Συνολικές προβολές σελίδας

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012

Ναρθηκάκια και γυαλιά


Επιτέλους τα πήραμε όλα. Και τα ναρθηκάκια και τα γυαλιά του παιδιού. Θα τα πω ένα ένα.
Τα ναρθηκάκια πρώτα. Αφού ταλαιπωρηθήκαμε αρκετά, από δικό μας λάθος, τελικά φτιάξαμε τα ναρθηκάκια μας. Πήγαμε μία φορά για τα γύψινα προπλάσματα, μία για πρόβα και διορθώσεις και μία για να τα πάρουμε και να μας δείξει ο κατασκευαστής πώς θα τα φοράμε. Σημειώνω ότι όταν μας είχε  πει η γιατρός για τα ναρθηκάκια, με είχε πιάσει αγωνία, πώς θα τα φοράει το παιδί και αν θα μπορεί να κοιμάται με αυτά ή θα βασανίζεται. Είναι όμως απαραίτητο να τα φορέσει για να μπορέσουμε να καταπολεμήσουμε την εσωστροφή των πελμάτων.
Τα πήραμε λοιπόν (ο Γιώργος μόνος του είχε διαλέξει το χρώμα) και τα ονομάζουμε μποτάκια ύπνου. Προς το παρόν τα φοράμε μόνο στο μεσημεριανό ύπνο, ο οποίος κρατάει 1-2 ώρες.
Για να φορέσει το παιδί το ναρθηκάκι (σημειώσαμε ποιο είναι το δεξί και ποιο το αριστερό), του κρατάμε τη γάμπα σε ορθή γωνία με το μηρό και τοποθετούμε το πόδι στο ναρθηκα. Φροντίζουμε να πατήσει καλά η φτέρνα κάτω (αυτό είναι το ζητούμενο) και δένουμε τρία βέλκρο, ένα γύρω γύρω στους αστραγάλους σφιχτά (για να μένει κάτω η φτέρνα), ένα στα δάχτυλα (τα οποία του τα τεντώνουμε απαλά, αν τα έχει μαζεμένα) και ένα στο πάνω μέρος της γάμπας, από μπροστά (αυτό το δένουμε χαλαρά, ίσα ίσα να κρατιέται).
Την πρώτη μέρα μάλλον τα βάλαμε χάλια, γιατί όταν ξύπνησε το παιδί, οι φτέρνες είχαν φύγει απ' τη θέση τους. Τη δεύτερη μέρα τα βάλαμε καλύτερα, αλλά οι κοκκινίλες που έμειναν αργήσανε να φύγουν. Την τρίτη μέρα τα βάλαμε ακόμη πιο καλά, οι κοκκινίλες έφυγαν πολύ γρήγορα, αφότου βγήκαν τα μποτάκια και η φτέρνα ήταν στη θέση της. Κάνουμε όμως πολλή ώρα να τα βάλουμε σωστά. Πιστεύω σιγά σιγά να συνηθίσουμε και να τα βάζουμε σωστά και γρήγορα. Στον ύπνο δεν τον έχουν ενοχλήσει, προς το παρόν. Σήμερα μόνο, όταν ξύπνησε έκλαιγε, γιατί δεν μπορούσε να τα βγάλει (μ'αυτά δεν μπορεί να σηκωθεί από το κρεβάτι). Οπότε εγώ του είπα ''Γιατί να κλάψεις αγόρι μου. Αυτά τα μποτάκια δεν μπορείς να τα βγάλεις μόνος σου. Είσαι μικρός ακόμη. Θα φωνάξεις αμέσως τη μαμά να στα βγάλει. Αυτά είναι μποτάκια μόνο για τον ύπνο. Αμέσως μόλις ξυπνάς θα τα βγάζουμε, δεν θα προσπαθείς να σηκωθείς μ'αυτά. Αμέσως μόλις ανοίγεις τα μάτια σου θα με φωνάζεις να τα βγάζουμε.'' Έτσι κάπως ηρέμησε. Για το βράδυ θα δούμε, πως θα γίνει. Πάντως πήγε πολύ καλύτερα απ' ότι φανταζόμουν, τουλάχιστον το μεσημέρι.

Τα γυαλιά του τώρα. Εκεί με είχε πιάσει πάλι στενοχώρια. Πρώτα γιατί χρειαζόταν γυαλιά και δεύτερον γιατί πίστευα ότι δεν πρόκειται να τα κρατάει στα μάτια του. Απευθύνθηκα στο noesi.gr και ζήτησα από τους γονείς να μου συστήσουν κάποιον οπτικό, που να έχει εμπειρία με παιδιά και ει δυνατόν με παιδιά με αναπηρία. Πράγματι, μία μητέρα μου σύστησε κάποιον. Ήταν λίγο μακριά αλλά πήγαμε. Πράγματι είχε πολλά ζευγάρια γυαλιά και διαλέξαμε ένα που του πάει πολύ, μοιάζει με τον παππού του το φιλόλογο. Στην πρώτη επίσκεψη, το παιδί δεν ήταν συνεργάσιμο. Μόλις του βάζαμε ένα ζευγάρι, το χέρι του σηκωνόταν αυτόματα, σαν να είχε ελατήριο και το έβγαζε, το κεφάλι δε ήταν μόνιμα προς τα πίσω. Ούτε τρία δευτερόλεπτα δεν κάθονταν τα γυαλιά στα μάτια του.
Αρχίσαμε κι εμείς οι γονείς να βγάζουμε και να βάζουμε γυαλιά για να του φανεί πιο εύκολο. Όσο ήταν κοντά μας ο οπτικός, τίποτα. Κάποια στιγμή ο οπτικός έφυγε και μείναμε οι δυο μας. Τον είχα αγκαλιά. Αρχισα λοιπόν να του βάζω διάφορα ζευγάρια και να του λέω αστεία. ''Μ'αυτό το ζευγάρι μοιάζεις με το μπαρμπα Γιώργο το Μπλατσάρα. Μ'αυτό με το Χατζατζάρη. Μ'αυτό με το καταραμένο φίδι κλπ κλπ, παρέλασε όλος ο Καραγκιόζης. Με τα γέλια και τ'αστεία, κατόρθωσα να δω ποιο ζευγάρι του ταίριαζε σαν χρώμα και σχήμα, απ'αυτά που μας είχε πει ο οπτικός ότι ήταν κατάλληλα σαν μέγεθος. Συμφώνησε κι ο μπαμπάς του, οπότε έπρεπε τώρα να τα ρυθμίσει ο οπτικός σύμφωνα με το πρόσωπό του.
Πού να κάτσει! Τέλος πάντων, υποτίθεται ότι είδε πώς έπρεπε να τα ρυθμίσει. Φύγαμε.
Ξαναπήγαμε, του τα φόρεσε (πάλι ο μικρός τα έβγαζε), είπε ότι ήταν εντάξει, φύγαμε παίρνοντας τα γυαλιά.
Στο σπίτι αρχίσαμε να τα φοράμε, την ώρα που διαβάζει (δηλ. κοιτάει ένα βιβλίο). Την πρώτη μέρα τα φόρεσε τρία ολόκληρα λεπτά. Τις επόμενες μέρες περισσότερο: δέκα λεπτά, είκοσι λεπτά, μισή ώρα κλπ., πάντα στο διάβασμα ή στην τηλεόραση (τα γυαλιά είναι μόνο για αστιγματισμό, δεν χρειάζεται να τα φοράει συνέχεια, μόνο μερικές ώρες την ημέρα). Είδα λοιπόν ότι δεν εφάρμοζαν σωστά. Πήγαμε λοιπόν σε άλλο οπτικό κοντά μας (που μας τον σύστησε ο πρώτος οπτικός για να μην τρέχουμε πάλι μακριά για μια διόρθωση) και τα διορθώσαμε.
Σήμερα τα φόρεσε 4 ώρες σχεδόν. 3 ώρες συνεχόμενες το πρωί και σχεδόν 1 το απόγευμα. Άδικα λοιπόν στενοχωριόμουν και γι'αυτό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου