Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 16 Ιουνίου 2013

Παιδί με εγκεφαλική παράλυση - Πόσο πρέπει να τρέξω για τη σχολική του ένταξη;

     Aυτός είναι ο τίτλος του βιβλίου ή μάλλον του συγγράμματος θα έλεγα πιο σωστά, που διαβάζω αυτόν τον καιρό, όπως έλεγα στην προηγούμενη ανάρτηση,  ενόψει της έναρξης της σχολικής ζωής των παιδιών το προσεχές φθινόπωρο Θεού θέλοντος.
Ο καθηγητής που έκανε την επιστημονική επιμέλεια του βιβλίου κ. Η. Κουρκούτας, μου απάντησε άμεσα και με μεγάλη ευγένεια στο αίτημά μου να παρουσιάσω, συνοπτικά βέβαια, κάποια κομμάτια από το βιβλίο, που πιστεύω ότι έχουν ενδιαφέρον για όλους μας και γενικότερα να κάνω μια παρουσίαση του βιβλίου. Λέω συνοπτικά, γιατί το βιβλίο είναι επιστημονικό σύγγραμμα, δηλ. ένα βιβλίο που το διαβάζει ένας φοιτητής που παρακολουθεί συγκεκριμένο μάθημα. Ωστόσο, αν κάποιος γονιός έχει κάποια εξοικείωση με τη μορφή των πανεπιστημιακών συγγραμμάτων (αλλιώς πιθανότατα θα κουραστεί), μπορεί ν'ανακαλύψει  παρα πολλά χρήσιμα πράγματα. 
     Ίσως κάποιος να βλέπει αρνητικά τη μεγάλη ενασχόληση μου με την ένταξη των παιδιών και κυρίως του Γιώργου στο σχολείο, η οποία έχει ήδη ξεκινήσει, μπορώ να πω εδώ και δύο χρόνια, (τώρα βέβαια έχει εντατικοποιηθεί). Κατόρθωσα να έρθω υπηρεσιακώς στις εκπαιδευτικές δομές της περιοχής μου, ώστε να γνωρίσω τα σχολεία, τους δασκάλους, τους διευθυντές. Έτσι μπόρεσα να επισκεφτώ πολλά σχολεία, ψάχνοντας το καλύτερο για μας, να αξιολογήσω μόνη μου το διδακτικό προσωπικό που γνώρισα, να εξοικειωθώ με τις δομές της ειδικής αγωγής, όπως ειδικά σχολεία, τμήματα ένταξης, ΚΕΔΔΥ κλπ., να μαζέψω πληροφορίες, να γνωρίσω κόσμο. Κάποιος μπορεί να έλεγε ''γιατί τόσο άγχος; Άσε να έρθουν τα πράγματα από μόνα τους, να δεις πώς θα πάνε". Μερικές φορές το σκεφτόμουν και εγώ, μήπως είμαι υπερβολική με το όλο θέμα. Μάλιστα σε έναν ιστοχώρο όπου είχα κάνει κάποιες σχετικές αναρτήσεις, κάποιοι γονείς με αντιμετώπισαν αρκετά αρνητικά. Βέβαια καθένας έχει το χαρακτήρα του κι εγώ για να σταματήσω να ψάχνω και να προετοιμάζομαι θα έπρεπε να μεταμορφωθώ σε άλλο άνθρωπο. Ωστόσο, οι αναρτήσεις διαφόρων γονιών που διάβαζα στον ίδιο ιστοχώρο, σχετικά με τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν τα παιδιά τους στο σχολείο, η διαμαρτυρία τους για την απουσία κρατικών δομών, η προσπάθεια να εξασφαλίσουν τ'αυτονόητα, πάντα μόνοι τους, πάντα με ιδιωτική πρωτοβουλία, με διαβεβαίωνε ότι ήμουν στη σωστή κατεύθυνση. Πλέον μέσα από το βιβλίο, η άποψη μου τεκμηριώνεται και επιστημονικά με τη βούλα. Γράφει λοιπόν:
'' Στο ελληνικό σχολικό σύστημα, ως υποστηρικτικές δομές, υπάρχουν ουσιαστικά μόνο τα τμήματα ένταξης, εφόσον τα ΚΕΔΔΥ  λειτουργούν  κυρίως ως διαγνωστικά κέντρα, ενώ η έμφαση στην ψυχοκοινωνική βοήθεια/ παρέμβαση δίνεται μέσα από την υποστηρικτική σχέση του ειδικού παιδαγωγού με το παιδί. Τα προγράμματα Αγωγής Υγείας που αναπτύχθηκαν την τελευταία δεκαετία, δεν αφορούν τα παιδιά με ιδιαίτερες δυσκολίες αλλά όλα τα παιδιά. Για σοβαρές περιπτώσεις παιδιών δεν υπάρχουν οι κατάλληλες συμβουλευτικές/ εξειδικευμένες υποδομές, οι οποίες σε συνδυασμό με τη δουλειά των δασκάλων, θα προσφέρουν στο παιδί ουσιαστική υποστήριξη, προσαρμοσμένη στις ανάγκες του" και
''Τα σχολεία στην Ελλάδα δεν έχουν αναπτύξει ουσιαστικές πρακτικές ένταξης  των παιδιών με δυσκολίες, ούτε βέβαια στρατηγικές εμπλοκής των γονέων, ενώ δεν υπάρχουν θεσμοθετημένες πρακτικές για τη συνεργασία με τους γονείς  σε περιπτώσεις παιδιών με δυσκολίες, που φοιτούν στο κανονικό σχολείο. Η σχέση σχολείου- οικογένειας φαίνεται να είναι συγκρουσιακή, συχνά αντιφατική, με εκατέρωθεν αντιστάσεις και διάχυτη καχυποψία. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι εκπαιδευτικοί δεν είναι ικανοί ν'αναπτύξουν θετικές σχέσεις με τους γονείς, αλλό ότι δεν υπάρχουν θεσμοθετημένοι κανόνες, παρά τις υποδείξεις του Υπουργείου Παιδείας, που να οργανώνουν και να υποστηρίζουν με θεσμικό τρόπο τους ρόλους των γονέων και την εμπλοκή τους στη σχολική κοινότητα όχι μόνο για εξωσχολικές δραστηριότητες, αλλά και για ανταλλαγές σε σχέση με την παιδαγωγική φιλοσοφία, την οργάνωση των μαθημάτων, τον τρόπο υποστήριξης των παιδιών κ.α. Δεν υπάρχει ανάλογη κουλτούρα συνεργασίας ώστε να γίνεται ένας άνοιχτός διάλογος μεταξύ εκπαιδευτικών και γονέων και να επιτυγχάνεται μια σταθερή και δημιουργική σχέση. Δεν υπάρχουν χώροι υποδοχής των γονέων παιδιών με ιδιαίτερες δυσκολίες ή και ομάδες υποστήριξης παιδιών και γονέων που έχουν ανάγκη συμβουλευτικών κατευθύνσεων, όπως έχουν γίνει σε άλλες χώρες όπου και έχουν αναπτυχθεί πρακτικές ουσιαστικής εμπλοκής των γονέων.
Με τις αλλαγές στη νομοθεσία, δόθηκε σε κάποιες ομάδες παιδιών με ιδιαίτερες δυσκολίες, το δικαίωμα να συμμετάσχουν στο κανονικό σχολείο. Αυτό δημιούργησε εντάσεις και προστριβές που  μερικοί γονείς παιδιών με ιδιαιτερότητες τις βιώνουν έως και τραυματικά. Παρά τις αλλαγές στην ελληνική νομοθεσία, δεν έχουν αλλάξει και πολλά σε επίπεδο κοινωνίας και εκπαιδευτικής κοινότητας. Το ελληνικό σχολείο λειτουργεί με έντονα παραδοσιακές αρχές, άσχετα με τις διδακτικές μεθόδους που χρησιμοποιεί ο κάθε εκπαιδευτικός στην τάξη, οι οποίες μπορεί να είναι πολύ καινούριες. Το ελληνικό σχολικό σύστημα παραμένει συγκεντρωτικό, άκαμπτο και - σε μεγάλο βαθμό- κλειστό στην κοινότητα και στους γονείς, παρά τις αλλαγές που έχουν επέλθει.
Σ' αυτό το πλαίσιο καλούνται τα παιδιά με ιδιαίτερες δυσκολίες να συνυπάρξουν με παιδιά τυπικής ανάπτυξης, ενώ οι γονείς και οι επαγγελματίες (ενν. φυσιοθεραπευτές, εργοθεραπευτές κλπ) καλούνται να βρουν τρόπους συνεργασίας με τους εκπαιδευτικούς, ώστε να μην απορρίπτονται τα παιδιά με ιδιαιτερότητες με βάση μόνο το άγχος των εκπαιδευτικών και κάποιες στερεότυπες αντιλήψεις ή φόβους για την πτώση του ακαδημαϊκού επιπέδου της τάξης"
Εφόσον λοιπόν δεν υπάρχει τίποτα, μοιραία ο ενδιαφερόμενος δηλ. ο γονιός θα τρέξει όσο μπορεί κι όπου μπορεί να φτιάξει ό,τι μπορεί κι όπως μπορεί. Αυτό βέβαια γίνεται πολύ πιο εύκολο (αφού δεν υπάρχει θεσμικό πλαίσιο) αν ο εκπαιδευτικός είναι ανοιχτός και πρόθυμος. Την προσευχή μας λοιπόν, να έρθει σε μας ο σωστός  εκπαιδευτικός.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου