Συνολικές προβολές σελίδας

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

Εγκεφαλική παράλυση - Αναζήτηση του σωστού σχολείου

     Φτάνει λοιπόν σιγά σιγά ο καιρός για το πρώτο μας σχολείο δηλ. το νηπιαγωγείο, του χρόνου το Σεπτέμβριο του 2013. Μιας και μπήκε ο καινούριος χρόνος κάνουμε από τώρα την προεργασία και να δούμε πού θα μας βγάλει. Τα πράγματα για δύσκολα φαίνονται, για εύκολα δεν φαίνονται.
Μέχρι τώρα που τα παιδιά είναι 4 ετών, δεν τα έστειλα πουθενά δηλ. σε παιδικό σταθμό ή εργαστήριο δημιουργικής απασχόλησης. Οι λόγοι είναι δύο:
α) οι ιώσεις. Βλέποντας ότι ο Γιώργος σε κάθε ίωση ήταν άρρωστος όχι μόνο τις μέρες της ίωσης (οπότε σταματούσαν όλες οι θεραπείες, χώρια το χάλι του γιατί τις περισσότερες ιώσεις τις έκανε με υψηλό πυρετό) αλλά και για πολύ καιρό μετά έχανε κινητικά αυτά που ήξερε και ξαναρχίζαμε πάλι από την αρχή, επιλέξαμε να τα κρατήσουμε και τα δύο σπίτι, ώστε ούτε ο άλλος να μη μεταφέρει ιώσεις. Πολλοί μου είπαν ότι κάνω άσχημα που κρατάω το μεγάλο (εννοείται μεγάλο δίδυμο, έτσι τους λέμε  μεγάλο και μικρό δίδυμο, ώστε να δημιουργείται η σχέση μεγάλου-μικρού που μας έχει συστήσει η γιατρός, αλλά και για να μην υπάρχει απορία πώς δύο δίδυμα είναι το ένα μεγαλύτερο του άλλου) στο σπίτι και του στερώ τη δυνατότητα επαφής με άλλα παιδάκια της ηλικίας του και την κοινωνικοποίηση εντός του παιδικού σταθμού. Εγώ όμως αυτά τα σχόλια τ' άκουγα βερεσέ, γιατί είχα το λόγο β που με έκανε να τα κρατήσω σπίτι.
β) Εγώ, η ίδια, από μικρό παιδί, πριν ακόμα κλείσω τα 2 και έως τα 5, δηλ. τρία χρόνια ήμουν πάντα σε παιδικούς σταθμούς γιατί οι γονείς μου δούλευαν. Σ' αυτούς τους παιδικούς σταθμούς μπορώ να πω ότι ήμουν δυστυχής. Ακόμη και τώρα που έχω περάσει τα 40 θυμάμαι πόσο δεν μου άρεσε στους παιδικούς. Και ήμουν και κορίτσι, που γενικά είναι πιο ώριμα από τ'αγόρια. Οι πρώτες μου όμορφες αναμνήσεις από το σχολείο είναι από το νηπιαγωγείο. Πιο πριν το χάος, δεν έβλεπα την ώρα να έρθουν να με πάρουν από το σταθμό, όσο από κοινωνικοποίηση δεν νομίζω ότι μου πρόσφερε κάτι ιδιαίτερο. Δεν ξέρω, ίσως να είναι θέμα παιδιού, αλλά. κρίνοντας από τον εαυτό μου, το παιδί νομίζω είναι καλύτερο μέχρι τα 4 τουλάχιστον χρόνια, να μένει στο σπίτι με αγαπημένα του πρόσωπα που τα εμπιστεύεται. Από την ηλικία αυτή και μετά - πρώτα τα κορίτσια και μετά τ'αγόρια- που είναι σε θέση να διαλέξουν ένα φίλο με κοινά ενδιαφέροντα, να συνεργαστούν, να παρακολουθήσουν το σχολείο είναι φυσικά απαραίτητο.
Εν πάση περιπτώσει. Έχουμε λοιπόν ένα παιδί (το μεγάλο) που περιμένει πώς και πώς να πάει σχολείο το Σεπτέμβριο (δέλεαρ μεγάλο βέβαια είναι ότι θα αγοράσει τσάντα, καλαθάκι φαγητού, μπουκαλάκι νερού κλπ) και ένα παιδί (το μικρό δίδυμο) το οποίο ακούει σχολείο και δεν ξέρει από που να φύγει. Έχει που έχει τις κινητικές δυσκολίες, έχει (λόγω αυτών; δηλ. συναισθάνεται την αδυναμία του και δειλιάζει;, λόγω τις πάθησης; δηλ. για τα παιδιά με εγκεφαλική παράλυση κάθε καινούρια εμπειρία είναι ανήφορος, λόγω χαρακτήρα; δε θέλει να χάσει τη βολή του και το πρόγραμμα που έχει τώρα) επιπλέον ψυχολογική άρνηση για το σχολείο.
Τι να κάνουμε όμως, αφού πρέπει να πάει; Δεν μπορεί να μείνει για πάντα στο σπίτι αγράμματος. Προσπαθώ λοιπόν να κάνω όσο πιο ομαλή γίνεται τη μετάβαση στη σχολική ζωή. Η παιδονευρολόγος μας είπε ότι θα κάτσει στο νηπιαγωγείο σίγουρα δύο χρόνια και ίσως και τρίτο, θα δούμε. Είναι λοιπόν καλό γι'αυτόν το νηπιαγωγείο που θα πάει να έχει και προνήπια τον πρώτο χρόνο, γιατί μέσα στα προνήπια θα σταθεί καλά ενώ αν είναι μόνο νήπια, μπορεί και να το χάσει το θέμα. Σε ερώτηση που έκανα στη φυσιοθεραπεύτρια (γιατί αυτή τον βλέπει συνέχεια, η γιατρός μια φορά το χρόνο) πώς ένα παιδί με τόσο μεγάλη μαθησιακή ικανότητα θα κάτσει 3 χρόνια στο νηπιαγωγείο να κάνει τα ίδια πράγματα, η απάντηση ήταν ότι δεν παίζει ρόλο η μαθησιακή ικανότητα. Αν πάει στο Δημοτικό νωρίτερα απ΄ όταν θα είναι έτοιμος (έτοιμος υποθέτω ότι εννοεί συναισθηματικά, σε επίπεδο αφομοίωσης νέων εμπειριών, δυνατότητας συνύπαρξης σε κοινό χώρο με πλήθος παιδιών που τρέχουν, πηδάνε, φωνάζουν κλπ χωρίς να κατεβάζει ρολά κτλ), μάλλον θα ''χαθεί''. Εάν έχει προνήπια, πηγαίνοντας το δεύτερο χρόνο στο νηπιαγωγείο θα δει πάλι μερικά ίδια παιδάκια( τα περσινά προνήπια που θα είναι πλέον νήπια), πράγμα που θα είναι καλό γι'αυτόν.Επίσης καλό θα είναι να μην αλλάξει και δασκάλα, να έχει την ίδια (καλή) δασκάλα όλα τα χρόνια, μιας και αυτά τα παιδιά, περισσότερο από τα άλλα, δυσκολεύονται να συνηθίσουν νέες καταστάσεις και ανθρώπους. Το ιδανικό βέβαια θα ήταν μια νηπιαγωγός, ζεστή, φιλική που ν'αγαπάει τα παιδιά και ν'αποδέχεται τα παιδιά με αναπηρία και να έχει διάθεση ν'ασχοληθεί με αυτά.
Εννοείται βέβαια ότι το νηπιαγωγείο θα πρέπει να είναι εντελώς προσβάσιμο δηλ. να μην έχει σκαλιά κι απ' τις πόρτες να χωράει να περάσει το ρολέιτορ.
Ακόμη, το παιδί θα πρέπει να βοηθείται από ιδιαίτερο άνθρωπο στο νηπιαγωγείο, για την τουαλέτα, για να διορθώνει τη θέση του στο κάθισμα όταν χρειάζεται, να υποβοηθά το χέρι του στις λεπτές κινήσεις και γενικά να το κάνει να αισθάνεται κινητική ασφάλεια. Ο άνθρωπος αυτός πρέπει ν' απολαμβάνει βέβαια της εμπιστοσύνης του παιδιού.
     
     Να τες λοιπόν οι προϋποθέσεις μας. Θέλω να προσπαθήσω να τις εκπληρώσω όλες. Όσον εξαρτάται από μας τους γονείς, θα κάνουμε το καλύτερο δυνατό. Όσον όμως εξαρτάται από τους άλλους και μάλιστα από ξένους;
Την τελευταία προϋπόθεση τη λύσαμε. Προτείναμε στην (πολύ νεαρή) εργοθεραπεύτριά του να τον συνοδεύει στο σχολείο, εννοείται επί πληρωμή με το μήνα από εμάς. Για να μας στείλει το Υπουργείο βοηθό τάξης δεν το βλέπω. Θα κάνουμε βέβαια αίτηση, ώστε να έχουμε και απρόσκοπτα τη δυνατότητα να βάλουμε δικό μας άνθρωπο, μιας και το Υπουργείο κατά 99% δεν πρόκειται να στείλει (ακόμη κι όταν στέλνει, στέλνει πολύ αργά. Ένας πατέρας μου έγραψε ότι κοντεύει να μπει ο Φλεβάρης, πέρασε δηλ. η μισή σχολική χρονιά, και η παράλληλη στήριξη, παρόλο που εγκρίθηκε, δεν έχει κάνει ακόμη την εμφάνισή της).
Πάμε λοιπόν στις άλλες προϋποθέσεις. Το νηπιαγωγείο της περιοχής μας δεν εκπληρεί καμία. Η κεντρική πόρτα έχει χαλάσει εδώ και χρόνια, δεν την έχουν φτιάξει (δεν ξέρω ποιος δεν έχει ενδιαφερθεί: το σχολείο, ο δήμος; άγνωστο) και τα παιδιά μπαίνουν από μια πορτούλα στο πλάι και ανεβαίνουν σκαλιά. Αν θα επέλεγα αυτό το νηπιαγωγείο, θα έπρεπε ν'αρχίσω να μαλώνω με το Δήμο για να μου φτιάξουν την πόρτα, αν και μάλλον στην τελική θα κατέληγα να πληρώσω η ίδια ένα σιδερά. Δεν έχω όμως προς το παρόν πρόθεση να το επιλέξω, γιατί οι νηπιαγωγοί που είναι τώρα εκεί θα συνταξιοδοτηθούν το καλοκαίρι και πιθανότατα το κενό θα καλυφθεί με αναπληρώτριες, οι οποίες θα είναι για ένα χρόνο και θα φτάσουν και πολύ αργά (συνήθως όταν ανοίγει το σχολείο το Σεπτέμβριο, ενώ οι εγγραφές ολοκληρώνονται τον Ιούνιο). Θα είναι λοιπόν άγνωστα άτομα, τα οποία και δεν θα παραμείνουν την επόμενη (ή και τη μεθεπόμενη)χρονιά. Επιπλέον η περιοχή μας έχει τόσα νήπια, που δεν χωράνε στο νηπιαγωγείο μας και τα προωθούν αλλού, όχι να πάρει και προνήπια. Τα 3 τελευταία τουλάχιστον χρόνια δεν έχει πάρει προνήπια και πιθανότατα δεν θα πάρει και φέτος. Πρέπει λοιπόν να βρω ένα άλλο νηπιαγωγείο.
Ποιο θα είναι όμως το νηπιαγωγείο αυτό; Αρχίζει η αναζήτηση και μάλλον οι περιπέτειες, όπως κατάλαβα από την πρώτη εμπειρία, την οποία θα περιγράψω στην άλλη ανάρτηση. Χρειάζεται ψυχραιμία για να μην χάσουμε την ηρεμία και το στόχο μας.
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου