Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2012

Το καλοκαίρι μας


Σήμερα είναι η πρώτη μέρα του φθινοπώρου. Καλό φθινόπωρο λοιπόν, με υγεία, χαρά και όρεξη για δουλειά.
Το καλοκαίρι μας  (μερικούς μήνες πριν κλείσουμε τα τέσσερα) πέρασε καλά. Κάναμε διακοπές σχεδόν ένα ολόκληρο μήνα και κάθε μέρα τα μικρά έκαναν μπάνιο στη θάλασσα. Τις μέρες που δεν είχε κύμα και η θάλασσα ήταν ήσυχη σαν πισίνα και το νερό ζεστό ζεστό, ήταν οι καλύτερες για το μπάνιο του Γιώργου.
Φέτος εγκαταλείψαμε το απογευματινό μπάνιο (γιατί μας κούραζε πολύ και περιόριζε κάθε άλλη δραστηριότητα μιας και το πρωι κάνει πολλή ζέστη για ό,τιδήποτε άλλο, το δε βράδυ, ήταν τρομερά κουρασμένα για κάτι άλλο) καθώς και το πολύ πρωινό μπάνιο (γιατί δεν μας έβγαινε στην ώρα και γιατί το νερό δεν έχει ζεσταθεί καλά). Φεύγαμε λοιπόν από το σπίτι γύρω στις δέκα και μισή και γυρίζαμε στις δωδεκάμισυ με μία παρά. Το θέμα πήγε καλά. Βέβαια η παραλία του χωριού έχει μεγάλα και ψηλά αρμυρίκια και ο ίσκιος τους καλύπτει όλη την παραλία, το πολύ πρωί ο ίσκιος πέφτει ακόμη και μέσα στο νερό. Γι' αυτό και μπορούσαμε να πηγαίνουμε πρωινό μπάνιο.
Επίσης είναι μια παραλία όπου κολυμπάει πολύ λίγος κόσμος, συνήθως 5-6 παρέες, κάθε παρέα κάτω από ένα αρμυρίκι, μακριά από τους άλλους. Έτσι υπάρχει ησυχία, δεν έχει θόρυβο, βαβούρα ή δυνατές μουσικές, ούτε μπάλες και μπαλάκια να πετιούνται ξαφνικά πάνω σου. Είναι δηλαδή ιδανικά για το Γιώργο.
Φέτος είχαμε αγοράσει και γυαλιά ηλίου, τα οποία έκαναν τη διαφορά. Δεν τα έβγαζε καθόλου, ούτε μέσα στο νερό και έτσι αισθανόταν πολύ πιο άνετα. Επίσης εγκαταλείψαμε το μακαρόνι, γιατί γαντζωνόταν επάνω του και δεν κουνιόταν καθόλου. Είχε τα μπρατσάκια του και αντί για μακαρόνι το χέρι μας, με το οποίο τον στηρίζαμε λιγότερο, περισσότερο ή και καθόλου. Στην τελευταία περίπτωση βέβαια αφηνόταν με αποτέλεσμα να γυρνάει ανάσκελα. Στην αρχή των διακοπών τα πόδια του ήταν τελείως σφιγμένα και σταυρωμένα (και φυσικά ακίνητα) μέσα στο νερό. Σιγά σιγά συνήθιζε και στο τέλος ήταν τελείως χαλαρά και τα κουνούσε κιόλας. Του ήταν όμως πολύ δύσκολο να κουνάει μαζί και τα χέρια του, μόνο κατόπιν υπόδειξης μας τα χτυπούσε στο νερό (π.χ διώχνοντας πειρατές ή καρχαρίες). Σκέφτομαι φέτος (και το είπα και στη φυσιοθεραπεύτρια) να κάνει μερικές φορές κολύμβηση με κάποιο δάσκαλο ειδικευμένο. Ακόμη να δείξει και σε μας τους γονείς ο δάσκαλος πώς να τον έχουμε μέσα στο νερό, γιατί κακά τα ψέματα, κι εμείς κάνουμε ό,τι μας έρθει, δεν ξέρουμε. Θα το δούμε λοιπόν κι αυτό το θέμα.
Φέτος για πρώτη φορά έπαιξε και στην παραλία με τα κουβαδάκια σαν παιδάκι. Κι αυτό γιατί δεν έτρωγε την άμμο. Τη σκάλιζε με τα χέρια του. Επειδή όμως κάποια στιγμή τα χέρια πήγαιναν και στο στόμα βρήκαμε άλλη λύση. Τον αφήναμε να σκαλίσει για λίγο την άμμο, μετά πλέναμε τα χέρια του και του δίναμε φορτηγά και κουβάδες με μεγάλα πλυμένα βότσαλα να τα φορτώνει από το ένα στο άλλο. Όσο ήταν μαζί του ο ενήλικας, το παιχνίδι πήγαινε τέλεια, δεν τα έβαζε καθόλου στο στόμα. Με τη δική μας καθοδήγηση φόρτωνε τις πέτρες και τις έστελνε παραγγελία σε διάφορα μέρη του κόσμου. Αυτό το παιχνίδι, πέρα από το να πιάνει τα βότσαλα και να έρχεται σ' επαφή με διάφορα σχήματα και υφές και γενικά με το φυσικό κόσμο, ήταν και ευκαιρία για άλλα πράγματα όπως το να εξασκηθούμε στο συντονισμό ματιού χεριού. Στην αρχή έπαιρνε τα βότσαλα από το ένα φορτηγό και τα έριχνε στο άλλο, με το γνωστό τρόπο δηλ. κοιτώντας αλλού (προκειμένου να επικεντρώνεται στη διαδικασία της κίνησης). Του βάλαμε όμως στο παιχνίδι και το συντονισμό. Του έλεγα: δώσε μου δύο βότσαλα να φύγουν για Κύπρο, τώρα ένα για Γαλλία, τώρα δύο για Αγγλία, δώσε το κόκκινο για Αμερική, το μαύρο για Ισπανία. Έτσι και αναγκαζόταν να κοιτάει τα βότσαλα, αλλά και εξασκούμασταν λίγο στο μέτρημα και στα χρώματα.
Το καρεκλάκι που είχαμε (κλασικό καρεκλάκι παραλίας) δεν ήταν κι ότι καλύτερο (κάτω δεν τον έβαζα για να μη φάει την άμμο). Του χρόνου, αν θέλει ο Θεός, θα πάρω ένα πιο καλό καρεκλάκι, για να έχει πιο καλή στήριξη και θα του δώσω τον κουβά να τον γεμίζει και να τον αδειάζει με νερό.
Λίγο πριν φύγουμε και μέχρι να ξεκολλήσουμε τα υπόλοιπα από το νερό, καθόταν στο αυτοκίνητο και άκουγε τον Καραγκιόζη του. Στο τελευταίο μας μπάνιο δεν ήθελε κι αυτός (πρώτη φορά) να φύγουμε απ' τη θάλασσα. Τον πήρε δηλ. ένα μήνα να συνηθίσει τελείως. Και ακόμη, ενώ σ'όλες τις διακοπές με ρώταγε πότε θα φύγουμε από το χωριό, 2-3 μέρες πριν φύγουμε, είπε ότι δεν ήθελε να φύγουμε. Χρειάστηκε δηλ. ένα μήνα για να συνηθίσει  τόσο ώστε να αισθάνεται εντελώς άνετα.
Όταν φτάναμε στο σπίτι και δεδομένου ότι εκ των πραγμάτων είναι το πιο ήσυχο από τ' αδελφοξάδελφα, πλενόταν τελευταίος. Μέχρι να πλυθούν όλοι οι άλλοι, καθόταν στην καρέκλα του, παρέα με το θείο του και άκουγε μουσική από το ράδιο και μπουρου μπούρου. Ανακάλυψα ότι του αρέσει η μουσική από το ραδιόφωνο και λέω φέτος το χειμώνα να το εντάξω στην ψυχαγωγία του. Είναι μία ακόμη δραστηριότητα.
Κατόπιν πλενόταν, έτρωγε, κοιμόταν, ξυπνούσε το απόγευμα και ξαναέτρωγε. Με αυτό το πρόγραμμα, αλλά και με τη φασαρία, τον κόσμο στο σπίτι, τις διαφορετικές συνήθειες του σπιτιού που παραθερίζαμε κλπ, η γυμναστική παραμερίστηκε. Ορθοστάτη κάναμε μια φορά την ημέρα, άντε δύο το πολύ. Πόνυ όχι μέσα, μόνο έξω, κι αυτό όχι όλες τις μέρες. Να μπουσουλάει δεν τον πολυαφήναμε γιατί σ' ένα σπίτι με τόσα άτομα το πάτωμα δεν ήταν και τόσο καθαρό (δεδομένου ότι τα χέρια του είναι μονίμως στο στόμα). Οπότε τον κουβαλούσαμε αρκετά. Έτσι και αυτός επαναπαύτηκε, τεμπέλιασε και η κίνησή του μειώθηκε. Προσπαθούμε τώρα να έρθει στα προ του καλοκαιριού επίπεδα, όπου κινούνταν πολύ μόνος του. Επίσης η έλλειψη του ορθοστάτη (μαζί με την απροθυμία του) μείωσε τις δυνατότητές του στην όρθια θέση. Τον έχουμε βάλει λοιπόν τώρα σε πρόγραμμα.
Είχε όμως και μια μεγάλη κινητική πρόοδο. Χτύπησε την πόρτα, κάτι που δεν είχε ξανακάνει ποτέ πριν.
Κοινωνικά είχε αρκετή πρόοδο. Δεν τσιτώνεται πια και δεν ανοιγοκλείνει με φόβο τα μάτια όταν τον πλησιάζουν μικρά παιδιά. Άρχισε να παίζει με τον αδελφό του κάποια λεκτικά παιχνίδια και ν' απαντάει στις ερωτήσεις του. Με τα ξαδέλφια του και τ' άλλα παιδιά συνεχίζει να παίζει και ν'απαντάει μόνο αν παρίσταται ενήλικας. Με τον αδελφό του όμως αρχίζουν να έχουν ανεξάρτητη σχέση.
Φέτος είχαμε και για πρώτη φορά ερωτήσεις, από την ξαδέλφη του, που είναι λίγο μεγαλύτερη ''γιατί δεν περπατάει ο Γιώργος μόνος του, γιατί περπατάει παράξενα όταν τον βοηθάει η μαμά του, γιατί πιάνεται από κάπου όταν είναι όρθιος, γιατί δεν απαντάει όταν τον ρωτάει κάτι, γιατί μπουσουλάει κλπ'' Έδινα πολύ συγκεκριμένες απαντήσεις, αποδεκτές ως εξήγηση από ένα τετράχρονο, και ανώδυνες π.χ
-γιατί δεν περπατάει μόνος του;  περπατάει με βοήθεια προς το παρόν
-γιατί μπουσουλάει;  πάει πιο γρήγορα έτσι
-θα περπατήσει;   αργότερα
-αν αφήσει αυτό που κρατάει, θα πέσει; δεν το αφήνει για να μην πέσει
-γιατί δεν απαντάει; σκέφτεται για να δώσει καλή απάντηση
Απαντήσεις Πυθίας
Φέτος για πρώτη φορά παρακολουθεί ολοκληρωμένα τα προγράμματα της τηλεόρασης ή τα dvd που τον ενδιαφέρουν δηλ. τη Ντόρα, το Ντιέγκο, το Μίκυ κλαμπχάουζ και τον Καραγκιόζη (καλά αυτός είναι παλιά αξία). Επίσης για πρώτη φορά παρακολούθησε ολόκληρη παράσταση από καραγκιοζοπαίχτη στο δημοτικό σχολείο του χωριού. Του άρεσε πολύ και ήθελε να ξαναπάει. Αυτό είναι πολύ πρωτόγνωρο για το Γιώργο, που γενικά δεν θέλει να βγαίνει από το σπίτι.
Σαν χαρακτήρας αυτό το καλοκαίρι έκανε στροφή και έγινε ανάποδος. Λέει συνέχεια όχι, αν θέλει κάτι και δεν του το κάνεις σε πρήζει είτε με γκρίνια, είτε με τσιρίδες. Ακόμη δεν φαίνεται να έχει συναίσθηση του ότι η λάθος συμπεριφορά έχει συνέπειες ή παριστάνει το χαζό (πολύ πιθανόν). Γενικά έχει αναποδιάσει. Ελπίζω να μην του βγει και στις φυσιοθεραπείες  γιατί αυτό το παιδί έχει γίνει μία κινητή άρνηση.
Ακόμη κι αν θέλει κάτι, στην αρχή πρέπει οπωσδήποτε να το αρνηθεί
-Θέλεις πορτοκαλάδα;
-Όχι, όχι. Μη μου κάνεις. Δεν θέλω. Όχι. (Περνάνε είκοσι δευτερόλεπτα)
 Θέλω πορτοκαλάδα.
Άντε, καλό φθινόπωρο λοιπόν.