είναι έτσι ο χαρακτήρας του.
Μας είπε λοιπόν η φυσιοθεραπεύτρια ότι ο Γιώργος δεν έχει καλό κεφάλι, καλούς ώμους και τα χέρια του, αν και φαίνονται καλά δεν είναι. Χωρίς κεφάλι και ώμους δεν περπατάει, όπως μας τόνισε. Βάζει λοιπον ως στόχο ασκήσεις για το καλό κράτημα της κεφαλής, ξεκλείδωμα των ώμων και των χεριών. Αυτά μπορεί να μας πάρουν και τόσο πολύ όσο μέχρι το επόμενο καλοκαίρι. Ας είναι, δεν με πειράζει, αρκεί να έχουμε αποτέλεσμα. Το θέμα είναι όμως, υπάρχει αυτή η δυνατότητα ή η βλάβη είναι τόση που δεν του επιτρέπει το καλό κράτημα της κεφαλής και άρα το περπάτημα; Μου είπε ότι ακόμη δεν ξέρει, αυτό θα δείξει, αν και μέσα στις λίγες φορές που έχουν κάνει μαζί θεραπεία, το παιδί έχει δείξει σημεία βελτίωσης. Τι να πω; Μακάρι.
Επίσης μας είπε ότι το παιδί δεν κινείται, αν δεν το  ζορίσεις. Αυτό το ήξερα και μόνη μου. Αν τον αφήσεις μόνο του, πιάνει τον καναπέ κι αρχίζει το χοροπηδητό και μπούρου μπούρου ιστορίες ατελείωτες. Η μόνη περίπτωση να βγει με δική του πρωτοβουλία από το σαλόνι είναι για να πάει, που αλλού, στο κομπιούτερ, όταν είναι η μέρα που επιτρέπεται να δει ή σπανιότερα κάποιες φορές που με ψάχνει. Ενώ όταν ήταν μικρότερος γύριζε όλο το σπίτι μπουσουλώντας, αυτό τώρα έχει σταματήσει. Θα μου πεις άλλαξαν και τα ενδιαφέροντα του μεγαλώνοντας. Πάντως πρέπει ν' αρχίσει να κινείται κι άντε να δούμε πως θα το πετύχουμε αυτό.
Μας έδειξε διαφορετικές ασκήσεις να κάνουμε, ουσιαστικά ασκήσεις παιδιών μικρότερης ηλικίας στο πάτωμα καθώς και κόλλημα - ξεκόλλημα στον τοίχο, εκτάσεις των χειρών κλπ. Όλα για το ξεκλείδωμα. Για να δούμε τι θα καταφέρουμε.
Ακόμη και οι κινήσεις της είναι πιο απότομες από την παλιά φυσιοθεραπεύτρια που έκανε πιο μαλακές κινήσεις. Ίσως όμως να κάνει καλό στο παιδί, να τον αναγκάζει να συγκεντρώνεται.
Γενικά αυτά που μας είπε εγώ τα αξιολογώ ως αρνητικά, αλλά δεν απογοητεύομαι. Θα περιμένω. Και θα θυμάμαι ότι έχω αναθέσει τα παιδιά μου στο Θεό, να κανονίζει Αυτός και να μας στέλνει τα κατάλληλα άτομα,  να μας κάνουν τις κατάλληλες θεραπείες, την κατάλληλη στιγμή.