Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Εγκεφαλική παράλυση- Καινούριος τρόπος να διαβάζουμε ένα βιβλίο

     Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, αλλάζει και η αντιμετώπιση που έχουν στις διάφορες καταστάσεις. Μία απ' αυτές είναι και το διάβασμα. Ο μεγάλος πλέον ζητάει από μόνος του και ακούει με ευχαρίστηση να του διαβάζω ένα  παραμύθι, παρατηρεί μόνος του προσεχτικά τις εικόνες, κάνει ερωτήσεις επάνω στο περιεχόμενο του βιβλίου, βγάζει συμπεράσματα και γενικότερα έχει αρχίσει να αντιμετωπίζει ένα βιβλίο στην πραγματική του διάσταση. Αυτό είναι πολύ  μεγάλη αλλαγή για ένα παιδί που μέχρι πέρσι  το φθινόπωρο βαριόταν αφάνταστα τα βιβλία και μελετούσε ενδελεχώς μόνο τους διαφημιστικούς καταλόγους των παιχνιδομάγαζων.
    Ο Γιώργος όμως είναι μία άλλη ιστορία. Ενώ από μωρό του άρεσαν πολύ τα βιβλία, άκουγε με πολλή προσοχή όταν του διάβαζες και τα μάθαινε απ' έξω, όχι μόνο τα ποιηματάκια που είναι πιο εύκολο, αλλά και πεζό λόγο, κάποια στιγμή υπέστη αλλαγή 180 μοιρών. Σ΄ αυτό είμαι σίγουρη ότι συνετέλεσε το γεγονός ότι προσπαθήσαμε και μέσα απ' τα βιβλία να κάνουμε ασκήσεις εργοθεραπείας. Δηλ. πιάναμε να διαβάσουμε ένα παραμύθι και του έλεγα να μου δείξει την τάδε ζωγραφιά, δεν τον άφηνα να ξεφυλλίζει το βιβλίο σαν παλαβός, αλλά αργά τις σελίδες και να συγκεντρωνόμαστε στην καθεμία κλπ. Για αρκετό χρόνο το παιδί συναινούσε και πράγματι κάναμε θαυμάσια δουλειά εργοθεραπείας μέσα από την ανάγνωση ενός βιβλίου. Κάποια στιγμή όμως μεγαλώνοντας, αντιλήφθηκε τι γινόταν και πέρασε σε αρνητική στάση. Δεν θέλει πλέον να διαβάζουμε βιβλία μαζί, θέλει μόνος του να τα παίρνει, να τα ξεφυλλίζει με το γνωστό τρόπο κακοποιώντας τα και να λέει ιστορίες άσχετες με το περιεχόμενο του βιβλίου. Εγώ δεν επέμεινα να συνεχίσουμε να διαβάζουμε ''θεραπευτικά'' μιας και είχε άρνηση και τον αφήνω να διαβάζει τα βιβλία με τον δικό του τρόπο αφού έτσι διασκεδάζει και περνάει ευχάριστα την ώρα του. Δεν έπαυα όμως να έχω στο μυαλό μου τα εξής:
α) Η φυσιοθεραπεύτρια μου είχε πει ότι αν αγαπήσει το βιβλίο και το διάβασμα, αυτό θα τον βοηθήσει πολύ στα θέματα του με την εγκεφαλική παράλυση.
β) Με ανησυχούσε αυτή η τάση του να ξεφυλλίζει τα βιβλία και να λέει άλλα γι' άλλα, γιατί πάντα μες το μυαλό μου υπάρχει η  αμφιβολία τι είναι φυσιολογικό και τι παθολογικό με το Γιώργο, πράγμα που δεν μπορώ να γνωρίζω και πάω ψαχτά.
Είχα λοιπόν δύο θέματα να λύσω. Στο δεύτερο η λύση μου δόθηκε από το ίδιο το παιδί αναπάντεχα χωρίς να το περιμένω. Μία μέρα, και χωρίς να περιμένω απάντηση να πω την αλήθεια, του λέω: ''Γιώργο, ξέρεις, αυτό το βιβλίο που διαβάζεις δεν λέει μέσα για διαδρομές με το λεωφορείο (το νέο του κόλλημα), λέει άλλα πράγματα" Γυρίζει και μου απαντάει '' Το ξέρω. Λέει την αλφαβήτα, αλλά εγώ σε κάθε γράμμα βάζω ένα μέρος  (π.χ Β, Βουλιαγμένη). Εντάξει, ανακουφίστηκα. Έχει συναίσθηση τι κάνει , οπότε άστον να τραβιέται, αφού του αρέσει.
Άντε λοιπόν ν' ασχοληθούμε με το άλλο θέμα. Να τον κάνουμε να ξαναγαπήσει το διάβασμα. Πρώτα πρώτα αποφάσισα να σταματήσω να του κάνω εργοθεραπεία μέσα από το διάβασμα, τουλάχιστον με τον κλασικό τρόπο που γνωρίζει,  αφού έβλεπα ότι αυτό ήταν μια αιτία που απομακρυνόταν από το βιβλίο.
  Στη συνέχεια πήγαμε ως εξής: Διαβάζαμε λίγο από το βιβλίο, ας πούμε μία σελίδα και μετά την παίζαμε σαν παιχνίδι ρόλων, μια πρόταση αυτός μια εγώ. Για παράδειγμα έχουμε ένα εικονογραφημένο βιβλίο από την Κύπρο ''Επίσκεψη σ' ένα μοναστήρι της Παναγίας (Η ιστορία της μονής Μαχαιρά). Είναι για μεγαλύτερα παιδιά, αλλά αρκετά κομμάτια μπορούν ν' αποδοθούν σ΄ ένα παιδί 4-5 ετών συνοπτικά. Σε μία σελίδα λοιπόν είναι ο αυτοκράτορας και διατάζει τον Πατριάρχη να κατεβάσουν τις εικόνες από τις εκκλησίες (στην περίοδο της εικονομαχίας). Του διαβάζω λοιπόν τη σελίδα (αυτός κοιτάει αλλού) και μετά αυτός είναι ο αυτοκράτορας κι εγώ ο Πατριάρχης και κάνουμε το μικρό διάλογο του βιβλίου. Αφού παίζουμε το διάλογο 1-2 φορές και του εξάπτεται το ενδιαφέρον, τότε του δείχνω τις εικόνες '' Να ο αυτοκράτορας, να ο Πατριάρχης''. Τότε κοιτάει από μόνος του με ενδιαφέρον και ψάχνει να ξεχωρίσει τις εικόνες. Φυσικά ούτε λόγος να του πω ''δείξε μου'' γιατί θα λακίσει. Ίσως αργότερα βρεθεί ένας τρόπος και γι'αυτό.
Επίσης είναι πολύ καλό, όταν διαβάζουμε μαζί και με τα δύο παιδιά. Οι ερωτήσεις και τα σχόλια του ενός παροτρύνουν και τον άλλον να συμμετέχει, μπορούν να μοιράζονται τους ρόλους της ιστορίας και να κάνουν τους διαλόγους αναμεταξύ τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου