Συνολικές προβολές σελίδας

Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

Eγκεφαλική παράλυση - Ποιο μυ να πρωτογυμνάσουμε;

       Ο Γιώργος τα πήγε πολύ καλά με την αντικαταστάτρια φυσιοθεραπεύτρια. Βέβαια έχει κι αυτή μεγάλη πείρα όπως και η τακτική μας φυσιοθεραπεύτρια. Δεδομένου όμως ότι δεν μας ξέρει, ούτε το παιδί, ούτε εμάς σαν οικογένεια και επειδή μας ήρθε μόνο για λίγες φορές, δεν μπορεί να υπάρχει συνολική αντιμετώπιση του θέματος του παιδιού. Τον δουλεύει κυρίως στο πάτωμα και ουσιαστικά ψάχνει και δουλεύει τις σωματικές αδυναμίες της κάθε φοράς. Στο τέλος που τη ρωτάω πώς πήγανε, μου επισημαίνει τα σημεία που πρέπει να δοθεί προσοχή. Πολλά δε από αυτά τα σημεία, εμείς τα είχαμε αφήσει και δεν τα δουλεύαμε εδώ και πολύ καιρό. Μας είπε π.χ  την περασμένη εβδομάδα ότι  πρέπει να δουλέψουμε την έκταση του κορμού και των χεριών, να κάθεται στη σφήνα και να του δίνουμε πραγματάκια, να φέρνει τον κορμό προς τα μπρός και ν'απλώνει μακριά τα χέρια για να τα φτάνει (έκταση), να ξαπλώνει μπρούμυτα πάνω στη σφήνα και να παίζει με τα παιχνίδια του. Σήμερα μας είπε ότι έχει αρχίσει να σφίγγει ο πρηνικός μυς (αν το λέω καλά) στο χέρι και πρέπει ν'ασχοληθούμε με το πέταγμα της μπάλας γιατί δεν πετάει καθόλου τη μπάλα και πρέπει να μπαίνει στον ορθοστάτη και να δουλεύουμε αυτό, γιατί αν σφίξει αυτός ο μυς θα έχει επίπτωση στις παλάμες του.΄
     Όλες αυτές τις ασκήσεις έχουμε να τις κάνουμε μπορεί και πάνω από  δέκα μήνες. Ήδη το πρόγραμμα μας (και μάλιστα μετά το μπότοξ) είναι φουλ. Μας εξήγησε ότι τις ασκήσεις αυτές θα τις κάνουμε εναλλακτικά δηλ. κάποιες μέρες που δεν θα κάνει τη μία , θα κάνει την άλλη κλπ. Η αλήθεια είναι ότι φέτος δώσαμε τον πρώτο λόγο στη λειτουργικότητα (ενόψει του σχολείου που θ'αρχίσει του χρόνου) και αφήσαμε κάπως πίσω τα υπόλοιπα. Έλα όμως που όλα είναι απαραίτητα.
-Ασκήσεις που θα τον βοηθήσουν να μην έχει πόνους όταν μεγαλώσει και να μπορέσει να ελαχιστοποιήσει ή και ν'αποφύγει τυχόν χειρουργεία.
-Ασκήσεις λειτουργικότητας και ασκήσεις που οδηγούν στην αυτοεξυπηρέτηση και στην ανεξαρτησία
-Ασκήσεις που θα τον βοηθήσουν στις σωματικές και πνευματικές απαιτήσεις του σχολείου
-Ασκήσεις που θα τον βοηθήσουν ν' αποφεύγει τις ιώσεις και να μην αρρωσταίνει συχνά ή με έντονα συμπτώματα
 
Ανα διαστήματα μπορεί να θεωρήσεις κάποια από τις παραπάνω ανάγκες πιο βασική από την άλλη. Μπορείς όμως να παραμελήσεις κάποια;
Ποιο μυ να πρωτογυμνάσουμε λοιπόν; Σε ποια ανάγκη να πρωτοανταποκριθούμε;
-Τον υποτονικό κορμό, που είναι το πιο σοβαρό του πρόβλημα και η αιτία που δεν στέκεται και δεν περπατά ανεξάρτητα; την έκταση του κορμού;
-τα μάτια, για να συντονίζονται με τα χέρια και  έτσι να εκτελούνται οι δραστηριότητες της καθημερινής ζωής στο σπίτι και το σχολείο; (πηρούνι και κουτάλι, μολύβι, βιβλίο κλπ)
-τα μάτια, για να μη ''φεύγουνε'' όταν είναι άρρωστος ή πολύ κουρασμένος;
-το στόμα, για να ρουφάει και να πίνει με άνεση, για να μην μένει ανοιχτό από την υποτονία, όταν αρρωσταίνει ή όταν δεν αισθάνεται καλά και να μην τρέχουν σαλάκια, για να φυσάει και να σφυράει;
-τα χέρια, για να μη σφίγγει και να μην κουράζεται και για να είναι λειτουργικά; την έκταση των χεριών;
-τα πνευμόνια, για να οξυγονώνεται το σώμα και ν'αντέχει περισσότερο στην κούραση και τις αρρώστιες;
-την εκπαίδευση για την τουαλέτα;
-τα πόδια, για να μη σφίγγει και οδηγηθεί σε ορθοπαιδικά προβλήματα και χειρουργεία;
-τα πόδια, για την όρθια στάση και τη βάδιση;
-την εξάσκηση της βάδισης με τον περιπατητήρα;
Μπορείς να παραμελήσεις τίποτα απ' όλα αυτά;
 
Έχουμε ελβετική μπάλα, μπαλάκια, κυλίνδρους διαφόρων μεγεθών, παγκάκια, μπαστούνια, ορθοστάτη, πόνυ, περιπατητήρα, νάρθηκες, παπουτσάκια σε ξύλινη βάση, διαχωριστικά για τα δάχτυλα των ποδιών, διάδρομο βάδισης, σφήνα.
 
Όμως η γυμναστική δεν μπορεί να καταλαμβάνει το πιο μεγάλο μέρος της ζωής του παιδιού. Το πιο μεγάλο μέρος, τώρα τουλάχιστον που δεν πάει ακόμη σχολείο, πρέπει να το καταλαμβάνει το παιχνίδι.
Επίσης ο χρόνος που καταλαμβάνουν οι απαραίτητες ασκήσεις αφαιρείται από εξόδους, βόλτες, εκδρομές και γενικότερα νέες εμπειρίες, οι οποίες είναι απαραίτητες για τη δημιουργία νέων εγκεφαλικών συνδέσεων. Ειδικά αυτό το τελευταίο με τις νέες εμπειρίες το είχαμε παραμελήσει πολύ, σ'αυτό βοηθούσε βέβαια και η μεγάλη απροθυμία του παιδιού να βγει από το σπίτι σε συνδυασμό και με το φορτωμένο (λόγω μπότοξ) πρόγραμμα ασκήσεων.
 
Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν; Μάλλον πρέπει πρώτα πρώτα να καταλάβουμε ότι δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλα. Ο συνταξιούχος σύμβουλος ειδικής αγωγής, που έχω αναφέρει και σε άλλες αναρτήσεις, με την τεράστια εμπειρία του, με συμβούλευσε ως μητέρα, ν' ασχοληθώ κυρίως με τις συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού και  την εδραίωση της αυτοπεποίθησής του καθώς και να το βοηθήσω να μάθει να εξωτερικεύει τα συναισθήματά του, ώστε στην εφηβεία να μην κλειστεί στον εαυτό του λόγω του προβλήματος. Αυτό το θυμάμαι πάντα και προσπαθώ, όσο βγαίνει μέσα στην ημέρα, να κάνουμε διαλείμματα για συζήτηση και αγκαλιά, ακόμη και μέσα στις ασκήσεις, όπου είναι δυνατόν.
Από κει και πέρα στίβουμε το μυαλό μας για να βρίσκουμε τρόπους να κάνουμε τις ασκήσεις μέσα από παιχνίδι, ώστε το παιχνίδι να καταλαμβάνει τον περισσότερο χρόνο του, αλλά και να γίνονται οι ασκήσεις. Στην αρχή ήταν πολύ δύσκολο να εφευρίσκεις συνεχώς καινούρια παιχνίδια, αλλά τώρα τα παιχνίδια έρχονται και μας βρίσκουν μόνα τους. Σ'αυτό βοηθάει και το ότι το παιδί έχει μεγαλώσει και δίνει κι αυτό κατευθύνσεις για το παιχνίδι, εκφράζει πλέον εύκολα τι του αρέσει και τι όχι κλπ. Ωστόσο είναι απαραίτητο και συχνά να παίζουμε παιχνίδια ή να διαβάζουμε βιβλία, χωρίς να κάνουμε παράλληλα και άσκηση, έτσι να κάνουμε απλά βλακείες για να χαλαρώνουμε. Έχω παρατηρήσει ότι ένα εικοσαλεπτάκι βλακείας χωρίς σκοπό και νόημα άλλο από τη διασκέδαση και τη χαλάρωση, σου δίνει νέες δυνάμεις για να κάνεις τα υπόλοιπα.
Όσο για τις εξόδους και τις νέες εμπειρίες, αυτό το είχαμε παραμελήσει, ήταν βέβαια και θέμα καιρού, αλλά τώρα που φτιάχνει ο καιρός θα ξαναρχίσουμε. Την Κυριακή που μας πέρασε πήγαμε μια μικρή εκδρομούλα σ' ένα μοναστήρι. Φτάνοντας σπίτι σταματήσαμε ένα μισάωρο στην παιδική χαρά. Ο Γιώργος δεν ήθελε να φύγει απ' την παιδική χαρά (ασυνήθιστο φαινόμενο και μου 'κανε και εντύπωση που δεν κουράστηκε - βέβαια το μεσημέρει ξεράθηκε στον ύπνο). Το δε κορυφαίο το είπε το βράδυ '' Αύριο πού θα πάμε; Θέλω να πάμε κάπου''. Μας κούφανε (δεδομένου ότι δεν του αρέσει να φεύγει απ' το σπίτι). Να όμως που σιγά σιγά με υπομονή - μεγαλώνει βέβαια κιόλας- κάτι καταφέρνουμε με το έξω. Ακόμη βέβαια το βάρος του επιτρέπει να τον παίρνεις κουβαλητό, όπου πας - για αργότερα βλέπουμε. Όμως η πρόοδος του παιδιού στις ασκήσεις, έχει θετικές επιπτώσεις και στις μετακινήσεις μας. Για παράδειγμα, όσον αφορά την τσουλήθρα, τον σηκώνουμε, τον βάζουμε στην κορφή και πέφτει. Ο μπαμπάς του το κάνει ακόμη, εγώ όμως δεν μπορώ πλέον να τον σηκώσω τόσο ψηλά όσο είναι η κορφή της τσουλήθρας. Με τις νέες μας ικανότητες όμως (δεν ξέρω αν είναι χάρη στο μπότοξ ή έχει κατακτήσει τη δραστηριότητα, θα δείξει), ανεβήκαμε σιγά σιγά ένα- ένα τα σκαλάκια της ξύλινης κατασκευής, προχωρήσαμε σιγά σιγά προς την τσουλήθρα, τον βοήθησα να κάτσει και έπεσε!!! Δεν χρειάστηκε να τον σηκώσω και να τον βάλω επάνω. Κάναμε πιο πολλή ώρα, αλλά δεν κουραστήκαμε (εγώ δηλαδή) και είχε και την ικανοποίηση ότι πήγε μόνος του στην τσουλήθρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου