Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

Προσαρμογές στο σπίτι για τη διαβίωση ατόμου με εγκεφαλική παράλυση - Ανελκυστήρας σκάλας

Όταν φτιάχτηκε το σπίτι που μένουμε, ποτέ δεν είχαμε σκεφτεί ότι θα χρειαζόταν κάποτε να το χρησιμοποιήσει άτομο με αναπηρία. Αυτό αποδείχτηκε πολύ ανόητο και σήμερα καταλαβαίνω ότι όταν κάποιος φτιάχνει ένα σπίτι απ' την αρχή πρέπει να λαμβάνει υπόψη του, αν όχι την αναπηρία (μιας και κανείς μας δεν το σκέφτεται αυτό στα καλά καθούμενα), τουλάχιστον το ότι κάποια μέρα θα γεράσει, ότι είναι πολύ πιθανόν κάποια στιγμή ν'αρρωστήσει, ή να υπάρξει εγκυμοσύνη ή να χειρουργηθεί ή...ή..., πράγματα αναπόφευκτα ή πολύ συνηθισμένα.
Μένουμε λοιπόν σ' ένα σπίτι που χτίστηκε πριν από πολλά χρόνια, χωρίς πρόβλεψη για ασανσέρ, και για να φτάσουμε στο διαμέρισμά μας, πρέπει ν'ανεβούμε δύο στριφογυριστές σκάλες με αρκετά σκαλιά η καθεμία. Μέχρι να γεννηθεί ο Γιώργος, η μόνη φορά που αντιμετωπίσαμε δυσκολία ήταν όταν έμενε μαζί μας η γιαγιά μου. Λόγω της σκάλας, η γιαγιά δεν έβγαινε ποτέ έξω, παρά μόνο για να πάει στο γιατρό. Κατέβαινε με κόπο, ανέβαινε με διπλό κόπο και στα τελευταία της, όταν αναγκαζόταν να βγει, καθόταν σε μια καρέκλα, την οποία κουβαλούσαν δύο άντρες στη σκάλα, πράγμα πολύ κοπιαστικό. 
Και να που τώρα με το Γιώργο χρειάστηκε να δούμε τι θα κάνουμε με τη σκάλα. Έπρεπε να βρούμε έναν τρόπο για ν'ανεβοκατεβαίνει το παιδί. Πρόβλεψη για εσωτερικό ασανσέρ δεν υπήρχε. Ερευνήσαμε το θέμα για εξωτερικό ασανσέρ, αλλά η οικοδομή δεν σηκώνει τέτοια κατασκευή. Κατόπιν πήγα σ' ένα σπίτι όπου έχουν τοποθετήσει ένα εξωτερικό αναβατόριο, σαν αυτό που σηκώνουν φορτία και στο οποίο φορτώνουν την αναπηρική καρέκλα του παιδιού και τη σηκώνουν ως τον πρώτο όροφο. Το δοκίμασα κι εγώ αυτοπροσώπως, αλλά η αλήθεια είναι ότι φοβήθηκα, έτσι όπως ανέβαινε και έβλεπες από κάτω να φεύγει η γη. Αυτό βέβαια που με έκανε ακόμη πιο απρόθυμη ήταν το ότι έπρεπε να κόψεις ένα κομμάτι μπαλκόνι για να μπαίνεις από κει στο σπίτι. Η ιδέα του να λείπει ένα κομμάτι από το μπαλκόνι, έστω και με την τοποθέτηση μιας σιδερένιας προσθήκης, και στο σπίτι να υπάρχουν παιδιά που γυρίζουν στο μπαλκόνι, μου έφερνε ανατριχίλα. Επιπλέον το κόστος ήταν μεγάλο και πολλά τα έξοδα συντήρησης, μιας και το αναβατόριο αυτό είναι εκτεθειμένο στις καιρικές συνθήκες. Εγγυήσεις ασφαλείας επιπλέον, απ' ότι κατάλαβα δεν υπήρχαν.  Τι να έκαναν όμως οι άνθρωποι. Πώς αλλιώς θ'ανεβοκατέβαζαν την αναπηρική καρέκλα;
Εμείς, δεδομένου ότι το παιδί δεν χρησιμοποιεί αναπηρική καρέκλα, καταλήξαμε στον ανελκυστήρα σκάλας. Είναι μια καρέκλα, η οποία ανεβαίνει σιγά σιγά τους ορόφους κυλώντας σε ράγες που τοποθετούνται στη σκάλα από τη μεριά που είναι τα κάγκελα.
Η καρέκλα είναι άνετη, χωράει δηλ. άνετα ένα παχύσαρκο άτομο  ή ενήλικας με παιδί στην αγκαλιά ή δύο μικρά παιδιά μαζί. Είναι επενδυμένη με υλικό που καθαρίζει εύκολα. Όταν είναι εκτός λειτουργίας διπλώνει  (δηλ. ανασηκώνεται το κάθισμα και το υποπόδιο προς τα πάνω) για να μην πιάνει χώρο. Σε κάθε όροφο τοποθετείται τηλεκοντρόλ  ώστε να καλείς την καρέκλα όπου κι αν είναι, ενώ αυτός που κάθεται στην καρέκλα την οδηγεί με ένα λεβιεδάκι που είναι προσαρμοσμένο στο ένα μπράτσο. Φορτίζει, οπότε και να διακοπεί η παροχή ηλ. ρεύματος δεν μένει στη μέση γιατί είναι φορτισμένη. Όταν κινείται και τύχει να υπάρχει εμπόδιο που την εμποδίζει, σταματά αυτόματα. Η συγκεκριμένη που βάλαμε εμείς δεν έχει και καθόλου κραδασμό κατά την κίνηση. Μπορεί αυτό να μη φαίνεται σημαντικό, αλλά για ένα άτομο με άσχημη ισορροπία, είναι σπουδαίο.  Έχει και κάποια άλλα τεχνικά χαρακτηριστικά, αλλά επειδή είναι δευτερεύοντα δεν τα γράφω. Η ταχύτητα με την οποία ανεβαίνει και κατεβαίνει είναι αρκετά αργή δηλ.. μπορεί να τη συνοδεύει κάποιος ανεβαίνοντας ή κατεβαίνοντας αργά τη σκάλα με τα πόδια. Φυσικά το κατέβασμα γίνεται πιο γρήγορα από το ανέβασμα.
Στην αγορά κυκλοφορούν 2-3 μάρκες, οι οποίες είναι ξένων εταιριών και μερικές ελληνικές απομιμήσεις, οι οποίες είναι αρκετά φτηνότερες. Εμείς προτιμήσαμε αυθεντική παρόλο που μας κόστισε σχεδόν 2000 Ε παραπάνω, για να έχουμε σιγουριά στο σέρβις, μιας και είναι κάτι που το τοποθετήσαμε με μακροχρόνια προοπτική.
Οι τιμές κυμαίνονται ανάλογα με τον αριθμό των ορόφων και τη μορφή της σκάλας, δηλ. πόσα μέτρα ράγες θα χρειαστούν. Η τιμή της καρέκλας είναι στάνταρ.
Η διαδικασία ήταν η εξής: Τηλεφωνήσαμε στην εταιρία (την εταιρία μας σύστησε κάποιος άλλος που είχε βάλει ανελκυστήρα σκάλας), ήρθε μηχανικός και σχεδίασε την κάτοψη της σκάλας και υπολόγισε και πόσο θα μας στοιχίσει. Δώσαμε μία προκαταβολή (αρκετά μεγάλη θα έλεγα) και η καρέκλα παραγγέλθηκε από το εξωτερικό (νομίζω από Αγγλία). Έκανε καιρό να έρθει δηλ. ο μηχανικός ήρθε μέσα Ιουνίου και η καρέκλα έφτασε Σεπτέμβριο. Η τοποθέτησή της κράτησε μια μέρα (από τις 9 το πρωί ως τις 4 το απόγευμα) και 2-3 ώρες από το επόμενο πρωί.
Στην αρχή δεν τη χρησιμοποιούσαμε καθόλου γιατί ακόμη ήταν εύκολο ν'ανεβοκατεβάζεις το παιδί αγκαλιά. Τώρα όμως που έχει βαρύνει, μόνο οι άντρες του σπιτιού τον ανεβοκατεβάζουν αγκαλιά. Οι γυναίκες μόνο να τον κατεβάσουμε μπορούμε. Για το ανέβασμα χρησιμοποιούμε πάντα την καρέκλα. Κάθεται ο ενήλικας, παίρνει αγκαλιά το Γιώργο και ανεβαίνουνε. Φυσικά η καρέκλα είναι ατραξιόν και για τα υπόλοιπα παιδιά, τα οποία όταν βλέπουν το Γιώργο επάνω, θέλουν ν' ανέβουν κι αυτά. Τι να κάνουμε, τα ανεβάζουμε λοιπόν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου