Συνολικές προβολές σελίδας

Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2013

Πρώτα οφέλη μπότοξ

Έχει  περάσει ένας μήνας ακριβώς από τότε που κάναμε το μπότοξ. Όταν το κάναμε μας είπαν ότι θεωρητικά κρατάει έξι μήνες. Στην πράξη κρατάει λιγότερους, ορισμένα δε παιδιά ωφελούνται ελάχιστα δηλ. μόνο κάποιες μέρες. Επειδή ήταν το πρώτο μας μπότοξ, ήταν κυρίως διερευνητικό.
Το κάναμε δηλαδή και περιμένουμε να δούμε τα εξής:
α)αν θα τον βοηθήσει γενικά
β) πόσο θα κρατήσει
γ) τι διαφορά θα δούμε στην κίνηση του παιδιού
δ)όταν θα περάσει η επίδραση του μπότοξ τι οφέλη μακροπρόθεσμα θα έχει αποκομίσει
Από αυτά τα ερωτήματα έχουν απαντηθεί προς το παρόν μόνο το πρώτο και εν μέρει το τρίτο. Πράγματι τον βοήθησε, αυτή η μικρή δόση που έκανε (η δόση ήταν πολύ μικρή γιατί η σπαστικότητα στα πόδια είναι κυμαινόμενη δηλ. ο μυικός τόνος πηγαινοέρχεται από φυσιολογικός έως παθολογικός) και είδαμε και διαφορές στην κίνηση του παιδιού. Το βλέπουμε στον τρόπο που τοποθετεί τα πόδια του π.χ προηγουμένως όταν κάναμε ρολέιτορ, όλο του λέγαμε ''πάτα όλο το πόδι κάτω'', γιατί το πατούσε στη μύτη ή ''ίσιωσε το πόδι'', γιατί είχε εσωστροφή προς τα μέσα. Προσπαθούσε το παιδάκι να κάνει ό,τι μπορούσε και πατούσε όλο το πόδι κάτω ή μείωνε την εσωστροφή. Απ' όταν κάναμε το μπότοξ και εξομαλύνθηκε ο μυικός τόνος, προσιδιάζει δηλαδή στο φυσιολογικό, οι κινήσεις αυτές ήρθαν από μόνες τους. Δεν χρειάζεται να του πεις πια να πατήσει τη φτέρνα ή να μην στρίβει το πέλμα. Γίνονται από μόνα τους. Αυτό ήταν και ένα μεγάλο μάθημα για μας. Κακά τα ψέματα, ένας άνθρωπος με φυσιολογικό μυικό τόνο νομίζει ότι είναι απλό το να πατήσεις το πόδι κάτω, δεν μπορεί να καταλάβει πόσο δύσκολο είναι για ένα παιδί με εγκεφαλική παράλυση γιατί τραβάνε οι μύες του. Tώρα όμως, που το είδαμε να συμβαίνει αυτόματα, με τη χορήγηση του φαρμάκου, βάλαμε κι εμεις πλέον στο ξερό μας το κεφάλι, ότι το παιδί δεν μπορεί να το κάνει αυτό, όχι βαριέται ή χαζεύει ή....ή..... Καταλάβαμε  ότι για να κάνει μια κίνηση που για μας είναι αυτόματη, απαιτείται από μέρους του συγκέντρωση, προσπάθεια, κούραση, δυσκολία.
Είδαμε καλύτερη ισορροπία, αυτόματη κίνηση ποδιού για ν'ανέβει σκαλοπάτι, αύξηση του είδους των κινήσεων των ποδιών κυρίως, είδαμε δηλαδή κινήσεις των ποδιών που δεν είχαμε ξαναδεί ποτέ να τις κάνει, αύξηση της ταχύτητας των κινήσεων. Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με την ξεκούραση που αισθάνθηκε με το μπότοξ, με το αν νιώθει καλύτερο και πιο σίγουρο το σώμα του ή σε λόγους ψυχολογικούς αλλά όταν τον αγκαλιάζει ο αδελφός του και πέφτουνε μαζί από καναπέδες ή κάνουν βαρελάκια στο χαλί, δεν είναι πλέον τρομοκρατημένος, αλλά γελάει κιόλας, χαίρεται με το παιχνίδι αυτό όπως κάθε αγοράκι. Επίσης υπάρχει μια βελτίωση, ως προς τον τρόπο που αντιμετωπίζει το θέμα του επερχόμενου σχολείου. Μέσα στο φόβο μπαίνει σιγά σιγά η περιέργεια.
Κρίμα που τα αποτελέσματα του μπότοξ είναι προσωρινά. Περιμένουμε λοιπόν να δούμε πόσο θα κρατήσει και αν θα του αφήσει ωφέλεια και πόση, 1%,3%,5%, τίποτα;
Η φυσικοθεραπεύτρια μας είπε από την εμπειρία της, ότι κανένα από τα παιδιά της δεν κράτησε το θεωρητικό ποσοστό του 5%. Μας ευχήθηκε ο Γιώργος να είναι ο πρώτος. Μακάρι. Ο Θεός είναι μεγάλος.

2 σχόλια:

  1. ποσο κοστιζει κ αν γινεται εισαγωγη στο νοσοκομειο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. To φάρμακο είναι πολύ ακριβό (νομίζω έχει γύρω στασ 400 Ευρώ) αλλά το καλύπτει ο ΕΟΠΥΥ. Στην Αθήνα το δίνει μόνο το φαρμακείο ΕΟΠΥΥ της Νέας Ιωνίας. Παίρνεις το φάρμακο με παγοκύστες και το πας στην κατάψυξή σου και το διατηρείς εκεί μέχρι την ημέρα που έχει κανονιστεί το μπότοξ.
      Τώρα, αν το μπότοξ γίνει σε δημόσιο νοσοκομείο δεν πληρώνεις τίποτα, αν γίνει σε ιδιωτικό κοστίζει γύρω στα 150 Ευρώ.
      Γίνεται εισαγωγή στο νοσοκομείο κανονικά με χαρτιά, αλλά δεν κάνεις διανυκτέρευση, παίρνεις εξιτήριο αργά το μεσημέρι αν είναι δημόσιο. Στο ιδιωτικό τελειώνεις πολύ πιο νωρίς.
      Παρόλο που στο δημόσιο νοσοκομείο ήταν όλα πολύ καλά, την επόμενη φορά θα πάμε μάλλον στο ιδιωτικό για τον εξής λόγο:
      Επειδή η διαδικασία στο δημόσιο νοσοκομείο κρατάει πολλή ώρα και περιμένουν πολλά παιδιά, όταν πια φτάσαμε στο τέλος, του κάνανε τη νάρκωση και αποκοιμήθηκε τον πήραν αμέσως μέσα. Η νάρκωση δεν είχε προλάβει να τον πιάσει καλά, ξύπνησε, έκανε όλες τις ενέσεις ξυπνητός, ούρλιαζε και τον κρατούσε ένας από πάνω κι ένας απ' τα πόδια. Μέχρι να ξεχάσει αυτή την εμπειρία πέρασαν δυο μήνες. Μία μητέρα που το παιδί της έχει κάνει πολλά μπότοξ στο δημόσιο νοσοκομείο, μου είπε ότι ουδέποτε τα έκανε ναρκωμένο, πάντα ξυπνητό και ουρλιάζοντας. Γι'αυτό τώρα σκεφτόμαστε το ιδιωτικό, ανάλογα με την οικονομική δυνατότητα που θα υπάρχει τότε.

      Διαγραφή