Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

Παιδί με εγκεφαλική παράλυση: Πρώτη εβδομάδα στο νηπιαγωγείο

     Η περασμένη εβδομάδα ήταν η πρώτη εβδομάδα του Γιώργου στο γενικό νηπιαγωγείο και η πρώτη εβδομάδα στη σχολική ζωή. Γενικά μπορώ να πω ότι πήγε πολύ καλύτερα απ' ότι περίμενα, με πρόοδο από μέρα σε μέρα, αν και δεν είμαι μπροστά για να έχω προσωπική άποψη, αλλά τη σχηματίζω απ' αυτά που μου λέει η συνοδός και από τα λίγα που διηγείται ο Γιώργος, μιας και παρά την ομιλητικότητά του αποφεύγει να λέει πώς πέρασε στο σχολείο.
      Την πρώτη εβδομάδα λοιπόν πήγε χωρίς το ρολέιτορ, όπως μας συμβούλεψε η φυσιοθεραπεύτρια. Αυτό έγινε προκειμένου να μην του πέσουν πολλά μαζί. Είπαμε (δηλ. η φυσιοθεραπεύτρια μας είπε και εμείς συμφωνήσαμε, μιας και δεν έχουμε ιδέα) πρώτα να συνηθίσει το σχολικό χώρο, τους θορύβους, τη φασαρία, τους συμμαθητές κλπ και μετά να παλέψει με την κίνηση σ' ένα χώρο εκτός σπιτιού. Στο νηπιαγωγείο βέβαια η κίνηση με το ρολέιτορ είναι εμποδιζόμενη, λόγω των πολλών αντικειμένων και του μεγάλου αριθμού των παιδιών, άντε να κουνάς το ρολέιτόρ μέσα σε εικοσιπέντε παιδιά που πηγαινοέρχονται, τρέχουν κλπ μέσα σ' ένα χώρο γεμάτο τραπέζια, καρεκλάκια και παιχνίδια. Θα δούμε πώς θα πάει περαιτέρω αυτό το θέμα, πάντως προς το παρόν πάει κουβαλητός.
        Ένα άλλο θέμα είναι η πολύωρη καθιστή θέση που διατηρεί στο σχολείο και η οποία κάπου τον κουράζει. Τα άλλα παιδάκια θα τρέξουν, θα χοροπηδήσουν, θα ξεμουδιάσουν στο διάλειμμα, ο Γιώργος όμως δεν έχει μαζί του τα εργαλεία του για να μπει σε θέσεις. Η κατάσταση κάπως βολεύεται με τις θέσεις που του αλλάζει η συνοδός π.χ τον βάζει οκλαδόν πάνω στο παγκάκι αντί για καθιστό κι αυτός ακουμπάει στα πόδια της σαν σε τοίχο ή τον κρατάει ανά διαστήματα όρθιο για λίγο. Την πρώτη μέρα έκατσε μόνο δύο ώρες στο σχολείο, είχε κοιμηθεί και άσχημα τη νύχτα, οπότε κουράστηκε, άρχισε να ξαπλώνει στο πάτωμα κλπ και τελικά έφυγε. Από κει και πέρα κανονικά, κουράζεται γύρω στις 12 παρά οπότε μέχρι τις 12 που αρχίζει η ετοιμασία για να φύγουν τον απασχολεί με κάτι για να ξεχνιέται. Πιστεύω εν καιρώ να συνηθίσει το σώμα του τα ωράρια αυτά και να μην κουράζεται ως τις 12 και τέταρτο που είναι η αναχώρηση. Ήδη από τότε που άρχισε το σχολείο, κοιμάται περισσότερο, δεν ξυπνάει δηλ. πια στις 6 αλλά γύρω στις επτά παρά δέκα με επτά, ευτυχώς για μας δηλαδή, αλλά και γι'αυτόν είναι καλό να μην ξυπνάει απ' τα χαράματα.
       Η πρωινή ελεύθερη ώρα που έχουν  έως τις εννιάμισυ (εικοσιπέντε παιδάκια στη μια τάξη και εικοσιπέντε στη διπλανή παίζουν και τρέχουν κατά βούληση), στην αρχή ήταν παρα πολύ γι' αυτόν. Μόνο την όγδοη ημέρα μου είπε η συνοδός ότι δεν τον ενοχλούσε πλέον. Όλη την πρώτη εβδομάδα, κατά τη διάρκεια αυτής της ώρας, η συνοδός προσπαθούσε να τον βάζει να κάθεται σε κάποιο πιο ήσυχο μέρος και απασχολούνταν οι δυο τους με κάτι. Μιας και τώρα δείχνει σημεία ότι δεν τον ενοχλεί αυτό το κομφούζιο, ίσως αλλάξει και η ενασχόλησή του αυτή την ώρα. Την ώρα της παρεούλας είναι προσεκτικός και συμμετέχει, απαντάει σ' αυτό που τον ρωτάει η δασκάλα και την τελευταία μέρα πήρε και μόνος του κάποιες πρωτοβουλίες να ρωτήσει κάτι. Που και που ξεκινάει να λέει τα δικά του αλλά τον επαναφέρει η συνοδός. Την τελευταία μέρα δεν είπε καθόλου τα δικά του.
     Κοινωνικά είναι πολύ καλύτερα απ' ότι περίμενα. Εγώ να πώ την αλήθεια περίμενα ότι θα είναι τελείως μόνος, με μοναδική παρέα τη συνοδό και με ανησυχούσε αν θα είχε έστω κάποια αλληλεπίδραση με κάποια από τα άλλα παιδάκια ή θα φαινόταν τελείως ξένο σώμα στο σύνολο των παιδιών (π.χ τα γνωστά, να τον ρωτάνε και να μην απαντάει και να κοιτάει αλλού κλπ). Και πάνω απ' όλα με απασχολούσε πώς θα νιώθει ο ίδιος του στο σχολείο. Την πρώτη μέρα γύρισε με μια ζωγραφιά που του είχε κάνει δώρο ένα κοριτσάκι. Είχε ζωγραφίσει τον εαυτό της και το Γιώργο ( η μια ροζ, ο άλλος μπλε, με μια καρδούλα ο καθένας στο κεφάλι) να κρατιούνται απ' το χέρι. Αυτό βέβαια είχε γίνει στην πραγματικότητα. Ο Γιώργος φαίνεται τη συμπάθησε και κατά την προσφιλή του συνήθεια την έπιασε αμέσως απ' το χέρι, οπότε αυτό και αποτυπώθηκε στη ζωγραφιά. Αυτό το κοριτσάκι, η Τ. ένα άλλο κοριτσάκι η Μ. κι ενα ήσυχο αγοράκι ο Ν. είναι ο μικρός δικός του κοινωνικός κύκλος, τα παιδάκια τα οποία θα χαιρετήσει και στα οποία θα απαντήσει, θα τα φωνάξει να τα ρωτήσει κάτι και θα συνεργαστεί την ώρα των δραστηριοτήτων. Τις τελευταίες μέρες έχει αρχίσει να κάνει ανοίγματα και προς κάποια άλλα παιδάκια. Υπάρχουν βέβαια και παιδάκια και βασικά αγόρια, τα οποία δεν θα προσεγγίσει ποτέ.
Αξίζει να αναφέρω τη συζήτηση που είχα με έναν άλλο γονιό, τον οποίο γνωρίζω από πριν, εκτός σχολείου και συναντιόμασταν κάποιες φορές για να παίξουν τα παιδιά.
"Πώς πάει ο Γιωργάκης στο σχολείο;''
''Καλά, με βάση τα δεδομένα μας, αρκετά καλά."
"Μου λένε τα παιδιά μου ότι τον χαιρετάνε κάθε πρωι στην τάξη αλλά αυτός δεν τους μιλάει. Εγώ τους είπα ότι δεν πειράζει και να συνεχίσουν να τον χαιρετάνε"
"......" (Δεν απάντησα, σκεφτόμουν να του πω ότι δεν είναι ανάγκη να τον χαιρετάνε με το ζόρι, αφού δεν τους απαντάει, αλλά λέω άσε να μην τους αποθαρρύνω, μέσα στη λογική της ένταξης .....)
"Μιλάει με κάποια παιδάκια στο σχολείο;"
"Ναι έχει κάποια λίγα παιδάκια που είναι ας πούμε παρέα του''
''Α, ναι; Ποια;"
"Η Τ."
"Α, ναι. Η κλαμένη. Αυτό το κοριτσάκι είναι μονίμως κλαμένο. Δεν ξέρω τι του συμβαίνει. Δεν μπορεί να προσαρμοστεί''
''Και ο Ν.''
"Αυτός είναι μικρός, είναι τεσσεράμισυ χρονών''
" Ε, και ο Γιώργος ουσιαστικά τεσσεράμισυ είναι. Αν όλα ήταν κανονικά θα γιόρταζε γενέθλια του χρόνου το Φεβρουάριο, δεν θα είχε πάει καν σχολείο ακόμη"
"Ε, ναι"
"Και είναι και η Μ.''
"Α, ναι αυτό είναι ένα παρα πολύ ήσυχο κορίτσι"
Συμπεράσματα: α) αυτός ο πατέρας μάλλον είναι συνέχεια στο σχολείο και κάνει έρευνες
β) υποσυνείδητα μας έχει ήδη γκετοποιήσει: ο ανάπηρος, η απροσάρμοστη, ο μικρότερος, κλπ. Κρίμα!
Εν πάση περιπτώσει! Ο Γιώργος πήγε και γνωρίστηκε και με μια από τις δασκάλες του Λευτέρη. ''Εσείς ποια είστε, ρώτησε, δεν σας ξέρω", γύρισε και μια άλλη μέρα με δώρο ζωγραφιά από ένα άλλο κοριτσάκι. Πάντως η Τ. παραμένει η συμπάθειά του.
Όσο περνάνε οι μέρες βελτιώνεται η προσαρμογή του στη ρουτίνα της τάξης. Απ' ότι μου λέει η συνοδός (που είναι και η εργοθεραπεύτριά του) προσπαθεί πολύ σκληρά στο θέμα της συγκέντρωσης και της συμμετοχής, κάτι που δεν περιμέναμε από το Γιώργο που είναι λίγο τεμπελάκος (ο χαρακτηρισμός είναι των θεραπευτριών, εγώ δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι μπορεί και τι δεν μπορεί το παιδί).
Στις χειροτεχνικές δραστηριότητες, που αποτελούν και μεγάλο κομμάτι στο νηπιαγωγειό, η δασκάλα κάνει αξιέπαινες προσπάθειες ένταξης. Οι εργασίες γίνονται σαφώς με μεγάλη συμμετοχή της συνοδού, αλλά το σημαντικό είναι ότι κοιτάζει το χαρτί της εργασίας, κάτι που στο σπίτι δεν κάνει.
Εν κατακλείδι, το σχολείο δεν είναι ένα μέρος που ο Γιώργος πηγαίνει με χαρά. Αυτόν τον καιρό είναι άρρωστος με γαστρεντερίτιδα και έκατσε δυο μέρες στο σπίτι - η καλύτερή του. Ωστόσο δεν πηγαίνει με δυσαρέσκεια και πολλά από αυτά που γίνονται εκεί τον ενδιαφέρουν. Επίσης απαντά θετικά στο ότι συμπαθεί κάποια παιδάκια (πράγμα που για το Γιώργο, που σου λέει πάντα τ' αντίθετα για να σε σκάσει είναι αξιοσημείωτο). Επίσης αυτές τις μέρες έχει παραδεχτεί για πρώτη φορά ότι αγαπάει τον αδελφό του. Μέχρι τώρα το αρνούνταν και ανυπομονούσε να τον δει να φεύγει απ' το σπίτι μαζί με τη φασαρία του.
Όσον αφορά την ώρα του φαγητού, του βάζω πάντα κάτι που τρώγεται με το χέρι ή με πηρουνάκι, ώστε να μην χρειαστεί να τον ταϊσει η συνοδός. Την τουαλέτα του σχολείου σιγά σιγά την συνηθίζει. Στο διάλειμμα τον πηγαίνει η συνοδός στα παιχνίδια της αυλής, έχει ένα σπιτάκι, κάτι σαν τραμπάλα, μια τσουλήθρα, και παίζει. Μερικές φορές έρχεται και κάθεται κοντά του κι ο Λευτέρης για λίγο.
Έτσι λοιπόν τα πέρασε ο Γιώργος τις πρώτες 8 μέρες στο σχολείο, πριν αρρωστήσει. Αύριο θα ξαναπάει, για να δούμε αν θα είναι ομαλή η επιστροφή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου