Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο, 1 Ιουνίου 2013

Eπίσκεψη σ' ένα άγνωστο σπίτι - Μια απογοητευτική εικόνα

Ξέρουμε ήδη ότι ο Γιώργος πολλά απ' αυτά που κάνει στη φυσιοθεραπεία και την εργοθεραπεία, δεν τα βγάζει ακόμη στην καθημερινότητά του. Οπότε μια μέρα που τα εμφανίζει ξαφνικά (για μας) εκπλησσόμαστε. Επίσης γνωρίζουμε (μέχρι χτες μόνο θεωρητικά αλλά από χτες και στην πράξη) ότι σε ένα άγνωστο χώρο είναι πολύ πιθανόν να συμπεριφέρεται διαφορετικά απ' ότι στο σπίτι και να δίνει μια εικόνα που απέχει από την πραγματική του. Η φυσιοθεραπεύτρια μας έχει προειδοποιήσει ότι τον πρώτο καιρό στο σχολείο (και υπολογίζω ότι αυτός ο πρώτος καιρός θα είναι μακρύς) θα δίνει μια εικόνα εντελώς αλλιώτικη από το Γιώργο που ξέρουμε στο σπίτι και ότι η δασκάλα του θα καταλάβει τις πραγματικές του ικανότητες έπειτα από κάποιο χρονικό διάστημα, (μεγάλο ή μικρό δεν μπορώ να το ξέρω). Μια πρώτη εικόνα αυτής της κατάστασης είδαμε χτες όπου και πήγαμε επίσκεψη σε ένα εντελώς άγνωστο γι'αυτόν σπίτι (είχε ξαναπάει μια φορά πριν από δυο χρόνια, οπότε υποθέτω πώς δεν θυμόταν τίποτα). Η οικογένεια που επισκεφτήκαμε είχε ξανάρθει στο σπίτι μας στα γενέθλια των παιδιών, αλλά μέσα στο χαμό αμφιβάλλω αν ο Γιώργος είχε εστιάσει πάνω τους, μάλλον όχι. Στο σπίτι αυτό πηγαίνει συχνά ο άλλος μου γιος και παίζει με τ'αγοράκια. Αυτή τη φορά είπαμε να πάμε όλοι μαζί.
Ξεκινήσαμε άσχημα, με το Γιώργο να μην θέλει να έρθει, αλλά να θέλει να πάει στην παιδική χαρά με τον παππού του, όπως κάθε απόγευμα. Αυτό βέβαια δεν είναι παράξενο γιατί καταλάβαινε ότι στη γνωστή του παιδική χαρά θα περνούσε πιο ωραία από το να πάει επίσκεψη σε ένα άγνωστο περιβάλλον. Έσφιξε λοιπόν τόσο πολύ τα πόδια του από αντίδραση, που δυσκολεύτηκα πολύ να τον ντύσω. Ως συνοδεία στο ντύσιμο έκλαιγε και φώναζε. Ήταν μεγάλος πειρασμός να τον αφήσουμε με τον παππού και να φύγουμε μόνοι μας, αλλά η φυσιοθεραπεύτρια μας έχει τονίσει ότι πρέπει ν' ακολουθεί το πρόγραμμα της οικογένειας. Τουλάχιστον του πέρασε γρήγορα. Μια φορά όταν ήταν πιο μικρός και δεν ήθελε να έρθει κάπου, τσίριζε και ούρλιαζε μέσα στο αυτοκίνητο επί  εικοσιπέντε λεπτά. Και τότε ήθελα να γυρίσω πίσω στο σπίτι, αλλά πάλι θυμήθηκα την παραίνεση της φυσιοθεραπεύτριας, ότι πρέπει να ακολουθεί το πρόγραμμα της οικογένειας και να μην του επιτρέπουμε ούτε να μας εκβιάζει χρησιμοποιώντας τα θέματα του ούτε να ενθαρρύνουμε την τάση του για εγκλεισμό στο σπίτι.
Τέλος πάντων, το δέχτηκε (υπέκυψε στη μοίρα του θα έλεγα, αν έκρινα απ' τη φάτσα του), ντύθηκε και φύγαμε. Με το που μπήκαμε στο ξένο σπίτι, μπορώ να πω ότι κινητικά ήταν πολύ καλός, δεν το περίμενα. Και γενικά όσο κράτησε η επίσκεψη κινητικά ήταν καλός, παρά το άγνωστο περιβάλλον, το πάτωμα που γλιστρούσε, τους πολύ χαμηλούς καναπέδες που δεν του επέτρεπαν να κρατηθεί. Οι άνθρωποι βέβαια έκαναν ό,τι μπορούσαν για να περάσει καλά. Φαγητά, χυμοί, παιχνίδια κλπ.
Αυτό που κατέστη τελείως προβληματικό ήταν η συμπεριφορά του και η στάση του. Με το που μπήκαμε, το ένα παιδάκι έλειπε, ήταν μόνο ο μπαμπάς με το μεγαλύτερο παιδάκι. Ο Γιώργος εντόπισε αμέσως τον ενήλικα, τον προσέγγισε και άρχισε να του λέει τα δικά του δηλ. την πρόσφατη εμμονή του με τις διαδρομές, τις στάσεις, τα προάστεια κλπ. ''Ποια είναι η στάση που είναι στο σπίτι σας ;'' ''Περάσαμε από κει κι από κει  για να έρθουμε εδώ'' και άλλα τέτοια σχετικά. Από τη μια είναι κατανοητό και δεν θέλω να τον αδικώ. Όπως ένα παιδάκι τυπικής ανάπτυξης θα ξεχωρίσει μέσα στο πλήθος ένα άλλο παιδάκι και θα κολλήσει εκεί, ο Γιώργος (μιας και συναναστρέφεται μόνο ενήλικες) ξεχώρισε τον ενήλικα και κόλλησε εκεί. Και όπως το παραπάνω παιδάκι μπορεί ν'αρχίσει από το πουθενά μια συζήτηση με το άλλο παιδάκι για κάποιο θέμα που τα ενδιαφέρει (π.χ αυτοκινητάκια) έτσι κι αυτός μπήκε αμέσως στο θέμα που τον ενδιέφερε. Ο ενήλικας βέβαια δεν θα κάτσει με τις ώρες να παίζει με το παιδάκι, οπότε κι εγώ σιγά σιγά τον απομάκρυνα, αν και ο άνθρωπος με διαβεβαίωνε (ψέματα βέβαια ότι δεν τον κούραζε).
Στη συνέχεια επέστρεψε και η μαμά του σπιτιού με τον άλλο γιο. Τα τρία αγόρια άρχισαν να παίζουν με τα παιχνίδια. Ο Γιώργος ήταν καθισμένος πλάι μου. Τον ρώτησα αν ήθελε να καθίσει στο πάτωμα με τα παιδάκια και απάντησε αρνητικά. Δεν τον πίεσα. ΟΚ έφαγε και μετά η γυναίκα του έφερε ένα σωρό παιχνίδια να παίξει. Παρότρυνε τα παιδάκια της να συμπεριλάβουν στο παιχνίδι και το Γιώργο. Εγώ, επειδή ήξερα ότι δεν θα λειτουργούσε η ιστορία, της είπα ότι ο Γιώργος θέλει το χρόνο του για να προσαρμοστεί στο περιβάλλον. Εκείνη όμως η καημένη επέμενε. Τα παιδάκια πράγματι έκαναν προσπάθειες, όμως σαν μικρά που ήταν κι αυτά. δεν ήξεραν ή δεν είχαν την υπομονή να δώσουν στο Γιώργο τον απαραίτητο χρόνο που χρειάζεται για να αισθανθεί άνετα και ν'αρχίσει ν' απαντάει. Εγώ προσπαθούσα, αλλά δεν κατάφερνα να φέρω τα πράγματα σε λογαριασμό. Έτσι φτάσαμε σε μια κατάσταση, τα παιδάκια, και βασικά το μικρό, (γιατί το μεγαλύτερο αφού τελείωσε με το καθήκον που του ανέθεσε η μαμά του, να εντάξει το Γιώργο και δεν έγινε, δεν ασχολήθηκε πλέον) να ρωτάει το Γιώργο διάφορα πράγματα, ο Γιώργος να τον κοιτάει μουγγός, το άλλο να νευριάζει και να ρωτάει φωναχτά, ο Γιώργος να τον κοιτάει πιο έντονα, ακόμα πιο μουγγός, ώσπου φτάσαμε στην εξής άσχημη εικόνα.  Ο Γιώργος προσπαθώντας να ελέγξει την ισορροπία του και την κίνησή του (σ'αυτό τα κατάφερε καλά), ν' ακούει το παιδί μέσα σε ένα πλήθος άλλων θορύβων (τα άλλα παιδιά  που έπαιζαν, το ραδιόφωνο - μας είχαν βάλει και μουσική, πού να ξέρουν οι άνθρωποι, ότι όσο πιο πολλά τα ερεθίσματα, τόσο πιο δύσκολη η επεξεργασία τους- τις συζητήσεις των μεγάλων) και να προσπαθεί ν'απαντήσει συν το όλο άγνωστο περιβάλλον έφτασε στην εξής εικόνα:  Κοίταζε το παιδί χωρίς ν' απαντάει (η συγκεκριμένη ερώτηση ήταν πολύ εύκολη ''Τι χρώμα χυμό θέλεις;") και με τη γλώσσα έξω. Στα μάτια ενός ενήλικα έδινε μια εικόνα νοητικής υστέρησης. Το δε παιδί είπε ''Μπλιαξ. Δεν θέλω να με γλύψει." Του λέω ''Δεν θα σε γλύψει. Έχει τη γλώσσα του έξω γιατί σκέφτεται τι χυμό θέλει." Ύστερα απ' αυτά, η γυναίκα του έδωσε ένα χυμό, οπότε απασχολήθηκε μ'αυτό. Στη συνέχεια, σταμάτησαν οι παραινέσεις προς τα παιδιά της να συμπεριλάβουν το Γιώργο, τα άλλα παιδάκια έπαιξαν όλα μαζί κι εγώ έπαιξα λίγο με το Γιώργο με τα παιχνιδάκια, προσπαθώντας να συζητήσω λίγο παράλληλα με τη γυναίκα.
Έχω να παρατηρήσω ότι ακόμη κι όταν ο Γιώργος απαντούσε (π.χ όταν τον ρώταγε η γυναίκα αν θέλει παγωτό) το έλεγε τόσο σιγά, που τον άκουγα μόνο εγώ που ήμουν δίπλα του.  Κι ενώ στο σπίτι, όταν συντονίζω εγώ, παίζουν ωραία με τον αδελφό του, στο ξένο περιβάλλον ή δεν ήθελε ή δεν τολμούσε, ακόμη και με δική μου συμμετοχή. Ένα ευχάριστο βέβαια που έχω να πω είναι ότι δεν εκδηλώνει πια έντονα σωματικά συμπτώματα όταν τον πλησιάζουν παιδιά, όπως έκανε παλιά. Παλαιότερα δηλαδή, όταν τον πλησίαζε κάποιο παιδάκι έμπαινε σε θέση άμυνας κι αναμονής, όπως όταν μας πλησιάζει κίνδυνος. Έσφιγγε πόδια και χέρια, ανοιγόκλεινε τα μάτια, προσπαθούσε να κρατηθεί από κάπου, κοιτούσε με έντρομο βλέμμα, φώναζε αμέσως κάποιον ενήλικα. Τώρα αυτά, όταν υπάρχει κάποιος ενήλικας σε κοντινή απόσταση, δεν τα κάνει καθόλου. Όταν είναι τελείως μόνος του και τον πλησιάζει παιδάκι, συνήθως φροντίζει να βρει μια θέση ασφαλείας και κοιτάζει διευρευνητικά, όχι φοβισμένα. Νομίζω είναι σπουδαία πρόοδος.
Αν τον συγκρίνεις με τον εαυτό του παλαιότερων εποχών, σαφώς τα πράγματα είναι καλύτερα. Αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε να ξεφύγουμε απ' την παγίδα της σύγκρισης με τα παιδιά τυπικής ανάπτυξης, έστω και υποσυνείδητα, οπότε εκεί αδικείται. Παρόλο που δεν πρέπει να κάνουμε αυτή τη σύγκριση, γίνεται αυτόματα σαν από μόνη της και το αποτέλεσμα είναι φυσικά σε βάρος του και σε βάρος μας. Μέχρι να αποκτήσουμε την ωριμότητα να μην κάνουμε πια τέτοιες συγκρίσεις, τουλάχιστον να εξασκηθούμε στο να τις ξεπερνάμε γρήγορα.
Αυτή η επίσκεψη με κάνει να σκέφτομαι τις πρώτες μέρες στο σχολείο. Είναι δύσκολο για μένα να βγάλω το Γιώργο από το προστατευμένο περιβάλλον του σπιτιού, αλλά πρέπει αυτό να γίνει οπωσδήποτε. Αυτό που με θλίβει επίσης είναι ότι κατά τα φαινόμενα θα είναι μόνος χωρίς φίλους (τουλάχιστον στην παιδική ηλικία όπου η φιλία των αγοριών προϋποθέτει κίνηση)  αλλά ποτέ δεν ξέρει κανείς πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Μπορούμε να προσευχόμαστε  για ό,τι είναι καλύτερο γι'αυτόν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου