Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2013

H κλήση μιας γιατρού: Από την εγκεφαλική παράλυση, σύμβουλος ατυχημάτων

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στην αγγλική εφημερίδα Guardian την 1/12/2012.

Η Βικτόρια Γουέμπστερ, η οποία έχει εγκεφαλική παράλυση, έπρεπε σ' όλη της τη ζωή να παλεύει με την προκατάληψη και την άγνοια, έχοντας πάντα την αμέριστη στήριξη των γονιών της. Αλλά όταν, σε ηλικία 10 ετών, αποφάσισε να γίνει γιατρός, ακόμη και η μητέρα της είχε αμφιβολίες ότι μπορούσε να τα καταφέρει.
 
"Η εγκεφαλική παράλυση δεν μπορεί να σε σταματήσει να κάνεις αυτά που θέλεις στη ζωή σου". Αυτό ήταν το μήνυμα που η Νταϊάνα Γουέμπστερ έδινε στην κόρη της Βικτόρια απ' τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής της. Αλλά όταν η Βικτόρια, σε ηλικία 10 ετών, ανακοίνωσε ότι θέλει να γίνει  γιατρός, η μητέρα της σκέφτηκε κάπως έτσι:
"Ωχ, Θεέ μου. Σίγουρα ήταν το πιο αποφασιστικό παιδί του κόσμου, ό,τι έβαζε στο μυαλό της έπρεπε να το κάνει, αλλά να γίνει γιατρός... Αυτή τη φορά είχε βάλει πολύ ψηλά τον πήχυ."
Σύντομα η Νταϊάνα αντιλήφθηκε ότι το πρόβλημα στην ομιλία και το μη φυσιολογικό περπάτημα δεν επρόκειτο να αποτρέψουν τη  Βικτώρια απ' το σχέδιό της. Η Βικτώρια πέρασε τις εξετάσεις, έκανε αιτήσεις σε ιατρικές σχολές και αρνήθηκε να πτοηθεί από τις συνεχείς απορριπτικές απαντήσεις. Τελικά τη δέχθηκαν σε ένα κορυφαίο Πανεπιστήμιο στη Σουηδία.
Η Βικτώρια, 47 ετών σήμερα, όχι μόνο τέλειωσε την ιατρική αλλά έγινε και σύμβουλος νοσοκομείου και μάλιστα στο τμήμα ατυχημάτων και επειγόντων.
Η Νταϊάνα, 82 ετών σήμερα, εξηγεί ότι ο κόσμος τείνει να θεωρεί ότι η Βικτώρια, εκτός από σωματική έχει και νοητική αναπηρία. " Όταν είμαστε μαζί κάπου έξω, ο κόσμος μιλάει μόνο σε μένα, αφήνοντας τη Βικτώρια έξω απ' τη συζήτηση. Ή όταν τη βλέπουν να διαβάζει το θεωρούν εκπληκτικό. Ξέρουμε τι σκέφτονται: '' προβλήματα στην ομιλία σημαίνουν προβλήματα στη νόηση"
Καμιά φορά η Νταϊάνα έχει μια φαντασίωση: ότι κάποιος απ' αυτούς τους απορριπτικούς και επικριτικούς ανθρώπους παθαίνει καρδιακή προσβολή. Τι ωραία που θα ήταν να πει '' Αφήστε να περάσει η κόρη μου. Είναι γιατρός'' και να βλέπει να παραμερίζουν όλοι αυτοί που  ενώ την έβλεπαν σαν το χαζό του χωριού, αποδεικνύεται ότι είναι σύμβουλος νοσοκομείου  με υψηλή εξειδίκευση. Η Νταϊάνα ντρέπεται που κάνει τέτοιες σκέψεις, αλλά ποιος μπορεί να την κατηγορήσει;
Η ιστορία των Γουέμπστερ ξεκινάει στο νοσοκομείο, όπου και τελειώνει επίσης, μιας και ο τοκετός της Νταϊάνας ήταν τόσο δύσκολος όσο και η προσπάθεια της Βικτώριας να γίνει γιατρός. Το 1965 η Νταϊάνα και ο άντρας της Μάικ δίδασκαν στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι. Η εγκυμοσύνη της ήταν εύκολη, αλλά ο τοκετός διήρκεσε παρα μα παρα πολύ. Ήταν Μεγάλη Παρασκευή και ο γυναικολόγος έλειπε σε διακοπές. "Στη σημερινή εποχή θα έκαναν μια καισαρική και πιθανότατα όλα θα ήταν εντάξει.", λέει η Νταϊάνα.
Αλλά δεν έγινε καισαρική. Όταν το μωρό γεννήθηκε, δεν έκλαψε κι όταν ο γιατρός είπε να του πουν το όνομά της για αεροβάπτισμα, η Νταϊάνα φοβήθηκε για το χειρότερο.
Ωστόσο η Βικτώρια επέζησε και στην αρχή φαινόταν ότι η δύσκολη γέννα δεν την είχε επηρεάσει καθόλου. Αλλά όταν άρχισε να περπατάει έπεφτε πολύ πιο συχνά από τα άλλα μωρά κι όταν προσπαθούσε να φιλήσει τους γονείς της δεν μπορούσε να σουφρώσει τα χείλη της. Μια επίσκεψη σε ειδικό κατέδειξε ότι έπασχε από - όπως το έλεγαν τότε- σπαστικότητα: κατά τον τοκετό  ο εγκεφαλός της είχε υποστεί έλλειψη οξυγόνου.  Ο γιατρός είπε ότι θα μιλούσε αργά και όχι καθαρά, ότι πιθανότατα θα περπατούσε ιδιόμορφα και με δυσκολία κι ότι στην πορεία θα εμφανίζονταν και πολλά άλλα πράγματα που δεν θα μπορούσε να κάνει.
Αλλά η οικογένεια - στην οποία είχε προστεθεί κι ένα αγοράκι δυο χρόνια μικρότερο- αρνήθηκε ν'αποθαρρυνθεί. Σκεφτήκαμε ότι η Βικτώρια μπορεί να κάνει ό,τι και τ' άλλα παιδιά - δεν επρόκειτο να περιορίσουμε τη ζωή της ή τις επιλογές της" λέει η Νταϊάνα.
Ωστόσο στο σχολείο η Βικτώρια καταλάβαινε ότι ήταν διαφορετική. "Ζούσαμε ακόμη στη Φινλανδία κι έτσι νόμιζα ότι με κορόιδευαν γιατί ήμουν Αγγλίδα. Η αντίληψη που είχα - και έχω- για τον εαυτό μου είναι ότι είμαι απόλυτα φυσιολογική. Ξέρω ότι έχω μια αναπηρία, αλλά δεν το σκέφτομαι όλη την ώρα".
Το 1979 ο Μάικ πέθανε όταν η Βικτώρια ήταν 14 ετών. Η Βικτώρια, τα επόμενα χρόνια επηρεάστηκε πολύ από έναν οικογενειακό φίλο που ήταν γιατρός. ''Μου έλεγε πάντα ότι είναι καλύτερο να γίνω γιατρός παρά νοσοκόμα, γιατί η νοσοκόμα απαιτείται να έχει μεγάλες ικανότητες λεπτής κινητικότητας'' λέει η Βικτώρια. ''Ήξερα ότι χρειαζόταν να έχω κάποια εμπειρία πριν πάω στην ιατρική σχολή κι έτσι δούλεψα για μικρά χρονικά διαστήματα σ' ένα νοσοκομείο και σ' ένα γηροκομείο. Εκεί η απόφασή μου ενδυναμώθηκε - Ήξερα ότι η Ιατρική ήταν αυτό που ήθελα να κάνω και που μπορούσα να είμαι καλή."
Έκανε αιτήσεις σε ιατρικές σχολές στη Μ. Βρετανία και στις σκανδιναβικές χώρες - η οικογένεια επέστρεψε για λίγο στην Αγγλία μετά το θάνατο του Μάικ, αλλά ξαναεγκαταστάθηκε κατόπιν στη Φινλανδία και τελική η Βικτώρια έγινε δεκτή στο Ινστιτούτο Καρολίνσκα στη Στοκχόλμη, το μεγαλύτερο κέντρο ιατρικής εκπαίδευσης και έρευνας στη Σουηδία. Αλλά η Βικτώρια σύντομα κατάλαβε ότι δεν είχε βρει το θησαυρό στην άκρη του ουράνιου τόξου...
Η Βικτώρια ήταν μια από τους 140 φοιτητές  της χρονιάς της και η μόνη με προφανή αναπηρία. ''Δεν με είχαν δει, με πήραν λόγω των προσόντων μου, χωρίς συνέντευξη. Τις πρώτες μέρες παρατήρησα περίεργα βλέμματα, έτσι αποφάσισα να μιλήσω στην υπεύθυνη σπουδών, να της πω ότι ο γραφικός μου χαρακτήρας ήταν άσχημος και όταν αγχωνόμουν γινόταν χειρότερος. Δεν το θεωρούσα μεγάλο πρόβλημα - οι γιατροί εξάλλου είναι πασίγνωστοι για τα δυσανάγνωστα γράμματά τους.''
Η υπεύθυνη σπουδών σόκαρε τη Βικτώρια. "Μου είπε ότι μου ήταν ευγνώμων για την άφιξή μου στη σχολή, γιατί έτσι αποδεικνυόταν ότι το σύστημα εισαγωγής φοιτητών ήταν προβληματικό. Έπρεπε να το αλλάξουν έτσι ώστε να εξασφαλιστεί ότι άνθρωποι σαν και μένα δεν θα μπορούσαν να φοιτήσουν εκεί στο μέλλον. Είπε ότι οι ασθενείς θα με φοβόνταν και δεν θα μπορούσαν ποτέ να μ'εμπιστευτούν. Με συμβούλεψε να αφήσω τη θέση μου σε κάποιον άλλον που θα έπαιρναν από τη λίστα αναμονής.
Εκείνη τη στιγμή όλα τα χρόνια που πάλευα την προκατάληψη αποκρυσταλλώθηκαν. Της είπα ότι δεν δίνω τη θέση μου. Της είπα ότι κάποια στιγμή μπορεί να έβλεπα ότι δεν μπορούσα να τα καταφέρω ως γιατρός, αλλά αυτό θα το έβλεπα μόνη μου. Ήμουν αποφασισμένη να κάνω ό,τι καλύτερο μπορούσα και να μην παροδοθώ, ώσπου να μην μπορώ πλέον".
Τα επόμενα χρόνια η Βικτώρια μελέτησε πολύ, απέκτησε εμπειρία σε διάφορους τομείς της ιατρικής και τελικά αποφοίτησε. Έπειτα παρουσιάστηκαν ευκαιρίες να δουλέψει σε νοσοκομεία στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Δούλεψε για λίγο σ' ένα νοσοκομείο στην Αγγλία. Εκεί κατάλαβε ότι το Τμήμα Επειγόντων και Ατυχημάτων ήταν αυτό που την ενδιέφερε '' Δουλεύεις με τόσες ειδικότητες εκεί, λέει, και καταλαβαίνεις πώς η ιατρική φροντίδα μπορεί πράγματι να κάνει τη διαφορά."
Μέχρι τότε είχε τελειοποιήσει έναν τρόπο να συστήνεται στους ασθενείς και στις οικογένειές τους. "Κατάλαβα ότι ήταν σημαντικό να λέω στον κάθε ασθενή ότι έχω ένα πρόβλημα στην ομιλία εκ γενετής. Είναι σημαντικό να ξέρει ο ασθενής ότι έχω επίγνωση του προβλήματος κι ότι ξέρω πως αναρωτιέται. Επίσης είναι σημαντικό για τον ασθενή να γνωρίζει ότι προσελήφθην έχοντας αυτό το πρόβλημα, ότι το νοσοκομείο πιστεύει πως παρά το πρόβλημα μπορώ να κάνω τη δουλειά μου.
Στα 18 χρόνια που εξασκώ το επάγγελμα, μόνο 2-3 ασθενείς δεν με αποδέχτηκαν ως θεράποντα ιατρό τους. Κι αυτές οι φορές συνέπεσαν με πολύ στρεσογόνες καταστάσεις- εάν εγώ έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου, όλα πάνε καλά."
Σήμερα είναι σύμβουλος νοσοκομείου στο Ελσίνκι, όπου βλέπει 60-90 ασθενείς την ημέρα. ΄
Η Νταϊάνα ελπίζει  η ιστορία της κόρης της να εμπνεύσει κάθε γονιό που έχει ένα παιδί με αναπηρία, να τον κάνει να πιστέψει ότι όλα είναι δυνατά. "Πολύ συχνά η έμφαση δίνεται απ' την αρχή σ΄αυτά που το παιδί δεν μπορεί να κάνει. Όμως κανείς δεν μπορεί να πει με απόλυτη βεβαιότητα, τι θα μπορεί να κάνει αυτό το παιδί στο μέλλον. Η ιστορία της κόρης μου το αποδεικνύει αυτό."

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου