Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

Παιδί με εγκεφαλική παράλυση: Τα αγαπημένα μας παιχνίδια

Στο παλιό ιστολόγιο είχα ανάρτηση για τα αγαπημένα παιχνίδια ενός παιδιού ενάμισυ χρονών. Αυτά τα παιχνίδια ήταν απ' τη μια παιχνίδια κι απ' την άλλη μέσα που βοηθούσαν το θέμα μας. Δυστυχώς τα έχω πια ξεχάσει. Θα γράψω όμως τα τωρινά μας παιχνίδια και πώς βοηθάνε το παιδί στα κινητικά του θέματα. Η μεγάλη διαφορά είναι ότι, τότε τα αγαπημένα παιχνίδια τα κανόνιζε ο γονιός. Τώρα τα κανονίζει μόνος του δηλ. επιλέγει αυτός τι του αρέσει, πάντα βέβαια μέσα από τις εναλλακτικές που θα του δώσει ο γονιός.

Τοπ παιχνίδι μας: Ο Καραγκιόζης (σε όλες τις μορφές)
Ορισμένοι γονείς μου λένε ότι στα παιδιά τους δεν αρέσει καθόλου ο Καραγκιόζης, ούτε στους ίδιους τους. Εμένα πάντα μου άρεσε πολύ. Η παράσταση Καραγκιόζη το καλοκαίρι στο δημοτικό σχολείο είναι από τις αγαπημένες μου αναμνήσεις. Και ο Γιώργος τρελαίνεται γι'αυτόν. Ίσως πάει κληρονομικά.
Ξεκινήσαμε με CD Kαραγκιόζη. Είτε από το περιοδικό ''Παράθυρο στην Εκπαίδευση'', όπου στο σχετικό cd υπάρχει πάντα μια παράσταση Καραγκιόζη, είτε σε κάποια cd που τα έδιναν εφημερίδες και περιοδικά. Κάποια στιγμή βρήκαμε κι ένα cd με παραστάσεις του Ευγένιου Σπαθάρη.
Ήταν μια εποχή που δεν ήθελε ν'ανεβαίνει στον ορθοστάτη ούτε να κάνει μπάλα. Οπότε για να τον καταφέρουμε, του βάζαμε τα cd Καραγκιόζη και τον βάζαμε ορθοστάτη ή κάναμε τάπινγκ στη μπάλα κι αυτός άκουγε.
Συνεχίσαμε με βιβλία Καραγκιόζη, από τις εκδόσεις Ωρίων, με μεγάλες ευδιάκριτες εικόνες.
Πήγαμε στις φιγούρες Καραγκιόζη, αυτές που τις κρατάς από ένα ξύλο (τις πήραμε από το Γκούφη Σταρ). Στην αρχή δεν ασχολούνταν καθόλου, τις είχε μπροστά του και άκουγε το cd. Σιγά σιγά τις κρατούσαμε εμείς και του παίζαμε παράσταση. Τώρα τις κρατάει μόνος του και παίζει παράσταση, είτε επαναλαμβάνει αυτά που έχει ακούσει, είτε λέει και δικά του. (Βέβαια οι φιγούρες περνάνε και από το στόμα του, κλασικά). Έτσι λοιπόν κάνει ενεργητικό παιχνίδι με αντικείμενα κατάλληλα για την ηλικία του, μιας και οι φιγούρες δεν θέλουν μεγάλες ικανότητες κίνησης, όπως θέλει το να παίζεις αυτοκινητάκια ή να χτίζεις τουβλάκια ή να πλάθεις πλαστελίνες  κλπ κλπ
Συνεχίσαμε με dvd  Καραγκιόζη. Προτιμά βέβαια τα cd, όπου ακούει μόνο, είναι πιο εύκολο. Αλλά σιγά σιγά έχει αρχίσει να παρακολουθεί και τις ταινίες, τώρα προς το παρόν τα σημεία που τον ενδιαφέρουν, για αργότερα βλέπουμε.

Παιχνίδι νο 2: Ο χάρτης της Ελλάδας
Αυτός είναι ένας χάρτης της Ελλάδας πλαστικοποιημένος -σαν αδιάβροχος- που στερεώνεται στον τοίχο. Πατάς ένα κουμπί και ανοίγει ο χάρτης και μετά ακουμπώντας τα διάφορα σημεία πάνω στο χάρτη, ακούγονται οι νομοί και  οι πρωτεύουσες τους και άλλα γεωγραφικά, ιστορικά κλπ στοιχεία. Είναι για μεγαλύτερα παιδάκια, του Δημοτικού, αλλά αφού του αρέσει εμείς τον χρησιμοποιούμε.
Τον χρησιμοποιούμε κυρίως για την όρθια θέση. Είτε θα τον βάλω στον ορθοστάτη μπροστά στο χάρτη, είτε θα κάτσω εγώ σ' ένα σκαμνάκι και θα τον έχω μπροστά μου όρθιο, ώστε όταν θέλει να μπορεί ν'ακουμπάει στα πόδια μου, και με τα χέρια του να πατάει στο χάρτη. Έτσι εξασκούμε την όρθια θέση, όσον αφορά την αδρή κινητικότητα. Επίσης μπορεί να καθήσει στο σκαμνάκι (δεν έχει πλάτη) και να πατάει καθιστός για να εξασκείται και στην καθιστή θέση.
Όσον αφορά τη λεπτή κινητικότητα και το συντονισμό χεριού ματιού, ο χάρτης είναι αρκετά πολύπλοκος για ένα παιδί με εγκεφαλική παράλυση ( ο άλλος μου ο γιος έχει αρχίσει να εντοπίζει συγκεκριμένα μέρη στο χάρτη και να του λες πχ που είναι η Κρήτη και σου δείχνει).
Τα μόνα μέρη που πατάει ο Γιώργος, ξέροντας τι είναι, επίτηδες για να τ' ακούσει είναι οι χώρες που συνορεύουμε και τα νησιά του Ιουνίου. Ολ'αυτά βρίσκοναι στις άκρες του χάρτη και μπορεί να τα εντοπίσει. Τα υπόλοιπα τα πατάει τυχαία και ουσιαστικά ακούει παρά επικεντρώνει το βλέμμα. Εγώ προσπαθώ: του κατευθύνω το κεφάλι, του πηγαίνω το δάχτυλο κλπ. Θα συζητήσω περαιτέρω το θέμα με την εργοθεραπεύτρια.

Παιχνίδι νο 3: Μπλατσαροβόλτες
Θ' αναρωτηθεί κανείς τι είναι αυτό. Ο Γιώργος πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι το πόνυ τώρα και το ρολέιτορ σε λίγο, δεν είναι μόνο ασκήσεις με άγνωστο (γι'αυτόν) σκοπό, αλλά αποτελούν το μέσο μετακίνησής του μέσα στο σπίτι. Δηλ. όπως πάει τώρα όπου θέλει με μπουσούλημα, να καταλάβει ότι θα πηγαίνει με το πόνυ ή το ρολέιτορ. ΄Να μάθει δηλ. να πηγαινοέρχεται χωρίς κίνητρο π.χ έλα να σου δώσω αυτό, αλλά ως κίνητρο να έχει το να πάει εκεί που θέλει.
Προκειμένου να το κάνει αυτό, η φυσιοθεραπεύτρια μας έδωσε μία άσκηση: Να πηγαίνουμε μέσα στο σπίτι πέρα δώθε με το πόνυ 10-15 βόλτες τη φορά. Αν δεν έρχεται οικειοθελώς, δεν τον περιμένουμε, τραβάμε εμείς το πόνυ με μια κορδέλα. Στην αρχή, τα πράγματα ήταν απελπιστικά, όταν δηλ. προσπάθησα εγώ. Πλήρης άρνηση, δεν κουνιότανε, καθότανε πάνω στο πόνυ ακίνητος και μασούσε τα χέρια του κοιτώντας το άπειρο δηλ. μια εικόνα απογοητευτική. Είπα στη φυσιοθεραπεύτρια ότι εγώ δεν μπορώ να την κάνω αυτήν την άσκηση, όσο απλή κι αν φαίνεται, είναι τρομερά ψυχοφθόρα. Τελικά ανέλαβε να την κάνει ο μπαμπάς του. Ξεκίνησαν λοιπόν τις μπλατσαροβόλτες. Δηλ. γυρίζουν μέσα στο σπίτι και ψάχνουν το μπαρμπα Γιώργο το Μπλατσάρα (το θείο του Καραγκιόζη) ως εξής: Έρχονται μέχρι το σαλόνι όπου κάθομαι εγώ και με ρωτάνε από πού θα περάσουν για να τον βρουν. Εγώ τους απαντώ υπό τον τύπο της Ντόρας της εξερευνήτριας (θα περάσετε απ' το βουνό με τις μαϊμούδες, θα μπείτε στο δάσος με τις αρκούδες και θα βγείτε απ' τη ζούγκλα με τις αλεπούδες κλπ κλπ) και αυτοί αρχίζουν να γυρίζουν στα διάφορα δωμάτια για να βρουν το μπαρμπα Γιώργο (το ένα δωμάτιο είναι το βουνό με τις μαΪμούδες κλπ), τον οποίο βέβαια δεν βρίσκουν ποτέ και φτου κι απ' την αρχή. Στην αρχή πήγαινε τραβηχτός, σιγά σιγά περπατούσε όλο και περισσότερο. Τώρα έχει αποδώσει αρκετά. Σήμερα πήγε πρώτη φορά  κάπου μόνος του με το πόνυ, χωρίς να του το πει κανείς.

Περαιτέρω συνεχίζουμε ως παιχνίδια της λεπτής κινητικότητας το βγάλε βάλε τους κυλίνδρους στο ξύλο και τα κυπελάκια που είναι το ένα μέσα στο άλλο. Αυτά δεν μπορώ να πω ότι τον ενθουσιάζουν, αλλά με διάφορα κόλπα τα κάνει π.χ βάλε ένα κουλουράκι για τον παππού (κύλινδρο στο ξύλο δηλαδή) κλπ
 Άλλη απασχόληση είναι  να βγάζει τα παιχνίδια από τα παιχνιδόκουτα. Το ένα απ' αυτά είναι ψηλό και για να τα βγάλει στέκεται στα γόνατα (ψηλό γονάτισμα). Αυτό πέρσι δεν το μπορούσε καθόλου. Φέτος μπορεί άνετα να είναι σε ψηλό γονάτισμα στηριγμένος από κάπου, ή χωρίς να είναι στηριγμένος (για λίγο).
Παίζει που και που και με τα αυτοκινητάκια, τα πάει πέρα δώθε, όσο φτάνει το χέρι του βέβαια.

Ζωγραφική:
Στην αρχή, όσον αφορά τη ζωγραφική μαζί μου, ήταν εντελώς αρνητικός. Δεν ήθελε καν ν'ασχοληθούμε, παρόλο που η εργοθεραπεύτρια μου έλεγε ότι μαζί της δεν φέρνει αντιρρήσεις.
Πριν από δέκα μέρες δέχτηκε για πρώτη φορά να ζωγραφίσουμε. Όχι σε μαγνητικό πίνακα, γιατί το μολύβι τους δεν βοηθάει, αλλά σε λευκό μπλοκ με χοντρά ξύλινα κραγιόνια.
Κρατάει το μολύβι και το πηγαινοφέρνει επάνω στο χαρτί, αλλά δεν κοιτάει, κοιτάει αλλού. Έχω καταλάβει ότι πέρα απ΄το συντονισμού χεριού ματιού, έχει άγχος μήπως δεν το κάνει σωστά, γι'αυτό και δεν κοιτάει (μέθοδος στρουθοκάμηλου). Είναι ενθαρρυντικό ωστόσο ότι  δέχτηκε να ζωγραφίσουμε, ότι κρατούσε το μολύβι (έστω και ανάποδα) και δεν το άφηνε και ότι μουτζούρωνε στο χαρτί, έστω κι αν δεν κοίταγε. Για να του κινήσω το ενδιαφέρον να κοιτάξει, επιστράτευσα πάλι τον Καραγκιόζη (που ο Θεός ν'αναπαύει την ψυχή του Σπαθάρη). Η μια του μουτζούρα ήταν η σπηλιά του καταραμένου φιδιού, η άλλη το μαντρί του μπαρμπα Γιώργου κλπ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου