Συνολικές προβολές σελίδας

Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2013

Ιπποθεραπεία - Μια πρώτη επαφή

       Μιας και σταματήσαμε τα μαθήματα κολύμβησης (αφού δεν καταφέραμε το Γιώργο να φοράει τη σκούφια και σκεφτόμασταν πως θα τον βγάζουμε με βρεγμένο κεφάλι μες το καταχείμωνο), αποφασίσαμε να τα αντικαταστήσουμε για το χειμώνα και τις αρχές της άνοιξης με την ιπποθεραπεία και να τα ξαναπιάσουμε μετά το Πάσχα.
      Πήγαμε λοιπόν την περασμένη Κυριακή (πριν αρρωστήσει) στον Ιππικό Όμιλο να συναντήσουμε τη θεραπεύτρια, να κάνει μια δοκιμή με το άλογο να δούμε πώς θα του φανεί και γενικά να καταλάβουμε κι εμείς περί τίνος πρόκειται μιας και έχουμε μαύρα μεσάνυχτα. Εγώ προσωπικά βέβαια έχω μαύρα μεσάνυχτα από ζώα γενικώς, μιας και μέχρι τώρα θα έλεγα ότι τα αποφεύγω. Όμως για το Γιώργο, η μάνα του αποφάσισε να κάνει κι αυτή τη θυσία, να ανακατευτεί με άλογα, σκυλιά, φυσικό λίπασμα (ήτοι κοπριές), στάβλους κλπ κλπ.
     Πριν ασχοληθούμε με το θέμα, είχα ρωτήσει την παιδονευρολόγο αν ενδείκνυται για το Γιώργο και μου είχε απαντήσει καταφατικά, τόσο γιατί η ιπποθεραπεία βελτιώνει την ισορροπία και βοηθά την υποτονία του κορμού, όσο και γιατί ενισχύει τη συγκέντρωση και το συμμάζεμα του νου. Να παραθέσω λίγο και ποια είναι τα οφέλη της ιπποθεραπείας σύμφωνα με τους ειδικούς και τους θεραπευτές:
-Βοηθά στη σωστή στάση του σώματος, στην καλύτερη ισορροπία, στην ομαλοποίηση του  μυικού τόνου (αφενός με τη θερμότητα που εκπέμπει το ζώο και αφετέρου με τις ρυθμικές ταλαντώσεις από το βάδισμα του αλόγου), στην ενίσχυση της κινητικότητας, στο καλύτερο κράτημα της κεφαλής.
    Δηλαδή βοηθά όλ' αυτά που χρειάζονται βοήθεια στο Γιώργο. Έτσι πήραμε την απόφαση παρά το κόστος, το οποίο είναι σχετικά υψηλό (το διπλάσιο από την κολύμβηση). Στα συν βέβαια της ιπποθεραπείας είναι ότι γίνεται άφοβα οποιαδήποτε εποχή του χρόνου (εκτός αν βρέχει ή χιονίζει υποθέτω) καθώς και το ότι γίνεται εκτός πόλης σε χώρο και συνθήκες υπαίθρου. Επίσης φέρνει τα παιδιά σε επαφή με τα ζώα, κάτι το οποίο γενικώς λένε ότι έχει θετικά αποτελέσματα (εγώ δεν έχω προσωπική άποψη κι εμπειρία μιας και η σχέση μου με τα ζώα τέλειωσε όταν τέλειωσε και το Δημοτικό Σχολείο. Κακώς αλλά δυστυχώς έτσι είναι).
   Η πληρωμή γίνεται με το μήνα δηλ. καλύπτει 4 ή 5 μαθήματα, όσα βγουν το μήνα. Έτσι ήταν και στην κολύμβηση, αλλά εκεί ο άνθρωπος κάποιες μέρες που δεν πήγαμε δεν μας πήρε λεφτά. Εδώ δεν ξέρω τι παίζει, αλλά υπάρχει διαφορά γιατί πας δεν πας εσύ το άλογο πρέπει να φάει και να συντηρηθεί, κάτι το οποίο απ' όσο ξέρω είναι δαπανηρό. Ουσιαστικά είναι ιδιαίτερο μάθημα. Το παιδί, ο θεραπευτής και οι βοηθοί.
    Την επιλογή του μέρους και του θεραπευτή την κάναμε αφού προηγήθηκε έρευνα στο ίντερνετ και κάποιες συστάσεις, ενώ λάβαμε υπόψη και την απόσταση από το σπίτι μας.
   Προετοιμάσαμε μερικές μέρες το Γιώργο ότι θα πάμε στο άλογο (ο ίδιος του ως είθισται δεν ήθελε να πάει) και την ανάλογη μέρα μπήκαμε στο αυτοκίνητο και οδηγήσαμε μισή ώρα μέχρι τα  χωράφια του ιππικού ομίλου. Βρήκαμε εύκολα τις εγκαταστάσεις. Για ιππικός όμιλος (με ζώα, στάβλους κλπ) θα έλεγα ότι ήταν καθαρά. Το σκηνικό βέβαια ήταν το γνωστό σκηνικό που φανταζόμουν και που γενικότερα εγώ αποφεύγω (κακώς, αλλά δεν μπορώ να πω ψέματα, το αποφεύγω): άλογα, πολλά σκυλιά διαφόρων μεγεθών που έτρεχαν πέρα δώθε, ακαθαρσίες ζώων, εξοπλισμός ιππασίας, λασπωμένες μπότες, νερά κλπ.
   Στο μπροστινό μέρος κάνανε ιππασία παιδιά κυρίως αλλά και ενήλικες, δηλ. αθλητισμό, με προπονητές κανονικά. Στο πίσω μέρος ήταν ο χώρος της ιπποθεραπείας με τα ειδικά εκπαιδευμένα άλογα, τους θεραπευτές και τους βοηθούς. Τα άλογα της θεραπείας ήταν κανονικά  άλογα (όχι πόνυ), αλλά μικρού ύψους και γενικά μαζεμένα στο σώμα, όσα δε τουλάχιστον είδα εγώ ήταν όλα θηλυκά, αναμενόμενο. Ήταν πανήσυχα και υπάκουα πλάσματα. Ακόμη κι εγώ που δεν είμαι φαν των ζώων δεν μπορούσα παρά να τα βρω συμπαθητικά, είναι εύκολο να τα αγαπήσεις.
   Στο χώρο αυτό της ιπποθεραπείας είδα πολλά παιδιά και εφήβους αλλά και νεαρούς ενήλικες με διάφορες καταστάσεις (αυτισμό, νοητική υστέρηση, οφθαλμικές παθήσεις). Άλλον με κινητικά προβλήματα δεν είδα, τουλάχιστον εκείνη τη μέρα. Το ίδιο είχε συμβεί και στο κολυμβητήριο. Ενώ έρχονταν πολλά παιδάκια με αναπηρίες, το μόνο παιδάκι με κινητική αναπηρία ήταν ο Γιώργος, τουλάχιστον τις μέρες που τύχαινε να πάμε εμείς.
  Τέλος πάντων, γνωριστήκαμε με τη θεραπεύτρια, η οποία ήταν παρα πολύ νέα, αλλά από αυτά που μας είπε κατάλαβα ότι έχει εμπειρία. Κατόπιν κατέβασαν από το πιο ήσυχο άλογο την κοπέλα που έκανε θεραπευτική ιππασία εκείνη την ώρα και ανέβασαν το Γιώργο. Πρώτα έκανε μια βόλτα με τη θεραπεύτρια επάνω στο άλογο μαζί του και μετά μία βόλτα μόνος του με τη θεραπεύτρια να περπατάσει στο πλάι του αλόγου (υπήρχε και κάποιος που το τραβούσε από το χαλινάρι). Απ' ότι έβλεπα από τις ασκήσεις των άλλων, τους άλλαζαν θέση επάνω στο άλογο, πότε προς τα μπρος, πότε στο ένα πλάι, πότε στο άλλο. Όταν κατέβηκε τον ρωτήσαμε αν του άρεσε. Απάντησε αρνητικά (το αντίθετο θα μας εξέπλησσε) και ένας λόγος που μας έδωσε - μάλλον του ΄ρθε εκείνη τη στιγμή- είναι ότι πάνω στο άλογο φυσούσε και τον ενοχλούσε ο αέρας. Δεν πειράζει, την άλλη φορά θα βάλει τα γυαλιά ηλίου του. Κατόπιν άφησαν και το Λευτέρη να κάνει δυο βόλτες με το άλογο. Του άρεσε πολύ και ετοιμαζόταν να πάει και την επόμενη μέρα με κάσκα, επειδή έβλεπε τους άλλους να φοράνε κάσκα. Πληροφοριακά αναφέρω ότι παιδιά τυπικής ανάπτυξης που θέλουν ν' ασχοληθούν με την ιππασία ως άθλημα ξεκινούν περίπου 8 χρονών.
Κατόπιν μας πρότειναν να κάνουμε μια βόλτα στον όμιλο για να τον δούμε. Τώρα αυτό δεν ήταν κι ότι καλύτερο για μένα γιατί παντού είχε σβουνιές αλόγων, αλλά τελικά την κάναμε τη βόλτα. Ένα πρόβλημα που έχουμε είναι ότι ο Γιώργος πιάνει τα ζώα και μετά κλασικά τα χέρια στο στόμα. Τα άλογα βέβαια είναι καθαρά και υγιή υποθέτω, αλλά και πάλι δεν είναι και ό,τι καλύτερο να χώνει τα χέρια του στο στόμα. Να δούμε τι θα κάνουμε γι'αυτό.
Η θεραπεύτρια μας είπε να έρχεται με το ρολέιτορ για να τον βλέπει πώς περπατάει πριν και μετά το μάθημα και να βγάζει συμπεράσματα.
Αυτήν την Κυριακή είναι το πρώτο του μάθημα. Τα μαθήματα διαρκούν μισή ώρα.  (στην αρχή βέβαια μπορεί να διαρκούν λιγότερο ανάλογα με τις αντοχές του μαθητή). Η τελευταία ίωση (πιθανόν γαστρεντερίτιδα) τον εξάντλησε. Του δημιούργησε τόσο μεγάλη υποτονία στο σώμα και το κεφάλι που ακόμη και η γλώσσα του κρεμιέται έξω σαν το σκύλο, του ταλαίπωρου.  Για να δούμε πώς θα πάει στο μάθημα.
Σε διάφορα σάιτ ιπποθεραπείας διάβασα ότι  χρειάζεται ένας χρόνος για να δεις αποτελέσματα, όμως η φυσιοθεραπεύτρια μας λέει ότι με τον καινούριο χρόνο  (δηλ. ύστερα από τρεις μήνες περίπου) θα καταλάβουμε αν και πόσο τον έχει ωφελήσει.
Στο επόμενο μάθημα λοιπόν θα μάθω περισσότερες λεπτομέρειες, όπως ποιο άλογο θα χρησιμοποιεί, πώς το λένε, τι του αρέσει να τρώει (του αλόγου) και λοιπές πληροφορίες.
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου