Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2013

Παιδί με εγκεφαλική παράλυση - Μια μέρα πριν αρχίσει το σχολείο

        1η Οκτωβρίου 2013. Έφτασε η στιγμή, την οποία προετοιμάζαμε όλη την προηγούμενη χρονιά, δηλ. ήρθε η ώρα να παρακολουθήσει ο Γιώργος το γενικό νηπιαγωγείο. Δεν πήγε μαζί με όλα τα παιδάκια στις 11 Σεπτεμβρίου, πήγε δηλαδή στον αγιασμό αλλά τον υπόλοιπο μήνα κάθησε στο σπίτι, μιας και η συνοδός του (ιδιωτική, την οποία πληρώνουμε εμείς δηλ. η εργοθεραπεύτριά του) μπορούσε να τον συνοδεύει από την 1η του Οκτωβρίου. Τελικά το ότι κάθησε αποδείχτηκε προς όφελός του. Κατ' αρχάς υπήρχε ένα διάστημα δύο εβδομάδων όπου το νηπιαγωγείο βρήκε κάπως τους ρυθμούς του, ώστε όταν πάει αυτός να μην είναι τελείως χύμα και δεύτερον άκουγε κάθε απόγευμα το πώς πέρασε ο αδελφός του στο σχολείο και έτσι του δημιουργούνταν μια περιέργεια και ένα ενδιαφέρον.
        Για όλο το Σεπτέμβριο δεν το ξανασκεφτήκαμε το θέμα του σχολείου για να μην αγχωθούμε. Παρά την προετοιμασία που του είχε γίνει και παρόλο που έβλεπε τον αδελφό του να πηγαίνει, εξακολουθούσε να λέει ότι δεν θέλει να πάει και να είναι γενικά αρνητικός με την ιδέα. Έτσι το αφήσαμε το θέμα και συμφωνήσαμε ότι το πρωί που θα είναι να ξεκινήσει το σχολείο, να τον σηκώσουμε, να τον ντύσουμε και να τον στείλουμε. Έλα όμως που αυτός με τις τόσες θεραπείες που κάνει έχει μάθει τις ημέρες, τις εβδομάδες και τη διαδοχή τους και ήξερε ότι τη Δευτέρα θα πάει στο σχολείο και έτσι το προηγούμενο βράδυ ρώτησε αν θα πάει  και δήλωσε πάλι την αρνητική του διάθεση. Τέλος πάντων πήγε για ύπνο και άφησε εμένα να σκέφτομαι. 
        Παρόλο που το θέμα του σχολείου το έχω δουλέψει τόσο πολύ, βλέποντας τώρα και τον άλλο μου γιο μέσα στο σχολικό πλαίσιο, με κατέκλυσαν οι αμφιβολίες. Μήπως είναι λάθος μου που τον ξεκινάω στο γενικό σχολείο; Στο ειδικό σχολείο όλα τα παιδάκια δεν μπορούν να περπατήσουν ή περπατούν με βοήθημα, όλα μπαίνουν σε ορθοστάτες, σε όλα φεύγουν τα μάτια που και που, κανένα δεν μπορεί να ζωγραφίσει, κανένα δεν πρόκειται να κοροϊδέψει το άλλο. Στο γενικό σχολείο όμως; Θα μου πεις έχει τη συνοδό του, έτσι θα βοηθιέται, θα προστατεύεται και δεν θα είναι μόνος. Θα μπορέσει όμως να προσαρμοστεί; Ήδη το Λευτέρη τον έχουν πει χοντρό (άσχετα αν είναι το πιο λεπτό παιδί όλου του σχολείου), του έχουν δώσει μια μπουνιά στο σαγόνι, του έχουν μιλήσει άσχημα, τον έχουν διώξει, τον έχουν απειλήσει, έχει εμπλακεί σε πετροπόλεμο  αν και βέβαια είμαι απολύτως  σίγουρη ότι  έχει το μερίδιο του και αυτός στους καυγάδες και τις φασαρίες.
       Τι θα γίνει όμως με το Γιώργο; Βέβαια είναι μικρός ακόμη και δεν ξέρω τι αντίδραση θα έχει, αν κάποιος τον κοροϊδέψει, ίσως και να μην το καταλάβει καθόλου. Περαιτέρω έχω την αμφιβολία αν θα μπορέσει να συμβαδίσει με την τάξη, όχι βέβαια να σχεδιάζει και να κόβει με το ψαλίδι, αλλά να  παρακολουθεί τα τεκταινόμενα, να κοιτάζει το χαρτί, να είναι συγκεντρωμένος την ώρα της παρεούλας, να ανταποκρίνεται στη δασκάλα και τους συμμαθητές του, να μην κατεβάζει ρολά και ασχολείται με τα δικά του. Ούτε βέβαια έχω ψευδαισθήσεις ότι θα βρει φίλους στο σχολείο, τουλάχιστον σ' αυτήν την ηλικία, όπου το παιχνίδι είναι ομαδικό και κυρίως στα αγόρια αποκλειστικά κινητικό, αλλά τουλάχιστον θα καταφέρει να έχει μια αλληλεπίδραση με τους συνομηλίκους του; Στο σπίτι λαχταρά το παιχνίδι με τον αδελφό του, τώρα που έχει ξεκινήσει, όμως ο αδελφός του πέρασε πλέον σε άλλη φάση. Όλη μέρα ζωγραφίζει και χρωματίζει (το θαύμα του σχολείου, εγώ τόσον καιρό δεν είχα καταφέρει να τον κάνω να πιάσει μολύβι) και αντιγράφει τα γράμματα της αλφαβήτου (αυτά βέβαια όταν δεν ασχολείται με το να κάνει τρέλες), θέλει χαρτοκοπτικές, θέλει κόλλα, θέλει μολύβια και στυλό. Ο Γιώργος, μόλις που κατάφερε ο ταλαίπωρος να φτάσει στο προηγούμενο επίπεδο και έχασε το συμπαίκτη του, ο οποίος ασχολείται πλέον με άλλες δραστηριότητες.
        Όλ' αυτά μου γύριζαν στο κεφάλι και δεν μου κολλούσε ύπνος. Έπειτα θυμήθηκα ότι έχω εμπιστευτεί τις ζωές των παιδιών μου στο Θεό, παίρνω μια απόφαση γι'αυτά και παρακαλώ αν είναι λάθος να με γυρίσει πίσω, αν είναι σωστή να προχωρήσω. Είναι αυτό που λέει το Ευαγγέλιο ''ελάτε σε μένα οι κουρασμένοι κι οι φορτωμένοι κι εγώ θα σας αναπαύσω". Δεν είναι ωραίο να σου παίρνουν το φορτίο, το βάρος απ΄ τους ώμους και να νιώθεις ανάλαφρος ότι αυτά που κάνεις θα είναι και τα σωστά γιατί δεν θα τα έχεις αποφασίσει εσύ αλλά Αυτός που γνωρίζει τα πάντα;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου