Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 1 Αυγούστου 2013

Mια κουραστική ημέρα

       Σήμερα η μέρα ήταν πολύ κουραστική. Κι έχω παρατηρήσει ότι τη σωματική κούραση είναι σχετικά εύκολο να την ξεπεράσεις (αρκεί βέβαια να μη δουλεύεις με βούρδουλα από πάνω). Η ψυχολογική κούραση όμως  σε εξαντλεί και χρειάζονται μεγάλα αποθέματα για να συνεχίσεις.
       Από τη μια έχουμε τη ζέστη, η οποία σε κάνει να σέρνεσαι στους καναπέδες και στις καρέκλες και να μην έχεις όρεξη να κουνηθείς. Η πλάτη του Γιώργου είχε πολύ κουρασμένη εικόνα στις δύο τελευταίες φυσιοθεραπείες και μάλλον φταίει η ζέστη γι'αυτό, αυξάνει την υποτονία του. Εδώ νιώθουμε υποτονικοί και όλοι οι υπόλοιποι, πόσο μάλλον αυτός. Οπότε όλη αυτή την εβδομάδα δεν κάναμε καθόλου ασκήσεις οι δυο μας, με τη σύμφωνη γνώμη της φυσιοθεραπεύτριας (ευτυχώς γιατί αλλιώς θα είχα τύψεις που βαριέμαι  να κουνηθώ). Η αλήθεια βέβαια είναι πώς ο χειμώνας ήταν υπερδραστήριος και δοκιμάστηκαν οι αντοχές μας. Οπότε μάλλον δεν πειράζει που είμαστε σε κατάσταση αποχαύνωσης (κοινώς ρέκλας). Ούτε νάρθηκες φοράει το παιδί το βράδυ, λόγω της μεγάλης ζέστης. Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο τους κρατούσε μόνο 2 ώρες, μετά φώναζε να τους βγάλω και όταν τους έβγαζα, οι κάλτσες ήταν μούσκεμα. Τους καταργήσαμε τελείως λοιπόν κατά τη διάρκεια του καύσωνα.
     Δεν κουράζομαι λοιπόν σωματικά, αλλά το αδιάκοπο κυνήγι του Γιώργου με έχει εξουθενώσει. Αυτές τις μέρες χοροπηδάει ασταμάτητα. Προσπαθώ να θυμάμαι ότι είναι ένα παιδάκι με σπαστικότητα και μέσα απ' αυτό το χοροπηδητό αυτός λειτουργεί, έτσι του βγαίνει φυσικά το σώμα του. Από την άλλη δεν είναι δυνατόν να τον αφήνεις να χοροπηδάει για πολλή ώρα. Χοροπηδάει στις μύτες των ποδιών. Εγώ δοκίμασα να το κάνω, μήπως καταλάβω λιγάκι πώς είναι και με πόνεσαν πολύ τα πόδια μου. Κι η φυσιοθεραπεύτρια μας έχει πει να τον αναχαιτίζουμε όταν ξεκινάει τα χοροπηδητά. Το χοροπηδητό κάνει κακό στα πόδια του, επιβαρύνει την ήδη προβληματική κατάστασή τους και με έχει πιάσει φόβος μήπως οδηγηθούμε κάποια στιγμή σε μεγάλο χειρουργείο. Γιατί χειρουργείο από χειρουργείο διαφέρει.
      Όταν ήταν πιο μικρός, για να αναχαιτίσουμε το χοροπηδητό της σπαστικότητας, τον βάζαμε αμέσως στον ορθοστάτη. Τώρα πλέον δεν κάθεται. Ξεφεύγει σιγά σιγά και σκαρφαλώνει επάνω στον ορθοστάτη, οπότε υποχρεωτικά τον βγάζουμε. Όλη μέρα ακούγεται η φράση ''Γιώργο, μην χοροπηδάς'', στην οποία βέβαια ο Γιώργος δεν δίνει καμία σημασία. Σταματάει για 10 δευτερόλεπτα για να μην τον μαλώσεις και επανέρχεται δριμύτερος. Στην ουσία αυτό είναι το παιχνίδι του. Να χοροπηδάει πιασμένος από τον καναπέ, πηγαίνοντας πέρα δώθε (αυτό είναι καλό, αλλά δυστυχώς πάει 2-3 βήματα και ρίχνει κι ένα χοροπηδητό πριν πάει παρακάτω) και να λέει τις ιστορίες του. Δεν στέκεται καθόλου αν τον τοποθετήσεις κάπου σταθερά να κάθεται με τον ποπό του. Σε δύο δευτερόλεπτα έχει κατέβει, έχει πιαστεί απ' τον καναπέ και φτου κι απ' την αρχή. Αν τον περιορίσεις κάπου καθιστό π.χ στο τραπεζάκι και το καρεκλάκι του, απ' όπου δεν μπορεί να δραπετεύσει, αρχίζει να δαγκώνει τα χέρια και την μπλούζα του, για να περάσει την ώρα του. Άλλη αιτία μαλώματος αυτή! Επίσης αυτές τις μέρες κάθεται πολύ στο πάτωμα ανάμεσα στα πόδια του (άλλη λάθος θέση που δεν πρέπει να τον αφήνεις). Κάνουμε λοιπόν διάλειμμα απ' τις ασκήσεις, αλλά όλη μέρα τοποθετούμε το Γιώργο κι αυτός ξαναμπαίνει στις άσχημες θέσεις, τον βγάζουμε, ξαναμπαίνει κλπ. μέχρι εξαντλήσεως.
       Στο θέμα δε του δαγκώματος κατά την ανεξάρτητη απασχόληση, έχουμε κάνει προόδους αλλά δεν λέει να τελειώσει το θέμα, παρόλο που κοντεύει 5 χρονών. Αυτό είναι ένα άλλο γεγονός που με εξαντλεί. Όταν τον απασχολεί κάποιος και παίζουν, οκ δεν βάζει καθόλου τα χέρια στο στόμα, και τα πράγματα του παιχνιδιού ελάχιστα. Όταν όμως είναι μόνος του, ακόμη κι όταν βλέπει κάτι στην οθόνη που τον ενδιαφέρει ή διαβάζει, συνεχίζει ακάθεκτος. Χέρια, αντικείμενα, οι άκρες από τη σελίδα του βιβλίου, παπούτσια, ό,τι πέσει στα χέρια του περνάει απ' το στόμα του. Έχει ακόμη το νεογνικό χαρακτηριστικό δηλ. όταν κάτι ακουμπάει στο στόμα του, το ανοίγει, βγάζει τη γλώσσα και κάνει την πρώτη κίνηση της λήψης γάλακτος. Έτσι καταντάει να γλύφει ό,τι ακουμπάει το στόμα του π.χ σεντόνια, καλύμματα, το πάτωμα, τον άνθρωπο που τον κρατάει αγκαλιά. Αλλά άλλο αυτό κι άλλο να τα φέρνει ο ίδιος στο στόμα του. Αυτό το θέμα (αν και έχει βελτιωθεί πολύ) με προβληματίζει έντονα. Δεν ξέρω πόσο οφείλεται στην πάθηση και πόσο σε μια συνήθεια ή έναν τρόπο ανακούφισης. Πάντως με στενοχωρεί και δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι'αυτό. Από λόγια δεν καταλαβαίνει. Σου λέει ''δεν θα το ξανακάνω'' και αμέσως μετά το επαναλαμβάνει. Σήμερα ενώ ετοιμαζόμουν να του κάνω μια άσκηση που του αρέσει, βρήκα γλυμμένο το πέδιλο. Του είπα λοιπόν ότι θα έχει συνέπεια, επειδή έγλυφε το παπούτσι του δεν θα κάνουμε την άσκηση, πράγματι δεν την κάναμε. Έκλαψε και χτυπήθηκε κανά δεκάλεπτο, μετά μες την καλή χαρά. Περιμένω για να δω αν θα έχει αποτέλεσμα αυτή η τακτική της ''συνέπειας''.
      Μιας και δεν κάναμε ασκήσεις σήμερα, είπα να παίξουμε με τις κάρτες για εργοθεραπεία. Αυτό το πράγμα να πιάνει τα πράγματα και να τα τοποθετεί χωρίς να κοιτάει, μου τη δίνει στα νεύρα. Κάποτε δεν μπορούσε, τώρα όμως δεν θέλει. Χρειάστηκε πολλή πολλή υπομονή εκ μέρους μου για να του μιλάω ήρεμα, να συνεχίζω με τις κάρτες μέχρι ν'αναγκαστεί να συγκεντρωθεί και να τις κάνει σωστά. Βέβαια στο τέλος του παιχνιδιού ήμουν κατάκοπη.
Χώρια που τους έπιασα με τη γιαγιά να αναλώνονται πάλι σε λεκτικές επαναλήψεις. Καλά είχαμε πάει μέχρι τώρα, αρχίσαν πάλι οι παππούδες να ενδίδουν σ'αυτό που τον βλάπτει .
Απ' την άλλη έχω και τον άλλο γιο μου, ο οποίος είναι γενικά δύσκολος χαρακτήρας από γεννησιμιού του. Σε ηλικία 4,5 χρονών έκοψε επιτέλους τη νυχτερινή πιπίλα. Είναι όμως όλο νεύρα και κακούς τρόπους κι όλη μέρα μέσα στο σπίτι ακούγεται μια φωνή (που ανήκει σε διαφορετικά άτομα) να τον μαλώνει. Χτες και σήμερα έκανα υπομονή και του μιλούσα με γλυκό τρόπο ακόμη κι όταν έτρεχε ξυπόλητος μέσα στα χόρτα και τ' αγκάθια του κήπου, ούρλιαζε ή έφτυνε. Επίσης, αφού τελειώσαμε με κόπο και πόνο με την πιπίλα, έχουμε να πολεμήσουμε την καινούρια του εξάρτηση: το κομπιούτερ, για το οποίο, την τελευταία εβδομάδα έχουν γίνει πολλά μαλώματα (την κοπανάει  κι απ' το σπίτι και με πονηρά τεχνάσματα πάει σε άλλα σπίτια και βλέπει κομπιούτερ. Έχει πάθει μια πώρωση με τα  angry birds (και δεν είναι το μόνο πεντάχρονο), τα οποία εγώ προσωπικά θεωρώ βλαπτικά, όπως κάθε τι εθιστικό και λόγω της συμπεριφοράς που βλέπω στο παιδί και το πώς έχει αλλάξει ο τρόπος του παιχνιδιού του. Και δεν είναι πια μικρός κι ελαφρύς να τον βουτήξεις απ' το σβέρκο και να τον πας εκεί που πρέπει να πάει. Πόσο να κουβαλήσεις δεκαεφτά κιλά που χτυπιούνται πέρα δώθε (και πάνω σου);
Ήταν πραγματικά μια πολύ κουραστική ημέρα. Ελπίζω αύριο να τα δω όλα πιο ρόδινα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου