Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012

Eπίσκεψη στο νοσοκομείο χωρίς τη μαμά

        Στις αρχές του Μαϊου, η φυσιοθεραπεύτρια μας έκλεισε ραντεβού με τον ορθοπεδικό που θα τον παρακολουθεί, σε ένα ιδιωτικό νοσοκομείο για παιδιά, για μια πρώτη γνωριμία, μια εκτίμηση του σκελετού του και ειδικά των ισχίων του, ίσως κάποια ακτινογραφία κλπ.
        Το ραντεβού ήταν για το πρωί. Εγώ, επειδή εκείνες τις ημέρες είχα πάει σε καινούριο εργασιακό χώρο, δίσταζα να ζητήσω αμέσως αμέσως άδεια, γι'αυτό κανονίσαμε να τον πάει ο μπαμπάς του με τη γυναίκα που τον κοιτάζει. Εκεί θα συναντούσαν και τη φυσιοθεραπεύτρια καθώς και άλλα 2-3 παιδάκια των οποίων έχει επίσης αναλάβει τη φυσικοθεραπεία.
       Παρόλο που η φυσικοθεραπεύτρια μας έχει πει να μην του λέμε τίποτα πριν από τις ιατρικές- νοσοκομειακές επισκέψεις, εγώ επειδή δεν συμφωνώ, τον είχα προετοιμάσει ότι θα πάει στο γιατρό, αυτός θα του κοιτάξει τα πόδια, θα τον ρωτήσει για τα μποτάκια του και θα φύγει. Για ακτινογραφία δεν του είπα τίποτα, γιατί δεν ήξερα αν θα χρειαζόταν.
      Πήγε λοιπόν ο Γιώργος. Στο γιατρό άψογος, ωραία συζήτηση, του κοίταξε τα πόδια, τον έστειλε για την πρώτη ακτινογραφία, όλα ωραία οκ. Κατόπιν τον έστειλε για δεύτερη ακτινογραφία. Εκεί, κάπου χάλασε το μηχάνημα, κάνανε πολλή ώρα, φασαρία, του τοποθετούσαν τα πόδια κλπ. Άρχισε να κλαίει, ν' αντιδρά. Τέλος πάντων την έκανε.
      Ε, από τότε που ήρθε στο σπίτι και συναντηθήκαμε μέχρι το βράδυ που κοιμήθηκε και για κανα δυο μέρες ακόμη, μου έλεγε ότι φοβήθηκε στη ''φωτογραφία'' και με ρωτούσε αν θα ξανακάνει. Μεγάλη βλακεία έκανα που δεν πήγα μαζί του.
      Ο γιατρός βρήκε τα ισχία του πολύ καλά, αλλά βρήκε τους οπίσθιους μηριαίους σφιχτούς και μας είπε ότι θεωρεί πώς το παιδί πρέπει να κάνει μπότοξ από τώρα ή το αργότερο μέσα σ' ένα εξάμηνο. Η παιδονευρολόγος λείπει στο εξωτερικό. Εγώ ήθελα να την περιμένουμε, αλλά η φυσικοθεραπεύτρια, η παιδίατρος, ο ορθοπεδικός θεωρούν πώς τώρα είναι καλή εποχή γιατί έρχεται και το καλοκαίρι, τα μπάνια κλπ που βοηθούν τη χαλάρωση, μειώνονται οι ιώσεις κλπ. Σημειωτέον ότι το μπότοξ πρέπει να ακολουθείται από εντατική φυσιοθεραπεία. Δηλ. προσφέρει στο παιδί μια τεχνητή, ας το πούμε, κανονικότητα των ποδιών, την οποία εκμεταλεύεται η φυσικοθεραπεία, για να διδάξει στον εγκεφαλό του (που δεν το γνωρίζει), πώς είναι να είναι τα πόδια σου χαλαρά και να περπατάς με αυτά ή να κάθεσαι με αυτά, ώστε κι όταν περάσει η επίδραση του μπότοξ,  ο εγκέφαλος να είναι σε θέση ν' αξιοποιήσει αυτές τις γνώσεις που έλαβε.
     Τα αποτελέσματα του μπότοξ διαρκούν μέσο όρο περίπου 3 μήνες. Ωστόσο εξαρτάται απ΄ το κάθε παιδί, σε άλλα διαρκούν περισσότερο, σε άλλα λιγότερο (σε μερικά μόνο κάποιες ημέρες).
      Το θέμα αυτό με το μπότοξ περιείχε τηλεφωνήματα στους γιατρούς και στους θεραπευτές, συζητήσεις, ραντεβού σε νοσοκομεία κλπ.
      Ξαφνικά ήρθε το παιδί και εμφάνισε μια υποτονία και μια μεγάλη απώλεια ισορροπίας, έγινε ζυμάρι. Πάει το μπότοξ, δεν πρόκειται να γίνει τώρα, αν και όσο πάει καλυτερεύει, έχουν περάσει ήδη δύο εβδομάδες. Δεν ξέρουμε τι τον επηρέασε. Κάποια στιγμή, κατά τη φυσικοθεραπεία, και όντας πάνω στη μπάλα, διαμαρτυρήθηκε για πόνο στο αυτί και περαιτέρω πλήρη άρνηση έως φόβο ν'ανέβει στη μπάλα. Τώρα ή κάτι έγινε εκεί ή τον επηρέασε και όλη αυτή η ιστορία με το μπότοξ. Πήρα λοιπόν την απόφαση όλες τις αποφάσεις και τις διαδικασίες να τις παίρνουμε και να τις κάνουμε κρυφά. Γιατί έχει μεγαλώσει και στήνει αυτί και τα καταλαβαίνει όλα και επηρεάζεται. Και να πώς το κατάλαβα.
 Η φυσιοθεραπεύτρια μου είπε να τον δει ένας ΩΡΛ για το αυτί, μήπως συμβαίνει κάτι εκεί. Πήρα λοιπόν τηλέφωνο την παιδίατρο να μου συστήσει κάποιον. Αυτός προφανώς άκουγε το τηλεφώνημα, μόνο βέβαια ότι έλεγα  εγώ. Το όνομά του δεν αναφέρθηκε.
 Το βράδυ με ρωτάει: '' Θα πάμε στον κ. τάδε;''
''Πού τον ξέρεις εσύ τον κ. τάδε; Τι είναι αυτός ;''
''Είναι γιατρός. Τι θα μου κοιτάξει;''
Πρέπει λοιπόν να είμαστε πιο προσεχτικοί στα λεγόμενά μας.
Προς το παρόν κάνουμε διάλειμμα. Καμία άσκηση στο σπίτι,΄μόνο αν ζητήσει κάτι μόνος του (που δεν πρόκειται), μέχρι να έρθει στα ίσα του.