Συνολικές προβολές σελίδας

Τρίτη, 10 Απριλίου 2012

Συζήτηση με την εργοθεραπεύτρια

        Αφού το σκηνικό της προηγούμενης ανάρτησης επαναλήφθηκε και σε ένα άλλο σπίτι, όπου ο βαφτισιμιός μου είδε κάποια στιγμή να φεύγουν σαλάκια απ' το μικρό και το παρατήρησε (εγώ του είπα  βέβαια ''ε! είναι μικρούλης ακόμη), αποφάσισα να κάνω μια σχετική συζήτηση με την εργοθεραπεύτρια. Μου είπε λοιπόν ότι θα ξεκινήσουν πιο ενταντικά ασκήσεις για το στόμα. Με διαβεβαίωσε ότι είναι ένα θέμα που επιδέχεται μεγάλη βελτίωση. Το πρώτο μεγάλο βήμα που θα βάλει τα πράγματα στο δρόμο τους είναι το ν' αρχίσει να φυσάει. Αν αρχίσει να φυσάει συνειδητά και πάντοτε όταν του το ζητάς, τότε το πράγμα θα έχει πάρει το δρόμο του και σιγά σιγά θα ολοκληρωθεί η σχετική λειτουργία του στόματος. Προς το παρόν φυσάει μόνο περιστασιακά και μάλλον τυχαία και βέβαια αδύναμα. Θ'αρχίσουν λοιπόν τις ασκήσεις φυσήματος: μαλακά μπαλόνια, καραμούζες, σφυρίχτρες, ό,τι φυσιέται τέλος πάντων, ολ' αυτά βέβαια σταδιακά. Του είπα λοιπόν κι εγώ (για κίνητρο, δεν ξέρω αν θα πετύχει) ''Άντε, να μάθεις να φυσάς και του χρόνου να φυσήξεις μόνος σου τα κεράκια στην τούρτα των γενεθλίων σου'' Μου φάνηκε ότι του άρεσε η ιδέα.
    Προς το παρόν άρχισαν με το φύσημα μπουρμπουλήθρων - από το σχετικό παιχνιδάκι που κυκλοφορεί παντού. Προς το παρόν φυσάει η φυσιοθεραπεύτρια κι ο Γιώργος κοιτάει. Μου έκανε όμως μεγάλη εντύπωση πόσο προσεκτικά κοιτούσε τις μπουρμπουλήθρες και πόσο συντόνιζε το βλέμμα του για να τις παρακολουθεί. Η εργοθεραπεύτρια μου είπε ότι αυτό είναι ένα καλό παιχνίδι να το κάνουμε κι εμείς με το παιδί. Βοηθά πολύ το συντονισμό των ματιών, την παρακολούθηση με το βλέμμα, αλλά και αισθητηριακά καθώς οι μπουρμπουλήθρες έρχονται πάνω του, τον περιτριγυρίζουν και τον αγγίζουν. Σκοπός μας βέβαια είναι να φυσάει μόνος του κάποια στιγμή.
      Μπουρμπουλήθρες λοιπόν και καλό Πάσχα!

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012

Μπαμπά, αυτό το παιδάκι είναι άρρωστο

       Την Κυριακή πήγαμε στην παιδική χαρά. Ο Γιώργος, ως συνήθως, δεν ήθελε να πάει και πήγε με το ζόρι. Έχουμε υπόψη μας τις συμβουλές των ειδικών, ότι δεν πρέπει να τον αφήνουμε να βολεύεται και να συνηθίζει μέσα στο σπίτι, αλλά να τον βγάζουμε έξω για ν'αλλάζει παραστάσεις και να κάνει πράγματα της ηλικίας του έστω και με το ζόρι.
      Καθώς περνούσε η ώρα, στην παιδική χαρά του άρεσε πολύ. Ήθελε να πάει και στο σκάμμα, όπου έπαιζε ο αδελφός του, του είπα όμως, ότι εφόσον βάζει τα χέρια στο στόμα, δεν μπορεί να πάει ακόμη στην άμμο. Έκανε τσουλήθρα, μονόζυγο, αλογάκι, πάντα με τη δική μας βοήθεια στη μετακίνηση και στην τοποθέτηση. Η αλήθεια είναι ότι έχει αρχίσει να βαραίνει, είναι πια 15 κιλά, ωστόσο ακόμη μπορούμε και τον κουβαλάμε. Βέβαια τώρα μας βοηθάει και αυτός, γιατί η θέση του στην αγκαλιά είναι κανονική, δεν κρέμεται, πατάει στα πόδια του και στέκεται όρθιος με βοήθεια κλπ, πράγματα που κάνουν τις δραστηριότητές μας πιο εύκολες.
     Ειδικά το αλογάκι του άρεσε πολύ, γιατί συνδυάζει και παιχνίδι με λέξεις και ρόλο, δεν κουνιέται απλώς, ότι είναι στο άλογο του Μ. Αλέξανδρου και τρέχει και πολεμάει κλπ. Ξέχασα όμως τι μου είχε πει πέρσι η φυσιοθεραπεύτρια και τον είχα στον ήλιο χωρίς καπέλο μάλιστα, έστω κι αν ο ήλιος αυτήν την εποχή δεν είναι δυνατός όπως το καλοκαίρι. Ήρθε λοιπόν κι έγινε κουδούνι. Στο τέλος για να ξεκουραστούμε λίγο όλοι, τον βάλαμε στην κούνια να κουνηθεί. Στην κούνια για τα μικρά παιδάκια βέβαια, στην οποία του χρόνου δεν θα χωράει, υποθέτω.
      Δίπλα μας έκανε κούνια ένα κοριτσάκι, λίγο μεγαλύτερο, με σαφή ευχέρεια λόγου, με ένα μπαμπά, που απ'  ότι φαινόταν από τη δραστηριότητά τους στην παιδική χαρά ασχολείται παρα πολύ με τα παιδιά του, εξ' ου και η ευχέρεια λόγου και η παρατηρητικότητα του κοριτσιού. Γύρισε λοιπόν το κοριτσάκι, είδε το Γιώργο που του έτρεχαν λίγα σαλάκια. Η υποτονία το έχει αυτό, εκτός από την υποτονία του κορμού, υπάρχει υποτονία και στο πρόσωπο, μικρή βέβαια συγκριτικά αλλά υπάρχει. Ως αποτέλεσμα, μαζί με τη μπουκωμένη συνήθως μύτη και το γεγονός ότι τα μικρά παιδάκια αναπνέουν πολύ από το στόμα, το στόμα του παιδιού είναι συνήθως ανοικτό με αποτέλεσμα να τρέχουν λίγα σαλάκια. Άλλοτε περισσότερα, όταν π.χ είναι άρρωστος και έχει αυξημένη υποτονία ή όταν συνεχίζει να βγαίνει  λίγο λίγο κάποιο από τα μεγάλα δόντια και τον ενοχλεί, ενώ άλλες φορές είναι μηδαμινό το φαινόμενο.
   Παρατήρησε λοιπόν το κοριτσάκι τον μικρό, γύρισε τον κοίταξε και λέει στο μπαμπά του ''αυτό το παιδάκι είναι άρρωστο''. Δεν ξέρω αν ο μικρούλης κατάλαβε ότι έλεγε γι'αυτόν ή γενικά αν έδωσε σημασία στα λεγόμενα της. Κοίταζε εμένα κι αυτούς με τα μεγάλα του μάτια και χαιρόταν με την κούνια, το αγγελουδάκι μου. Πόσο μακριά όμως είναι η μέρα που θα καταλαβαίνει και ίσως να στενοχωριέται και ίσως να ντρέπεται και ίσως να θυμώνει; Όσον αφορά εμένα, προς το παρόν δεν χρειάστηκε να το αντιμετωπίσω, ευτυχώς γιατί δεν ήξερα πώς. Της είπε ο μπαμπάς της ''Ναι, έχει κρυώσει το παιδάκι'' και έληξε το θέμα. Δεν κρύβω όμως ότι με έπιασε στενοχώρια.
  Την άλλη μέρα ρώτησα τη φυσιοθεραπεύτρια, μου επιβεβαίωσε ότι  είναι θέμα της υποτονίας, ότι θα βελτιωθεί μεγαλώνοντας, αλλά πάντα θα το έχει όπως θα έχει και την υποτονία του σώματος. Κι αν άλλες φορές που θα νιώθει καλά, η πλάτη του θα είναι ίσια και το στόμα μαζεμένο, όταν θα νιώθει άρρωστος, θα γέρνει μπροστά και το στόμα θα χάσκει.
  Έρχεται η Μεγάλη Εβδομάδα ''Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα'', λέει ο Χριστός μας. Κι η δική μας η πορεία, όλων των ανθρώπων, σ' αυτόν τον κόσμο είναι ανηφορική, άλλων περισσότερο, άλλων λιγότερο. Καλή Ανάσταση λοιπόν.