Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2013

Εγκεφαλική παράλυση - Διαδικασία στο ΚΕΔΔΥ

     Τον περασμένο Νοέμβριο κάναμε αίτηση στο ΚΕΔΔΥ για ν'αξιολογήσουν το Γιώργο, παρόλο που είναι ακόμη μικρός και δεν είναι ενταγμένος σε σχολικό πλαίσιο. Έκανα αίτηση για να μην έχω πρόβλημα με τον ιδιώτη συνοδό που θέλω να βάλω στο παιδί. Με συμβούλεψαν δηλαδή από τη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης να κάνω αίτηση στο Υπουργείο Παιδείας για βοηθό τάξης. Ο βοηθός τάξης είναι άλλο πράγμα από την παράλληλη στήριξη. Οι βοηθοί τάξης είναι συνήθως κοπέλες απόφοιτοι λυκείου (πολλές φορές έχουν αποφοιτήσει από κάποιο ιδιωτικό ΙΕΚ σχετικό με την εκπαίδευση) και προσλαμβάνονται (τουλάχιστον μέχρι σήμερα) με το καθεστώς των αναπληρωτών εκπαιδευτικών για να βοηθούν τα παιδιά με κινητικά προβλήματα στα κινητικά τους θέματα. Οι περισσότερες αποστέλλονται να καλύψουν τα κενά στα ειδικά σχολεία και κάποιες δίνονται και σε μεμονωμένους μαθητές με κινητικά προβλήματα που παρακολουθούν το γενικό σχολείο. Η παράλληλη στήριξη παρέχεται από εκπαιδευτικό ειδικής αγωγής και συνιστάται για παιδιά με προβλήματα στο γνωστικό, αντιληπτικό κλπ κομμάτι, στην παρακολούθηση της τάξης και την ένταξη στη μαθητική διαδικασία. Αποφάσισα λοιπόν να ζητήσω βοηθό τάξης, αν  και είμαι βέβαιη ότι δεν πρόκειται να μου στείλουν ή και να στείλουν θ'αργήσει παρα πολύ. Έτσι θα είμαι καλυμμένη ότι ακολούθησα την τυπική διαδικασία, ώστε να έχω το δικαίωμα να βάλω ιδιώτη βοηθό από την αρχή της χρονιάς (τον οποίο θα πληρώνω εγώ). Για να κάνεις λοιπόν αίτηση στο Υπουργείο, απαιτείται γνωμοδότηση του ΚΕΔΔΥ. Έτσι λοιπόν βρεθήκαμε εκεί. Το ΚΕΔΔΥ είναι φορέας του Υπουργείου Παιδείας. Κάνει όλες τις γνωμοδοτήσεις για τους μαθητές με ειδικές ανάγκες, μαθησιακές δυσκολίες, δυσλεξία κλπ. Υποτίθεται ότι η γνωμοδότηση του δεν είναι υποχρεωτική, αλλά στην πραγματικότητα το δημόσιο σχολείο την αποδέχεται πάντα και την ακολουθεί.
Έτσι λοιπόν, μετά την αίτηση που κάναμε στο ΚΕΔΔΥ, μας κάλεσαν να περάσει το παιδί από την επιτροπή αξιολόγησης στις 14 Μαϊου. Να πω την αλήθεια, κάπως με έπιασε άγχος, γιατί το ΚΕΔΔΥ γνωμοδοτεί για το αν ένα παιδί με αναπηρία θα πάει στο ειδικό σχολείο ή στο γενικό με υποστήριξη. Σκεφτόμουν αν ο Γιώργος θα δείξει αυτά που ξέρει κι αυτά που κάνει σε αγνώστους ανθρώπους, πώς θα τον αξιολογήσουν κι άλλα τέτοια. Έτσι μ'αυτό το σχετικό άγχος και με πολλή προσευχή, έφτασε η 13η Μαϊου. Μία μέρα πριν το ραντεβού πάει μόνος του ο γονιός που έχει κάνει την αίτηση και δίνει ένα ιστορικό σε κάποια από τις κοινωνικές λειτουργούς του ΚΕΔΔΥ. Η συνάντηση κράτησε μία ώρα ακριβώς. Η κοινωνική λειτουργός ήταν πολύ ευγενική, το ιστορικό όμως ήταν ξεσκόνισμα και μάλιστα αρκετά προσωπικό, δηλαδή είχε πολλές λεπτομέρειες που δεν σκεφτόμουν ότι θα τις ρωτήσουν. Με ρώτησαν δηλ. λεπτομέρειες για την εγκυμοσύνη, τον τοκετό, σε ποιο νοσοκομείο γεννήθηκε το παιδί, αν έκλαψε όταν γεννήθηκε, σκορ άπγκαρ κατά τη γέννηση, πού νοσηλεύτηκε, πόσο καιρό έμεινε στην εντατική, πόσο καιρό πήρε οξυγόνο, πότε βγήκε, ιατρικά προβλήματα, χειρουργεία, πώς πήγε μετά  που το πήραμε σπίτι σε θέματα φαγητού, ύπνου κλπ, ποιοι γιατροί το παρακολουθούν, τι θεραπείες κάνει και κάθε πότε, με τι περπατάει, πόσο χρησιμοποιεί τα χέρια του, τι πρόγνωση έχουμε από τους γιατρούς, τι κάνει με την τουαλέτα πολλές, πολλές ερωτήσεις. Εγώ απάντησα σε όλες με ειλικρίνεια και δεν προσπάθησα να ωραιοποιήσω τα πράγματα. Θεώρησα ότι αυτό ήταν το πιο σωστό. Θα ήταν καλό να είχα μαζί μου το γαλάζιο βιβλιάριο υγείας του παιδιού, αλλά δεν το ήξερα ότι θα χρειαζόταν.
Κατόπιν η κοινωνική λειτουργός μου μίλησε για το ειδικό σχολείο, όπως μου είχε μιλήσει και ο σύμβουλος, αλλά με τρόπο σοβαρό και ευγενικό και επιχειρήματα και όχι στον αέρα όπως εκείνος. Με ρώτησε γιατί επιθυμώ το γενικό σχολείο και μου εξήγησε τα προτερήματα του ειδικού σχολείου. Από αυτά που μου είπε ένα ήταν πολύ δελεαστικό για μένα. Ότι στο ειδικό σχολείο, παράλληλα με τα μαθήματα, κάνουν και τις ασκήσεις τους δηλ. όταν κουράζονται τα παιδιά αλλάζουν θέση, μπαίνουν στον ορθοστάτη, κάποια στιγμή πάνε στην πισίνα, ενώ στο γενικό σχολείο θα χάσει όλη αυτή την άσκηση και θα είναι όλες τις ώρες πάνω στην καρέκλα.
Το άλλο που ήταν δελεαστικό είναι ότι στο ειδικό σχολείο, όλα είναι σχεδιασμένα κατάλληλα για ένα παιδί με εγκεφαλική παράλυση: τα τετράδια, τα φύλλα ασκήσεων, οι πίνακες κλπ καθώς και ο τρόπος διδασκαλίας  γίνεται έχοντας υπόψη τις ειδικές ανάγκες του παιδιού.
Αυτά τα δύο ήταν τα σημεία που  μου άρεσαν στο ειδικό σχολείο, ωστόσο έχοντας υπόψη τις γνώμες όλων των ειδικών που ασχολούνται με το παιδί ή το αξιολόγησαν ανεπίσημα, εγώ ως γονιός ζήτησα το γενικό σχολείο με υποστήριξη και να δούμε πώς θα πάει. Η κοινωνική λειτουργός μου είπε ότι στην αξιολόγηση για το σχολείο που πρέπει να πάει το παιδί  λαμβάνουν υπόψη και την επιθυμία του γονιού και αυτό με ανακούφισε αρκετά. Επίσης άλλες ενέργειες που έκανα και πιστεύω ότι θα αξιολογηθούν θετικά είναι ότι πήγα στο σχολείο, μίλησα με τη νηπιαγωγό, δεν είχε αντίρρηση να παρακολουθήσει ο Γιώργος το σχολείο με βοηθό, έλεγξα τις κτιριακές προδιαγραφές και τους είπα ότι το συγκεκριμένο νηπιαγωγείο είναι τέλειο κτιριακά για ένα παιδί με κινητικά προβλήματα.
Στο τέλος της συνάντησης μου ζήτησαν να σταλεί με μέιλ μία έκθεση από τη φυσιοθεραπεύτρια και μία έκθεση από την εργοθεραπεύτρια του παιδιού. Ρώτησα αν μπορούν οι θεραπεύτριες να επικοινωνήσουν μαζί τους για να τις ενημερώσουν πώς θα πρέπει να είναι οι εκθέσεις και μου απάντησαν θετικά. Επίσης μου ζήτησαν το ιατρικό ιστορικό του παιδιού για να το συμπεριλάβουν στο φάκελό του.
Την επόμενη  μέρα πήγαμε στο ΚΕΔΔΥ με το Γιώργο. Συναντήσαμε τις τρεις κυρίες που θα τον αξιολογούσαν. Μας χαιρέτησαν πολύ ευγενικά και εγκάρδια. Του είπαν ότι είναι δασκάλες. ''Ωχ, σκέφτηκα, τι του το είπανε τώρα αυτό;" (δεδομένης της άρνησης που έχει ο Γιώργος για το σχολείο). Εγώ του είχα πει ότι εκεί που θα πάμε δεν είναι ούτε νοσοκομείο, ούτε ιατρείο, ούτε σχολείο ( οι 3 πηγές άγχους του κατά σειρά) αλλά ένα γραφείο, όπου θα τον ρωτήσουνε μερικά πράγματα και θα τον βάλουν να παίξει με παιχνίδια, για να μας δώσουν ένα χαρτί. Του είχα τονίσει 2-3 φορές ότι πρέπει να απαντάει σε ό,τι τον ρωτάνε και μάλιστα με κανονική φωνή και όχι να ψιθυρίζει. Τέλος πάντων, του είπανε ότι είναι δασκάλες. Άντε λέω τώρα να δούμε τι θα γίνει.
Μπήκαμε μέσα στην αίθουσα. Με ρώτησαν αν μπορεί να κάτσει στο καρεκλάκι (ένα σαν αυτά που έχουν στο νηπιαγωγείο), είπα βεβαίως, τον έβαλα και κάθησε. Μπροστά του είχε ένα χαμηλό τραπέζι, σαν αυτά που έχουν στα νηπιαγωγεία με βιβλία, χαρτιά, μολύβια και παιχνίδια.
Κατόπιν μου είπαν να βγω έξω, μέχρι να τελειώσει η αξιολόγηση. Εκεί μπλόκαρα. Νόμιζα ότι επειδή είναι πολύ μικρός θα με αφήσουν κι εμένα μέσα. Ποτέ δεν είχε ξαναμείνει πολλές ώρες μόνος του με πανάγνωστα άτομα. Φοβήθηκα μήπως αρχίσει να κλαίει και αρνηθεί να συνεργαστεί. Ευτυχώς αυτό δεν συνέβη. Βοήθησε πολύ το γεγονός ότι οι δύο από τις κυρίες είχαν μεγάλη εμπειρία (ήταν και οι  δύο άνω των πενήντα ετών) και ήξεραν πώς να του μιλήσουν και να τον κάνουν να αισθανθεί άνετα. Από κει και πέρα αναμονή έξω από την πόρτα, μαζί με άλλους γονείς παιδιών που αξιολογούνταν (αυτά ήταν βέβαια μεγάλα παιδιά του γυμνασίου και δεν είχαν κινητικά προβλήματα). Εγώ που και που πήγαινα έξω απ' την πόρτα (δήθεν ότι κοιτάζω τους πίνακες στους τοίχους) για ν'ακούω πώς πάει το θέμα και τι τον ρωτάνε. Άκουγα λοιπόν ότι τον ρωτούσαν σχήματα, χρώματα, μέτρημα, κάποια στιγμή άκουσα το αχ κουνελάκι, κουνελάκι, κάποια άλλη ''τι ομάδα είσαι'', πότε άκουγα μπράβο και χειροκροτήματα, πότε να του λένε ''εδώ κοίτα Γιώργο'' (φαίνεται κοιτούσε αλλού). Κατάλαβα όμως ότι  ο Γιώργος είχε καλή διάθεση, αισθανόταν άνετα, απαντούσε και γενικά ό,τι μπορούσε έκανε, δεν ήταν δηλαδή αρνητικός. Στο τέλος, απ' ότι κατάλαβα, τον εξέτασαν και κινητικά δηλ. πώς κρατούσε την όρθια θέση υποστηριζόμενος, άκουγα που του έλεγαν ''να παίξουμε ποδόσφαιρο'' ''να η μπάλα'' ''μπράβο'' κλπ
 Η αξιολόγηση κράτησε σχεδόν δύο ώρες. Είχα κουραστεί πολύ γιατί ως γνωστόν η αναμονή κουράζει και σκεφτόμουν ότι θα είχε κουραστεί πολύ και το παιδί. Το καλό όμως ήταν ότι μέσα σ'αυτές τις 2 ώρες τελείωσαν, γιατί μου είχαν πει ότι αν το παιδί κουραζόταν πριν τελειώσει η αξιολόγηση θα έπρεπε να ξαναπάμε. Άνοιξε λοιπόν η πόρτα και παρέλαβα το Γιώργο. Μιλήσαμε λίγο με τις κυρίες, αλλά η μία είπε δεν πρέπει να συζητάμε μπροστά στο παιδί και σταματήσαμε. Δεν μου έδωσαν άλλο στοιχείο. Θα περιμένουμε λοιπόν τη γνωμάτευση σε ένα μήνα περίπου.
 

3 σχόλια:

  1. POLY ORAIA PERASE APO OTI FAINETAI O GIORGOS APO TIN AXIOLOGISI ESY MONAXA AGXOTHIKES ..
    THA TA PAEI POLY KALA NOMIZO MONO ESENA SE EFAGE TO AGXOS

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι πιστεύω κι εγώ Φλώρα, αν και τα μόνα στοιχεία που έχω για το πώς πήγε, είναι αυτά που κρυφάκουσα 2-3 λεπτά συνολικά, έξω από την πόρτα. Είχαμε όμως και ένα πολύ θετικό στοιχείο που ξέχασα να το αναφέρω στην ανάρτηση. Το γραφείο που γινόταν η αξιολόγηση ήταν μικρογραφία μιας αίθουσας νηπιαγωγείου. Όταν γυρίσαμε σπίτι ρώτησα το Γιώργο:
      "Σου άρεσε στο ΚΕΔΔΥ;" "Ναι" (πρώτη έκπληξη)
      "Σου άρεσαν οι δασκάλες;" "Ναι" (δεύτερη έκπληξη)
      "Έτσι θα είναι και στο σχολείο. Ένα τέτοιο δωμάτιο με δασκάλα και θα κάνεις ό,τι έκανες εκεί μέσα. Θέλεις να πάς σχολείο;" "Ναι" (σούπερ ντούπερ έκπληξη.
      Για να είμαστε σίγουροι τον ξαναρώτησα δυο τρεις φορές και τις επόμενες μέρες αν θέλει να πάει σχολείο και απάντησε όλες τις φορές "ναι".
      Αυτή είναι μια μεγάλη πρόοδος για μας.

      Διαγραφή
  2. TO SXOLEIO GIA TON GIORGO HTAN KATI AGNOSTO K GIA AYTO DEN HTHELE NA PAEI TORA POU EIDE POS EINAI TOY PERASE AYTH H FOVIA GIA TO AGNOSTO KAI TO VRIKE K ENDIAFERON ...MIA XARA THA TA PAEI...

    ΑπάντησηΔιαγραφή