Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Παιδί με εγκεφαλική παράλυση και παιχνίδι- Παιχνίδια που βοηθούν στην εργοθεραπεία.

      Ο Γιώργος έκλεισε πια τα 4. Μέχρι πρόσφατα τα παιχνίδια που του έφερναν σαν δώρο για τα γενέθλια του, τη γιορτή του, Χριστούγεννα κλπ ήταν σαν όλα τα παιχνιδάκια που φέρνουν στα παιδιά της ηλικίας του. Εγώ τα μάζευα και τα άλλαζα. Από φέτος,  άρχισαν πια να του φέρνουν δώρα κυρίως θεωρητικού τύπου δηλ. επιτραπέζια, βιβλία  κλπ που οι προσκεκλημένοι θεωρούν ότι μπορεί να τα παίξει. Επίσης, μπορεί να ήθελε να παίξει με τα παιχνίδια του αδελφού του, όμως σπάνια τα ακουμπάει, γιατί ο αδελφός του το απαγορεύει, αφενός γιατί τα βάζει στο στόμα του και αφετέρου για δικούς του λόγους (π.χ γιατί χαλάει τη σειρά που αυτός τα έβαλε κλπ). Βέβαια ο μεγάλος βαφτίζει δικά του και όσα από τα παιχνίδια του Γιώργου του αρέσουν και επίσης του απαγορεύει να τα πειράξει. Μετά από παρέμβαση δική μας, με τις ανάλογες επεξηγήσεις ή συνέπειες, του τα παραχωρεί για να παίξει (προσωρινά δηλ. για λίγα λεπτά). Ο Γιώργος όμως αρνείται να τα πάρει. Έχει καταλάβει ο μικρούλης μας από τώρα ότι είναι δύσκολο γι'αυτόν να διεκδικήσει. Μερικές φορές, όταν φεύγει τελείως από το σπίτι ο μεγάλος, θα πάει και θα πειράξει τα παιχνίδια του. Μπροστά του είναι σπάνιες οι φορές που θα τα πειράξει. Ακόμη και όταν ο μεγάλος θα του πάρει ένα από τα παιχνίδια του (που βασικά δεν τον πολυενδιαφέρει) δεν λέει τίποτα. Όταν όμως φτάνουμε στις φιγούρες καραγκιόζη δηλ. στο αγαπημένο του παιχνίδι, τα πράγματα αλλάζουν. Εκεί βάζει τις φωνές και τα κλάματα, μέχρι να επέμβω εγώ και να υποχρεώσω τον άλλον να του τα δώσει πίσω.
   Απ΄ όλα τα παιχνίδια το αγαπημένο του εξακολουθεί να είναι ο καραγκιόζης με διαφορά. Καραγκιόζης σε όλες τις μορφές. Εμείς ενθαρρύνουμε αυτήν την τάση για τους εξής λόγους:
α) Μαθαίνει όλο και περισσότερες λέξεις και εκφράσεις ( ο καραγκιόζης είναι πολύ πλούσιος σ' αυτά)
β) Γελάει
γ) Μιμείται
δ) Μαθαίνει (γεωγραφία, ιστορία, μυθολογία, αριθμητική, θρησκευτικά, τα πάντα περιέχει ο καραγκιόζης αλλά και διάφορες παραμέτρους της καθημερινής ζωής π.χ επαγγέλματα, φτώχεια - πλούτος, περιβάλλον κλπ΄). Ολ' αυτά επιπλέον τα μαθαίνει, ενώ διασκεδάζει.
Οι διαφορές στον τρόπο αντίληψης και παιχνιδιού με τον Καραγκιόζη, σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια είναι οι εξής:
α) cd. Παλιά άκουγε ότι του έβαζες, τώρα επιλέγει μόνος του. Παλιά μόνο άκουγε. Τώρα κρατάει παράλληλα τις ανάλογες φιγούρες και παίζει την παράσταση (όπως μπορεί βέβαια)
β)dvd. Παλιά δεν τα παρακολουθούσε καθόλου, ούτε καν κοιτούσε την οθόνη, μόνο άκουγε. Τώρα παρακολουθεί την οθόνη είτε της τηλεόρασης είτε του υπολογιστή.
Και στα δύο οπτικοακουστικά μέσα πλέον συμμετέχει ενεργά, γελάει όπου  έχει αστείο, άλλα μέρη της παράστασης του φαίνονται ενδιαφέροντα, αλλού βαριέται κλπ. Επίσης έχει άποψη για το αν μια παράσταση ήταν καλή ή όχι (ε, με τόσες που έχει δει). Πλέον τον συναρπάζει κάτι το καινούριο σε μια παράσταση και δεν μένει κολλημένος σε αυτά που ξέρει.
γ) βιβλία. Τα ολιγοσέλιδα βιβλία με τον καραγκιόζη είναι πολύ σπάνια. Συναρπάζουν το παιδί, αλλά επειδή κρατάει τα φύλλα όπως τα κρατάει (δηλ. πολύ δυνατά, τα τσαλακώνει λόγω του καμπτικού κλπ) σε λίγο καιρό σκίζονται και διαλύονται.
δ) φιγούρες. Προτιμάμε φιγούρες φτηνές σχετικά δηλ. 4-5 Ε από κάποια παιχνιδάδικά που διαθέτουν. Τις ακριβές τις παίζει συνήθως ο αδελφός του ή εμείς στο μπερντέ που μας έχει κάνει δώρο ένας φίλος μας καραγκιοζοπαίχτης. Προτιμάμε τις φτηνές, γιατί τους αλλάζει τα φώτα. Με το καμπτικό στα χέρια, τους τσαλακώνει ότι εξέχει δηλ. κεφάλια, μύτες, σπαθιά κλπ. Με το πολύ τσαλάκωμα οι φιγούρες κόβονται. Φυσικά, εξακολουθούν να περνάνει και από το στόμα του έστω και στιγμιαία.
 
   Ο Καραγκιόζης δεν του προσφέρει δηλ. κάτι στην κίνηση, αλλά προσφέρει πολλά και ανεκτίμητα στο νοητικό και συναισθηματικό τομέα, τον ψυχαγωγεί με την πραγματική σημασία της λέξεως. Eπίσης είναι το κίνητρό μας για να κάνουμε όλες τις ασκήσεις της φυσικοθεραπείας. Δίνω ένα πρόσφατο παράδειγμα;
Κάνουμε μία άσκηση, στην οποία σηκώνεται σιγά σιγά από το πάτωμα κρατημένος από ένα τρίποδο μπαστουνάκι, ορθοστατεί και στηρίζεται στο μπαστούνι με τα δύο ή με το ένα χέρι. Μετράμε ως το δέκα και κατεβαίνει με όποιον τρόπο θέλει (η άσκηση είναι λειτουργικής φύσεως και έχει σκοπό να μάθει ν'ανεβαίνει και να κατεβαίνει από το ρολέιτορ). Φαίνεται εύκολη, όπως την περιγράφω, αλλά δεν είναι. Είναι μία άσκηση που τον κουράζει και δεν του αρέσει, πρέπει όμως να την κάνει. Επινοήσαμε λοιπόν τον ''Μπαστουνοκαραγκιόζη''. Κάθε  φορά που θα ανέβει στο μπαστούνι, θα εμφανιστεί ένας ήρωας καραγκιόζης έκπληξη, θα του πει κάτι και θα τον παροτρύνει να κάνουν κάτι π.χ Ανεβαίνει ο Γιώργος με κόπο (τουλάχιστον προς το παρόν) στο μπαστούνι. Μετράμε ως το 10 ( η φωνή γίνεται όλο και πιο θριαμβευτική όσο φτάνουμε στο τελευταίο νούμερο), οπότε εμφανίζεται ο Σιορ Διονύσιος. Του μιλάει ζακυνθινά και του λέει ότι ψάχνει τον αδελφό του τον Άντζουλο και τον αξάδερφό του το Μπάμπη. Κατόπιν κατεβαίνουν μαζί (Γιώργος και Διονύσιος) στο πάτωμα για να πάνε να τους βρούνε. Την άσκηση αυτή επανάλαμβάνουμε 7 φορές, κάθε φορά με διαφορετική φιγούρα.
 
Άλλα παιχνίδια που βοηθούν είτε την κίνηση των χεριών, είτε τον συντονισμό ματιού - χεριού, είτε τη βελτίωση της οπτικής αντίληψης είναι τα παρακάτω, είτε τη λειτουργία του στόματος και των πνευμόνων είναι τα παρακάτω:
α) Μπουρμπουλήθρες και σφυρίχτρα (τα έχω αναφέρει και σε προηγούμενη ανάρτηση)
β)Κεράκι γενεθλίων. Ήδη από το καλοκαίρι είχαμε αρχίσει με το κεράκι για να μπορέσουμε να φυσήξουμε το κεράκι της τούρτας στα γενέθλια μετά από 5 μήνες. Του ανάβω λοιπόν το κεράκι και του λέω να το φυσήξει (σημ. ασκήσεις για το φύσημα κάνουν και στην εργοθεραπεία, γιατί το φύσημα αποτελεί ορόσημο για τη λειτουργία του στόματος). Στην αρχή απλώς το κοίταγε, κατόπιν (έχοντας κάνει και τις σχετικές ασκήσεις στην εργοθεραπεία) έλεγε ''φου''  δηλαδή τη λέξη φου και απλώς γινόταν ένα σχετικό ρεύμα που δεν έφτανε για να σβήσει το κεράκι. Στη συνέχεια άρχισε να το σβήνει κάποιες ελάχιστες φορές τυχαία. Με την εξάσκηση σιγά σιγά κατάφερε να κάνει εσκεμμένο φύσημα  αρκετές φορές. Στα γενέθλια, ενώ μπορούσε πλέον να σβήσει το κεράκι, οι φωνές και η χαρούμενη φασαριόζικη ατμόσφαιρα τον έκαναν να μην συγκεντρώνεται στο φύσημα, οπότε, και για να μην περιμένει ο κόσμος, το φύσηξα εγώ. Αν είχε περισσότερη ώρα και λιγότερα άτομα, πιστεύω ότι θα το έσβηνε. Η εργοθεραπεύτρια, παρόλο που πέρασαν τα γενέθλια, μας είπε να συνεχίσουμε με το κεράκι, σαν άσκηση. Το κεράκι το κάνουμε λίγη ώρα, περίπου 5-6 ανάμματα, που είτε κατορθώνει να τα σβήσει, είτε όχι. Του είναι πάντα ευχάριστο, ειδικά τώρα το χειμώνα είναι πολύ ωραίο να λάμπει το κεράκι, και δεν λέει ποτέ όχι.
γ) Πατατούλης. Είναι το κλασικό παιχνίδι potatoe people, δηλ. ένας πατατάνθρωπος (έχει και καλαμποκάνθρωπο και καροτάνθρωπο). Ο πατατούλης έχει σώμα πατάτας με τρύπες για τα μάτια, τ'αυτιά, τα χέρια, τα πόδια, το καπέλο, τη μύτη και το στόμα. Για να τα βγάλει, τα βγάζει γρήγορα. Σιγά - σιγά προσπαθούμε να τα βάλει, τουλάχιστον τα πιο εύκολα απ' αυτά όπως τα μάτια και τη μύτη. δηλ. να μάθει πρώτα να κοιτάει την τρύπα και κατόπιν να κατευθύνει το χέρι και με τη δική μας βοήθεια να βάζει το κομμάτι στην τρύπα. Αυτό είναι ένα παιχνίδι που κανονικά απευθύνεται σε παιδάκι μέχρι 2 ετών γι'αυτό και ο Γιώργος το βρίσκει βαρετό. Όμως τον επιμένω, τον ξεγελάω λίγο, για να το κάνουμε 1-2 φορές για να βοηθηθούν τα χέρια.
δ) Φορτηγό με σκουπίδια little people. Είναι ένα φορτηγό ανακύκλωσης. Πίσω έχει τον αποθηκευτικό χώρο που έχει επάνω μια σχισμή σαν χοντρή γραμμή και από κει ρίχνουμε μέσα πλαστικά ορθογώνια παραλληλόγραμμα που είναι τα σκουπίδια. Το πρώτο στάδιο της άσκησης (μέσω του παιχνιδιού πάντα) ήταν να μάθει να πιάνει ένα- ένα τα σκουπίδια. Αυτό τώρα το καταφέρνει. Πριν δεν κοίταγε καθόλου τη σχισμή, τώρα την κοιτάει, οπότε δουλεύουμε στο να συγκεντρώνεται οπτικά εκεί. Πολύ σπάνια έχει καταφέρει να βάλει μόνος του το σκουπίδι μέσα. Συνήθως του καθοδηγώ εγώ το χέρι ακριβώς στη σχισμή και αυτός σπρώχνει μέσα το σκουπίδι. Τώρα προσπαθώ να τον μάθω να κρατάει το σκουπίδι από πάνω ώστε να υπάρχει χώρος να μπει στη σχισμή και να σηκώνει το χέρι λίγο ψηλά πάνω από τη σχισμή, ώστε να μπορέσει το σκουπίδι να τοποθετηθεί.
ε)Μπούλης - Φαταούλης, το γνωστό γουρούνι που τρώει χάμπουργκερ. Δεν το παίζουμε σύμφωνα με τις οδηγίες του κατασκευαστή, αλλά με δικό μας τρόπο. Ο Μπούλης παραγγέλνει χάμπουργκερ. Τα έχουμε χωρίσει ανάλογα με το χρώμα π.χ το πράσινο είναι με σπανάκι, το κόκκινο με ντομάτα κλπ. Αυτό τον αναγκάζει να συγκεντρωθεί οπτικά στα χάμπουργκερ, ώστε να διαλέξει το κατάλληλο χρώμα. Κατόπιν το βάζουμε στο στόμα του Μπούλη (μαζί ή μόνος του) και το σπρώχνει να πάει μέσα. Είναι στην ίδια συλλογιστική με το προηγούμενο παιχνίδι. Παρόλο που στον Μπούλη τα πάει πολύ καλύτερα από τα σκουπίδια, προτιμάει τα σκουπίδια.

στ)Πλαστικοί κύβοι  σε διάφορα χρώματα με τα γράμματα της αλφαβήτας επάνω και τη ζωγραφιά ενός αντικειμένου που αρχίζει από το γράμμα που εικονίζεται π.χ Γ, Γάτα. Αυτό τον έχει βοηθήσει πολύ, το χρησιμοποιούν και στην εργοθεραπεία. Κυρίως μ'αυτό έχει μάθει τα χρώματα, έχει εξασκηθεί στο κράτημα των κύβων και έχει μάθει και την αλφαβήτα, η  οποία έχει γίνει η δεύτερη μεγάλη αγάπη του μετά τον Καραγκιόζη.
ζ) Ποτηράκια που μπαίνουν το ένα μέσα στο άλλο ή το ένα πάνω στο άλλο και κάνουν πύργους. Το να βάλει το ένα μέσα στο άλλο το έκανε ήδη από μικρότερη ηλικία με ελάχιστη βοήθεια δηλ.κάποιος του κρατάει σταθεροποιημένο το μεγαλύτερο ποτηράκι. Πύργο μέχρι πέρσι ούτε κάτα διάνοια. Όχι πύργο, ούτε το πρώτο ποτηράκι να γυρίσει ανάποδα δεν μπορούσε. Τώρα, με ελάχιστη βοήθεια, βάζει το πρώτο ποτηράκι κάτω (μερικές φορές το βάζει και μόνος του), ύστερα με ελαφριά καθοδήγηση του χεριού βάζει  κι άλλο ένα ποτηράκι από πάνω.
η) Αριθμητήριο. Το παλιό, κλασικό, ξύλινο αριθμητήριο με τις χαντρούλες. Το δουλεύουν κυρίως στην εργοθεραπεία, αλλά παίζουμε κι εμείς που και που.
στ) Απλά παζλ, που τα φτιάξαμε μόνοι μας. Πήραμε κάτι μικρά βιβλιαράκια με χοντρά χαρτονένια φύλλα, που είναι για μωρά και έχουν επάνω, κάθε σελίδα μία εικόνα π.χ μία γάτα, ένα μήλο, ένα ποτήρι κλπ. Κόψαμε κάθε εικόνα στη μέση με μία ευθεία ψαλιδιά ώστε κάθε εικόνα να αποτελείται από 2 μόνο κομμάτια, τα οποία απλώς βάζεις το ένα δίπλα στο άλλο. Στην αρχή ξεχώριζε μέσα από τις εικόνες και μου έδινε τα δύο κομμάτια που ταιριάζουν ώστε να γίνει η εικόνα και έφτιαχνα εγώ το πάζλ. Τώρα διαλέγει μια εικόνα (παίρνει δηλ. ένα κομμάτι). Του λέω να το αφήσει όπου θέλει. Συνήθως το αφήνει μπροστά του ( το κρατάει βέβαια κάποια ώρα, δεν το αφήνει αμέσως). Μετά του λέω να βρει το άλλο μισό της εικόνας και να το βάλει δίπλα στο προγούμενο. Δεν τα καταφέρνει βέβαια με την τοποθέτηση, το βάζει μεν κοντά, αλλά συνήθως στραβά και φυσικά δεν εφάπτεται με το άλλο. Οπότε του κρατάω εγώ το χέρι, ισιώνουμε το κομμάτι και το σπρώχνουμε να κολλήσει στο άλλο.

Μπορεί κάποιος να απορήσει πότε προλαβαίνουμε να κάνουμε ολ'αυτά. Η απάντηση είναι ''δεν προλαβαίνουμε''. Συνήθως κάνουμε κάποια απ' αυτά  μερικές φορές μες την εβδομάδα π.χ παζλ έχουμε να παίξουμε από τον περασμένο μήνα. Σήμερα παίξαμε λίγο σκουπίδια και λίγο μπούλη.
Εξαίρεση αποτελεί ο Καραγκιόζης, ο οποίος είναι παρών τα 3/4 της ώρας που είναι ξύπνιος. Πολλές δε φορές, τον συνοδεύει μάλλον και στον ύπνο του, γιατί τον ακούω να γελάει κοιμισμένος.
Εγώ έγραψα όλα τα παιχνίδια που έχουμε σκεφτεί κι όποιος διαβάσει την ανάρτηση, ίσως του φανεί κάτι χρήσιμο, έτσι όπως είναι ή με κάποιες αλλαγές και προσαρμογές.
 
 

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2012

Το κόστος του βοηθητικού εξοπλισμού της εγκεφαλικής παράλυσης

    Όσον αφορά το κόστος για την αγορά του εξοπλισμού για την εγκεφαλική παράλυση, αυτό σίγουρα είναι πολύ μεγάλο. Ενδεικτικά αναφέρω την τιμή του πόνυ, που την ανακάλυψε μία μαμά στο ίντερνετ και η οποία ανέρχεται στα 1795 δολλάρια.
    Κάποια είδη, όπως η ελβετική μπάλα, οι κύλινδροι και οι σφήνες είναι φτηνά. Όμως ο ορθοστάτης, το πόνυ, ο περιπατητήρας κλπ είναι πολύ ακριβά. Επίσης τα ναρθηκάκια μας κόστισαν περίπου 1000 Ευρώ. Αυτά ήταν και τα μόνα που  διεκδικήσαμε από το ταμείο μας (πριν ενταχθεί στον ΕΟΠΥΥ) και ακόμη δεν έχουμε πάρει τα χρήματα (μας είπαν ότι θα τα πάρουμε περίπου σε ένα χρόνο από την κατάθεση των δικαιολογητικών. Εντωμεταξύ το ταμείο εντάχθηκε στον ΕΟΠΥΥ και δεν ξέρω αν θα τα πάρουμε ποτέ).
    Ακόμη πρέπει να πω ότι στο ίδιο είδος π.χ περιπατητήρας, υπάρχουν διαφορετικά είδη και ποιότητες με συνέπεια τη διαφοροποίηση στην τιμή. Κάποια είδη δικαιολογούνται από τα ταμεία ως απαραίτητα και κάποια όχι γιατί θεωρούνται είδη πολυτελείας. Αναφέρω δυο παραδείγματα:
α) Το πόνυ δεν χορηγείται από ταμείο γιατί θεωρείται είδος πολυτελείας. Είναι πράγματι είδος πολυτελείας; Το όργανο αυτό δίνει στο παιδί την ευκαιρία της ανεξάρτητης και γρήγορης μετακίνησης μέσα στο χώρο με ασφάλεια, την ευκαιρία συμμετοχής σε παιχνίδι με τους συνομηλίκους του, την προετοιμασία για ένταξη σε κοινωνικούς χώρους κλπ.
Αν το δεις εντελώς ξερά και γραφειοκρατικά, πράγματι το πόνυ είναι είδος πολυτελείας. Ας πάει το παιδί όπου θέλει μπουσουλώντας αργά-αργά, ή ας το μετακινήσεις εσύ αγκαλιά. Δεν χρειάζεται να συμμετέχει σε παιχνίδια με άλλα παιδιά, μπορεί να κάθεται και να απασχολείται π.χ με την τηλεόραση. Αλλά, αν το δεις στην πραγματική του διάσταση, εγώ ως γονιός έχω να πω ότι μας είναι απαραίτητο, τουλάχιστον μέχρι να μάθει τον περιπατητήρα (ακόμη όμως και τότε, το πόνυ προσφέρει δυνατότητες που δεν τις προσφέρει ο περιπατητήρας, όπως το να παίξει το παιδί ακόμη και κυνηγητό με μεγάλη ασφάλεια)
β) Από το ταμείο χορηγείται εμπρόσθιος περιπατητήρας. Ο οπίσθιος είναι ακριβός και δεν χορηγείται, δεν θεωρείται δε απαραίτητος. Πράγματι αν το δεις ξερά και γραφειοκρατικά, με τον πρόσθιο κάνει τη δουλειά του, μετακινείται στο χώρο. Αν το δεις  ως γονιός η θεραπευτής, ξέρεις ότι με τον πρόσθιο το ήδη μαζεμένο σε καμπτικό πρότυπο σώμα του, θα μαζεύεται χειρότερα, στην προσπάθεια να πιαστεί και να μετακινηθεί.
Υπάρχει κι άλλος εξοπλισμός, όπως ειδικά τραπεζάκια και καρεκλάκια, για τα οποία επίσης σου ζητούν  πολύ υψηλές τιμές. Ειδικά σ'αυτόν τον εξοπλισμό θεωρώ κι εγώ ότι τον χτυπάνε πολύ σε κόστος μόνο και μόνο γιατί εκμεταλεύονται την ανάγκη σου.
Εν πάση περιπτώσει μαζί με το κόστος των θεραπειών, φτάνουμε σε μεγάλα ποσά. Από κει και πέρα αρχίζουν τα ερωτήματά σου:
-Τι είναι απαραίτητο να αγοράσω; Τι δεν είναι απολύτως απαραίτητο αλλά θα βοηθήσει; Πόσα μπορώ να διαθέσω; Είναι σωστό να στερήσω από τα υπόλοιπα παιδιά; Τι εναλλακτικές έχω; Και διάφορα άλλα ερωτήματα
Από κει και πέρα ο καθένας απαντά ανάλογα με το χαρακτήρα, τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα, την τσέπη του και τις εναλλακτικές που διαθέτει.
Παρακάτω θα γράψω πώς το αντιμετωπίζουμε εμείς με τις δυνατότητες που διαθέτουμε και όπως το σκεφτόμαστε:
Από τότε που ξεκίνησε η φυσιοθεραπεία σε ηλικία τριών μηνών, επιλέξαμε να πάρουμε φυσιοθεραπευτή σπίτι και να μην πάμε σε κέντρο για τους εξής λόγους:
α)Aρχικά, επειδή το μωρό ήταν πολύ μικρό και ευαίσθητο (λόγω προωρότητας και θερμοκοιτίδας) για να βγαίνει από το σπίτι.
β) Στη συνέχεια, και καθώς βλέπαμε την πορεία της φυσικοθεραπείας, για να μην κουράζεται με τις μετακινήσεις και για να γλιτώσουμε κι εμείς χρόνο και κούραση. Έτσι μπορούσαμε και οι ίδιοι να ασχοληθούμε με τις ασκήσεις του παιδιού, στο πλαίσιο του σπιτιού, χώρια από τη φυσιοθεραπεία.
γ)Για να μην τρέχει το παιδί σε θεραπείες εκτός σπιτιού και αισθάνεται άσχημα ψυχολογικά, αλλά να γίνεται η θεραπεία στο χώρο του με τα γνωστά του πράγματα, ως μέρος της σπιτικής καθημερινότητας.
Η οικονομική επιβάρυνση στο σπίτι είναι σαφώς μεγαλύτερη από το να πηγαίνεις σε κάποιο κέντρο. Ωστόσο μας αποζημιώνει η πολύ προσωπική σχέση παιδιού και θεραπευτή. Επίσης η φυσικοθεραπεύτρια μας φέρνει ότι όργανα χρειαζόμαστε από άλλα παιδάκια της που έχουν μεγαλώσει και δεν τα χρειάζονται πια. Έτσι οι ορθοστάτες που είχαμε κατά καιρούς, το πόνυ, ο οπίσθιος περιπατητήρας, το ειδικό καρεκλάκι, τα ειδικά σιδερένια μπαστούνια είναι όλα δανεικά. Όταν δεν θα τα χρειαζεται πια το παιδί ή θα είναι πολύ μεγάλο γι'αυτά θα τα δανειστεί κάποιο άλλο παιδάκι.
Τα πιο φτηνά όργανα τα αγοράζουμε μόνοι μας δηλ. την ελβετική μπάλα, τους κυλίνδρους κλπ αν και κατά καιρούς η φυσιοθεραπεύτρια μας έχει φέρει και από αυτά  δανεικά.
Όσον αφορά τις ξύλινες κατασκευές δηλ. παγκάκια, ειδικά τραπεζάκια, ξύλινα μπαστουνάκια, έχουμε την τύχη να έχουμε στο περιβάλλον μας ανθρώπους που πιάνουν τα χέρια τους. Έτσι μας φέρνει π.χ το ειδικό τραπεζάκι και ο δικός μας άνθρωπος το αντιγράφει, μας φτιάχνει ένα, όχι ακριβώς ίδιο στις λεπτομέρειες, αλλά που εκπληρώνει όλους τους θεραπευτικούς σκοπούς.
Τα ναρθηκάκια είναι τα μόνα ακριβά που πληρώσαμε, αλλά ακόμη δεν έχουμε πάρει τίποτα από το ταμείο.
Κάποτε η φυσιοθεραπεύτρια μας σύστησε σε ένα μαθητή της 25 χρονών, ο οποίος είχε εξελιχθεί πολύ καλά κινητικά. Η οικογένεια του παιδιού αυτού είχε οικονομική άνεση, ώστε να του εξασφαλίζει ότι απαιτούνταν για την περίπτωσή του ακόμη και πισίνα για τη θεραπευτική κολύμβηση. Ρώτησα λοιπόν εγώ τη φυσιοθεραπεύτρια, αν στην οικονομική δυνατότητα να παρέχεις τα πάντα, οφείλεται η πρόοδος του παιδιού και μου είπε "όχι, οφείλεται στο ότι είναι πολύ δουλεμένο''.  Έχοντας υπόψη και τα λόγια της παιδονευρολόγου ότι φαίνεται η δουλειά που έχει γίνει πάνω στο Γιώργο, δεν σταματάμε να προσπαθούμε. Κι αν δεν έχουμε πισίνα, το καλοκαίρι στη θάλασσα που είναι και πιο ζεστή.