Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2013

Παιδί με εγκεφαλική παράλυση - Γιούπι! Τρελά παιχνίδια μ΄ ένα σεντόνι κι ένα ταμπούρλο.

       Εχτές που γύρισα από τη δουλειά μου λέει η γυναίκα που τα κρατάει '' Παίξανε πολύ τα δυο τους σήμερα, πρώτη φορά τόσο πολύ''. Ξέρουμε ότι από τον Ιούνιο έχει αρχίσει η λεκτική επικοινωνία του Γιώργου με τον αδελφό του, αμέσως μετά την τελευταία επίσκεψη στην παιδονευρολόγο και την τρομερή εβδομάδα που ακολούθησε. Τα στάδια που έχει περάσει ο Γιώργος όσον αφορά με τον αδελφό του είναι τα εξής:
12 μηνών: Δεν γνωρίζει ότι έχει αδελφό, βλέπει κάποιον να περιφέρεται στο σπίτι και να κοιμάται δίπλα, αλλά του είναι αδιάφορος, ούτως ή άλλως αντιδρά σαν παιδί περίπου 6 μηνών
24 μηνών: Γνωρίζει ότι έχει αδελφό, με τον οποίο δεν έχει καμία άλλη σχέση παρά μόνο ότι κινούνται στον ίδιο χώρο. Δεν έχουν τίποτα κοινό, ούτε παιχνίδι, ούτε προτίμηση, ούτε απασχόληση. Ούτως ή άλλως τα παιδιά σ' αυτήν την ηλικία κάνουν παράλληλο παιχνίδι, αυτοί οι δύο παρακάνουν, δηλ. απλώς παίζουν στον ίδιο χώρο.
3 ετών: Ο αδελφός του είναι γι'αυτόν μια ενόχληση και αντιπροσωπεύει το φόβο της πτώσης με το τρελό του παιχνίδι. Δεν του απευθύνει ποτέ το λόγο γιατί φοβάται μην έρθει κοντά του και τον σπρώξει. Αν τυχόν τον πλησιάσει πιο κοντά από το νοητό όριο ασφαλείας που έχει θέσει ο ίδιος (δεν ξέρω με ποιο κριτήριο), τσιτώνεται, σφίγγει, μπαίνει σε κατάσταση ετοιμότητας και νευρικότητας. Όταν ο άλλος φεύγει από κοντά του χαλαρώνει ή θα έλεγα ξεφουσκώνει σαν σακί γιατί το σφίξιμο και το άγχος τον έχει εξαντλήσει. Αυτό του συμβαίνει με όλα τα μικρά παιδιά. Συμπεριφέρεται σαν να είναι αόρατα, δεν απαντάει ποτέ στις ερωτήσεις τους και μάλιστα κοιτάει αλλού ή τα κοιτάει σαν να είναι διαμπερή, βλέπει δηλ. το κενό πίσω τους.
4 ετών: Αρχίζει να ενδιαφέρεται για το τι κάνει ο αδελφός του, τι τρώει, τι βλέπει στην τηλεόραση, αν κοιμάται, με τι παίζει κλπ. Ποτέ όμως δεν τον ρωτάει απευθείας, ρωτάει πάντα κάποιον ενήλικα. Δεν σφίγγει πια όταν τον πλησιάζει, ούτε είναι φοβισμένος, αλλά είναι πάντα σε επιφυλακή
4,5 ετών: Για πρώτη φορά απευθύνει στον αδελφό του το λόγο απευθείας και του κάνει ερωτήσεις. Για πρώτη φορά έχουν σύντομες συνομιλίες οι δυο τους. Αντιδρά θετικά σε κοινό παιχνίδι με τον αδελφό του, με την καθοδήγηση και επίβλεψη ενήλικα. Εννοείται παιχνίδι λεκτικό.
Λίγο πριν τα 5΄(τώρα δηλαδή): Βρίσκει τόση ευχαρίστηση στο να φωνάζει τον αδελφό του, ώστε πολλές φορές τον φωνάζει χωρίς να έχει να του πει τίποτα. Οι συνομιλίες τους επιμηκύνονται. Το σώμα του παραμένει χαλαρό όταν τον πλησιάζει και σε περίπτωση που ο άλλος κάνει τίποτα τρελά, ανοιγοκλείνει μόνο τα μάτια του, όπως όταν μας πετάνε κάτι στο πρόσωπο. Επιδιώκει από μόνος του το λεκτικό παιχνίδι και παίζουν οι δυο τους (σύντομα) λεκτικά παιχνίδια, χωρίς την καθοδήγηση και την επίβλεψη ενήλικα. Τον ρωτάει από μόνος του '' Θα έρθεις να παίξουμε;'' Όταν περνάει από κοντά του ο αδελφός του, απλώνει το χέρι να τον τραβήξει. Η διαφορά με πέρσι είναι σημαντική.
Ώσπου φτάνουμε στο χτεσινό. Τρελό παιχνίδι με τον αδελφό του και μάλιστα όχι λεκτικό αλλά κινητικό. Και να μου το λέγε κάποιος πέρσι το χειμώνα, δεν θα το πίστευα. Και το παιχνίδι μάλιστα το ανακάλυψαν μόνοι τους, χωρίς παρέμβαση και σκέψη δική μου.
Μου το είπε γυναίκα το πρωί ότι παίξανε πολύ μαζί, αλλά εγώ θεώρηση ότι μιλούσε για λεκτικό παιχνίδι και δεν έδωσα περαιτέρω σημασία.
Το απόγευμα ο Γιώργος όλο ρωτούσε τον αδελφό του αν θα πάνε στο διάδρομο (ενν. το διάδρομο γυμναστικής). Κάποια στιγμή συμφώνησε κι αυτός και σηκωθήκαμε όλοι να πάμε. Εγώ είχα μεγάλη περιέργεια τι θα κάνουνε από μόνοι τους στο διάδρομο. Ο μεγάλος τυλίχτηκε με ένα σεντόνι κι ο Γιώργος πήρε το ταμπούρλο (το ταμπούρλο είναι νέα αγορά για την οποία θα μιλήσω στο τέλος). Είχε πολλή πλάκα. Εγώ να τον περπατάω με οπίσθια υποστήριξη και τα χέρια μου στους ώμους του, αυτός να θέλει να κρατάει ντε και καλά και το ταμπούρλο κι εγώ να αφήνω τον ώμο του Γιώργου και να στηρίζω το ταμπούρλο, μην το αφήσει και του πέσει σε κανά πόδι, λες και το ταμπούρλο έκανε βάδιση. Δεν το άφηνε όμως με τίποτα.
Ανεβήκανε λοιπόν στο διάδρομο οι δυο τους. Εγώ στεκόμουν έξω απ' το διάδρομο, επέβλεπα και είχα απαλά το χέρι μου στο γιακά του Γιώργου, για να τον στηρίξω άμα πάει να πέσει. Εκεί άρχισε ένα τρελό παιχνίδι, το οποίο εμπνεύστηκαν από τα παιδικά που βλέπουν, ανακατεμένα. Ο Λευτέρης έλεγε στο Γιώργο να βαράει το ταμπούρλο ( ο οποίος το βαρούσε κανονικά με όλη την παλάμη ανοιχτή, ενώ στην εργοθεραπεία το βαρούσε με το δάχτυλο και δεν μπορούσα να τον κάνω ν'ανοίξει την παλάμαη του) και εμφανιζόταν τυλιγμένος με το σεντόνι κι έλεγε ότι είναι διάφορα π.χ τέρας, ζόμπι, λιοντάρι, σκουπιδούλης, τσουμπάκα (από τον πόλεμο των άστρων) κ.α, ο άλλος του τραβούσε το σεντόνι, κάθονταν κάτω, ξανανέβαιναν, φώναζαν, τραβιόνταν κι έπεφταν ο ένας πάνω στον άλλον (με τη δική μου επίβλεψη βέβαια) και φτου κι απ' την αρχή. Ο Γιώργος έκανε όλες τις κινήσεις με τη βοήθεια της μπάρας από την οποία ήταν πιασμένος. Κι εγώ δεν ξέρω πόση ώρα έκαναν αυτό το πράγμα, πάντως στο τέλος εγώ κουράστηκα, ίδρωσα να τους προσέχω και τους κατέβασα από το διάδρομο με το ζόρι.
Να που ο διάδρομος εκτός από  εργαλείο φυσιοθεραπείας είναι και εργαλείο παιχνιδιού. Όταν έρχονται παιδάκια επίσκεψη είναι συνηθισμένο να παίζουν με το Λευτέρη στο διάδρομο. Το να συμμετάσχει όμως ο Γιώργος σε κινητικό παιχνίδι με τον αδελφό του και μάλιστα να το ζητάει μόνος του, να πω την αλήθεια δεν το είχα φανταστεί.
Να λοιπόν που - αν όχι όλα- τα περισσότερα πράγματα γίνονται με σχεδιασμό, ιδέες και πατέντες και μάλιστα πολλές φορές κανονίζουν τα ίδια τα παιδιά. Αυτό πρέπει να το λάβουμε υπόψη μας σοβαρά, δεδομένου ότι μέχρι 12 ετών, αυτό που ενδιαφέρει τα παιδιά με εγκεφαλική παράλυση είναι να μπορούν να συμμετέχουν στις δραστηριότητες των συνομηλίκων τους με κάποιο προσαρμοσμένο τρόπο. (Θέματα αυτοεκτίμησης και θέσης στον κόσμο δεν τίθενται πριν την εφηβεία).
Να γράψω και λίγο για το ταμπούρλο. Εγώ ετοιμαζόμουν να του πάρω ένα πιανάκι, όχι για να παίζει μόνος του μουσική βέβαια αλλά για ν'ακούει (είναι κάτι πιανάκια που έχουν μέχρι και 40 μελωδίες). Το είπα στην εργοθεραπεύτρια κι εκείνη, επειδή κατάλαβε λάθος ότι το θέλω για εργοθεραπεία, μου σύστησε να μην ασχοληθώ με πιανάκι αλλά να του πάρω ένα ταμπούρλο, το οποίο θα μπορεί να χτυπάει μόνος του, να μάθει σταδιακά να το χτυπάει ρυθμικά και να συγκεντρώνει και το βλέμμα του εκεί που χτυπάει. Εγώ είχα αμφιβολίες για το πόσο θα ενδιαφερθεί ο Γιώργος για το ταμπούρλο. Πήγα πάντως στο γνωστό τεράστιο παιχνιδάδικο, αλλά επειδή τα ταμπούρλα ήταν κάκιστης ποιότητας, έφυγα και πήγα σε παιχνιδάδικο με πολύ πιο ποιοτικά (και ακριβά) παιχνίδια και πήρα ένα ωραίο, μεγάλο και γερό ταμπούρλο στην τιμή των 19 Ευρώ, σκεπτόμενη μήπως τα δίνω τζάμπα. Ευτυχώς όχι! Το ενδιαφέρον του για το ταμπούρλο με εξέπληξε (βοήθησε και το ότι είχε δει πρόσφατα και περίπου 20 φορές το επεισόδιο με το Ντιέγκο και το μαγικό ταμπούρλο). Κι ενώ στην εργοθεραπεία δεν κατάφερα να τον κάνω ν'ανοίξει την παλάμη, στο παιχνίδι στο διάδρομο το βαρούσε μια χαρά. Ο Γιώργος δεν δείχνει ενδιαφέρον για τα παιχνίδια (πιθανότατα επειδή δεν μπορεί να τα παίξει) και το ότι βρέθηκε κάτι που του άρεσε και που μπορούσε να το παίξει ήταν πολύ ευχάριστο.
Τρελά παιχνίδια λοιπόν!
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου