Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

Πήγαμε στον οπτομέτρη

΄         Τελικά κλείσαμε το ραντεβού με τον οπτομέτρη, σε ένα κατάστημα οπτικών στο κέντρο της Αθήνας, κάτω από την πλατεία Κλαυθμώνος, μια Παρασκευή απόγευμα. Διαλέξαμε αυτή την ημέρα, απ΄όλες τις ημέρες που κλείνει ραντεβού, γιατί θεωρήσαμε ότι θα μας διευκόλυνε από άποψη μετακίνησης, μιας και είχα ένα άγχος πώς θα κατεβαίναμε με το αυτοκίνητο στο κέντρο.
          Τελικά, στον πηγαιμό δεν βρήκαμε καθόλου κίνηση, φτάσαμε έξω από το μαγαζί, παρκάραμε απ΄ έξω στις θέσεις κατοίκων και ο ένας μας κάθησε μέσα στο αυτοκίνητο, ώστε αν εμφανιστεί κάτοικος και θέλει να παρκάρει, να μετακινήσουμε το αυτοκίνητο. Ωστόσο δεν εμφανίστηκε κανένας.
Βάλαμε λοιπόν το παιδί κατευθείαν από το αυτοκίνητο μέσα στο μαγαζί και περιμέναμε να τελειώσει το προηγούμενο ραντεβού.
         Πράγματι, πήγαμε λίγο πιο δίπλα στο εξεταστήριο, όπου μας περίμενε ο οπτομέτρης, νέος στην ηλικία και πολύ ευγενικός. Έκατσα στην καρέκλα με το παιδί αγκαλιά, του είπα δυο λόγια για το ιστορικό μας και άρχισε την εξέταση,  η οποία έμοιαζε, όπως μου φάνηκε με αυτήν που του έκανε η παιδοφθαλμίατρος, μόνο που έκανε περισσότερη ώρα. Τον έβαζε να κοιτάει αντικείμενα υπό διάφορες γωνίες, κοντά, μακριά κλπ, να τα πιάνει με το χέρι, παρακολουθούσε δηλ. το βλέμμα, (είδος, ταχύτητα κλπ) καθώς και το συντονισμό ματιού χεριού. Μετά του έβαλε ένα είδος γυαλιά στα μάτια.  Ο Γιώργος ήταν πολύ συνεργάσιμος, κάτι που δεν είχε συμβεί με την παιδοφθαλμίατρο.
     Είχαμε μαζί μας και την εργοθεραπεύτρια, την οποία ρώτησε, τι σχετικές ασκήσεις κάνουν με το παιδί και η κοπέλα του απάντησε. Μας είπε ότι αυτά που του κάνουν φυσιοθεραπεύτρια και εργοθεραπεύτρια (συνεργάζονται οι δυο τους, εξάλου την εργοθεραπεύτρια μας τη σύστησε η φυσιοθεραπεύτρια) είναι τα απολύτως ενδεδειγμένα για τη βελτίωση του συντονισμού των ματιών του παιδιού και πρόσθεσε μόνο μία άσκηση στην ελβετική μπάλα. Μάλιστα, θεώρησε ότι ορισμένα πράγματα τα οποία δουλεύει το παιδί π.χ ο ξεχωρισμός φόντου, εικόνων σε μια ζωγραφισμένη επιφάνεια έχουν ξεκινήσει πολύ νωρίς (το είπε δηλ. ως θετικό ότι του έκανε εντύπωση). Εγώ του απάντησα ότι μας οδηγεί το παιδί. Αφού του αρέσει να διαβάζει και να πηγαίνει στο χάρτη, ζήτησα κι εγώ από τη φυσιοθεραπεύτρια να το δουλέψουν. ήδη στο χάρτη έχει μεγάλη βελτίωση, στις αρχές πατούσε εντελώς στα κουτουρού, χωρίς καν να κοιτάει στο χάρτη. Τώρα ξεχωρίζει κάποια πράγματα, όπως τη Θεσσαλονίκη (έχει ζωγραφισμένο ένα Λευκό Πύργο) την Αθήνα (έχει ζωγραφισμένη μια Ακρόπολη) κλπ. Συμφώνησε κι αυτός ότι τα πάντα στα παιδιά γίνονται με κίνητρο, ειδικά όταν είναι τόσο μικρά.
        Μας είπε λοιπόν να μας ξαναδεί σε 6 μήνες δηλ. το καλοκαίρι για να γίνει μια αξιολόγηση πριν πάμε για την επόμενη  εξέταση στην οφθαλμίατρο. Εγώ σκέφτομαι σοβαρά να αλλάξω οφθαλμίατρο και να πάω εδώ στην περιοχή μας, όπου έγινε ένα μεγάλο κέντρο, όπου δέχονται τη συνεργασία με οπτομέτρη. Μάλιστα σε σχετική ερώτησή μου, ο οπτομέτρης είπε ότι γνωρίζει το κέντρο και τους ιατρούς εκεί και μου μίλησε με καλά λόγια. Ένας οφθαλμίατρος μπορεί να είναι άριστος, όπως είναι και η δική μας οφθαλμίατρος, ωστόσο όταν μιλάμε για ασκήσεις των οφθαλμών που συνδυάζονται με την κινητικότητα της εγκεφαλικής παράλυσης, εκεί δεν έχουν γνώση. Δηλ. θα σου πει, αυτό κι αυτό για τα μάτια, ωστόσο δεν ξέρει να σου πει, να κάνε αυτήν την άσκηση στα όργανα φυσιοθεραπείας, βοηθά στη λειτουργία των ματιών. Κρίμα να μην θέλουν να συνεργαστούν. Εν πάση περιπτώσει.
     Ένα άλλο που μας είπε ο οπτομέτρης είναι ότι ο συντονισμός των ματιών έχει σχέση  με το κράτημα της κεφαλής. Όσο βελτιώνεται ο αυχένας και το κράτημα του κεφαλιού, τόσο φτιάχνουν και τα μάτια. Κάτι με τον αυχένα  έχω ξανασυζητήσει αλλού, όσον αφορά την εγκεφαλική παράλυση, ότι δεν αξιολογούνται όπως πρέπει τα νευρολογικά τραύματα του αυχένα και αν γινόταν και εκεί άλλη αντιμετώπιση π.χ με κολλάρο, υπάρχει βελτίωση στην κατάσταση. Αλλά δεν το έχω ψάξει τό θέμα περαιτέρω, γιατί συνδεόταν με τή μέθοδο του βελονισμού, την οποία επέλεξα να μην ακολουθήσουμε για κάποιους λόγους.
Ωστόσο άρχισα μόνη μου μαλακές εντριβές στους αυχενικούς μύες και γύρω γύρω. Βέβαια σκοπεύω να ρωτήσω τη φυσιοθεραπεύτρια γι'αυτό.

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

Παιδί με εγκεφαλική παράλυση: Τα αγαπημένα μας παιχνίδια

Στο παλιό ιστολόγιο είχα ανάρτηση για τα αγαπημένα παιχνίδια ενός παιδιού ενάμισυ χρονών. Αυτά τα παιχνίδια ήταν απ' τη μια παιχνίδια κι απ' την άλλη μέσα που βοηθούσαν το θέμα μας. Δυστυχώς τα έχω πια ξεχάσει. Θα γράψω όμως τα τωρινά μας παιχνίδια και πώς βοηθάνε το παιδί στα κινητικά του θέματα. Η μεγάλη διαφορά είναι ότι, τότε τα αγαπημένα παιχνίδια τα κανόνιζε ο γονιός. Τώρα τα κανονίζει μόνος του δηλ. επιλέγει αυτός τι του αρέσει, πάντα βέβαια μέσα από τις εναλλακτικές που θα του δώσει ο γονιός.

Τοπ παιχνίδι μας: Ο Καραγκιόζης (σε όλες τις μορφές)
Ορισμένοι γονείς μου λένε ότι στα παιδιά τους δεν αρέσει καθόλου ο Καραγκιόζης, ούτε στους ίδιους τους. Εμένα πάντα μου άρεσε πολύ. Η παράσταση Καραγκιόζη το καλοκαίρι στο δημοτικό σχολείο είναι από τις αγαπημένες μου αναμνήσεις. Και ο Γιώργος τρελαίνεται γι'αυτόν. Ίσως πάει κληρονομικά.
Ξεκινήσαμε με CD Kαραγκιόζη. Είτε από το περιοδικό ''Παράθυρο στην Εκπαίδευση'', όπου στο σχετικό cd υπάρχει πάντα μια παράσταση Καραγκιόζη, είτε σε κάποια cd που τα έδιναν εφημερίδες και περιοδικά. Κάποια στιγμή βρήκαμε κι ένα cd με παραστάσεις του Ευγένιου Σπαθάρη.
Ήταν μια εποχή που δεν ήθελε ν'ανεβαίνει στον ορθοστάτη ούτε να κάνει μπάλα. Οπότε για να τον καταφέρουμε, του βάζαμε τα cd Καραγκιόζη και τον βάζαμε ορθοστάτη ή κάναμε τάπινγκ στη μπάλα κι αυτός άκουγε.
Συνεχίσαμε με βιβλία Καραγκιόζη, από τις εκδόσεις Ωρίων, με μεγάλες ευδιάκριτες εικόνες.
Πήγαμε στις φιγούρες Καραγκιόζη, αυτές που τις κρατάς από ένα ξύλο (τις πήραμε από το Γκούφη Σταρ). Στην αρχή δεν ασχολούνταν καθόλου, τις είχε μπροστά του και άκουγε το cd. Σιγά σιγά τις κρατούσαμε εμείς και του παίζαμε παράσταση. Τώρα τις κρατάει μόνος του και παίζει παράσταση, είτε επαναλαμβάνει αυτά που έχει ακούσει, είτε λέει και δικά του. (Βέβαια οι φιγούρες περνάνε και από το στόμα του, κλασικά). Έτσι λοιπόν κάνει ενεργητικό παιχνίδι με αντικείμενα κατάλληλα για την ηλικία του, μιας και οι φιγούρες δεν θέλουν μεγάλες ικανότητες κίνησης, όπως θέλει το να παίζεις αυτοκινητάκια ή να χτίζεις τουβλάκια ή να πλάθεις πλαστελίνες  κλπ κλπ
Συνεχίσαμε με dvd  Καραγκιόζη. Προτιμά βέβαια τα cd, όπου ακούει μόνο, είναι πιο εύκολο. Αλλά σιγά σιγά έχει αρχίσει να παρακολουθεί και τις ταινίες, τώρα προς το παρόν τα σημεία που τον ενδιαφέρουν, για αργότερα βλέπουμε.

Παιχνίδι νο 2: Ο χάρτης της Ελλάδας
Αυτός είναι ένας χάρτης της Ελλάδας πλαστικοποιημένος -σαν αδιάβροχος- που στερεώνεται στον τοίχο. Πατάς ένα κουμπί και ανοίγει ο χάρτης και μετά ακουμπώντας τα διάφορα σημεία πάνω στο χάρτη, ακούγονται οι νομοί και  οι πρωτεύουσες τους και άλλα γεωγραφικά, ιστορικά κλπ στοιχεία. Είναι για μεγαλύτερα παιδάκια, του Δημοτικού, αλλά αφού του αρέσει εμείς τον χρησιμοποιούμε.
Τον χρησιμοποιούμε κυρίως για την όρθια θέση. Είτε θα τον βάλω στον ορθοστάτη μπροστά στο χάρτη, είτε θα κάτσω εγώ σ' ένα σκαμνάκι και θα τον έχω μπροστά μου όρθιο, ώστε όταν θέλει να μπορεί ν'ακουμπάει στα πόδια μου, και με τα χέρια του να πατάει στο χάρτη. Έτσι εξασκούμε την όρθια θέση, όσον αφορά την αδρή κινητικότητα. Επίσης μπορεί να καθήσει στο σκαμνάκι (δεν έχει πλάτη) και να πατάει καθιστός για να εξασκείται και στην καθιστή θέση.
Όσον αφορά τη λεπτή κινητικότητα και το συντονισμό χεριού ματιού, ο χάρτης είναι αρκετά πολύπλοκος για ένα παιδί με εγκεφαλική παράλυση ( ο άλλος μου ο γιος έχει αρχίσει να εντοπίζει συγκεκριμένα μέρη στο χάρτη και να του λες πχ που είναι η Κρήτη και σου δείχνει).
Τα μόνα μέρη που πατάει ο Γιώργος, ξέροντας τι είναι, επίτηδες για να τ' ακούσει είναι οι χώρες που συνορεύουμε και τα νησιά του Ιουνίου. Ολ'αυτά βρίσκοναι στις άκρες του χάρτη και μπορεί να τα εντοπίσει. Τα υπόλοιπα τα πατάει τυχαία και ουσιαστικά ακούει παρά επικεντρώνει το βλέμμα. Εγώ προσπαθώ: του κατευθύνω το κεφάλι, του πηγαίνω το δάχτυλο κλπ. Θα συζητήσω περαιτέρω το θέμα με την εργοθεραπεύτρια.

Παιχνίδι νο 3: Μπλατσαροβόλτες
Θ' αναρωτηθεί κανείς τι είναι αυτό. Ο Γιώργος πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι το πόνυ τώρα και το ρολέιτορ σε λίγο, δεν είναι μόνο ασκήσεις με άγνωστο (γι'αυτόν) σκοπό, αλλά αποτελούν το μέσο μετακίνησής του μέσα στο σπίτι. Δηλ. όπως πάει τώρα όπου θέλει με μπουσούλημα, να καταλάβει ότι θα πηγαίνει με το πόνυ ή το ρολέιτορ. ΄Να μάθει δηλ. να πηγαινοέρχεται χωρίς κίνητρο π.χ έλα να σου δώσω αυτό, αλλά ως κίνητρο να έχει το να πάει εκεί που θέλει.
Προκειμένου να το κάνει αυτό, η φυσιοθεραπεύτρια μας έδωσε μία άσκηση: Να πηγαίνουμε μέσα στο σπίτι πέρα δώθε με το πόνυ 10-15 βόλτες τη φορά. Αν δεν έρχεται οικειοθελώς, δεν τον περιμένουμε, τραβάμε εμείς το πόνυ με μια κορδέλα. Στην αρχή, τα πράγματα ήταν απελπιστικά, όταν δηλ. προσπάθησα εγώ. Πλήρης άρνηση, δεν κουνιότανε, καθότανε πάνω στο πόνυ ακίνητος και μασούσε τα χέρια του κοιτώντας το άπειρο δηλ. μια εικόνα απογοητευτική. Είπα στη φυσιοθεραπεύτρια ότι εγώ δεν μπορώ να την κάνω αυτήν την άσκηση, όσο απλή κι αν φαίνεται, είναι τρομερά ψυχοφθόρα. Τελικά ανέλαβε να την κάνει ο μπαμπάς του. Ξεκίνησαν λοιπόν τις μπλατσαροβόλτες. Δηλ. γυρίζουν μέσα στο σπίτι και ψάχνουν το μπαρμπα Γιώργο το Μπλατσάρα (το θείο του Καραγκιόζη) ως εξής: Έρχονται μέχρι το σαλόνι όπου κάθομαι εγώ και με ρωτάνε από πού θα περάσουν για να τον βρουν. Εγώ τους απαντώ υπό τον τύπο της Ντόρας της εξερευνήτριας (θα περάσετε απ' το βουνό με τις μαϊμούδες, θα μπείτε στο δάσος με τις αρκούδες και θα βγείτε απ' τη ζούγκλα με τις αλεπούδες κλπ κλπ) και αυτοί αρχίζουν να γυρίζουν στα διάφορα δωμάτια για να βρουν το μπαρμπα Γιώργο (το ένα δωμάτιο είναι το βουνό με τις μαΪμούδες κλπ), τον οποίο βέβαια δεν βρίσκουν ποτέ και φτου κι απ' την αρχή. Στην αρχή πήγαινε τραβηχτός, σιγά σιγά περπατούσε όλο και περισσότερο. Τώρα έχει αποδώσει αρκετά. Σήμερα πήγε πρώτη φορά  κάπου μόνος του με το πόνυ, χωρίς να του το πει κανείς.

Περαιτέρω συνεχίζουμε ως παιχνίδια της λεπτής κινητικότητας το βγάλε βάλε τους κυλίνδρους στο ξύλο και τα κυπελάκια που είναι το ένα μέσα στο άλλο. Αυτά δεν μπορώ να πω ότι τον ενθουσιάζουν, αλλά με διάφορα κόλπα τα κάνει π.χ βάλε ένα κουλουράκι για τον παππού (κύλινδρο στο ξύλο δηλαδή) κλπ
 Άλλη απασχόληση είναι  να βγάζει τα παιχνίδια από τα παιχνιδόκουτα. Το ένα απ' αυτά είναι ψηλό και για να τα βγάλει στέκεται στα γόνατα (ψηλό γονάτισμα). Αυτό πέρσι δεν το μπορούσε καθόλου. Φέτος μπορεί άνετα να είναι σε ψηλό γονάτισμα στηριγμένος από κάπου, ή χωρίς να είναι στηριγμένος (για λίγο).
Παίζει που και που και με τα αυτοκινητάκια, τα πάει πέρα δώθε, όσο φτάνει το χέρι του βέβαια.

Ζωγραφική:
Στην αρχή, όσον αφορά τη ζωγραφική μαζί μου, ήταν εντελώς αρνητικός. Δεν ήθελε καν ν'ασχοληθούμε, παρόλο που η εργοθεραπεύτρια μου έλεγε ότι μαζί της δεν φέρνει αντιρρήσεις.
Πριν από δέκα μέρες δέχτηκε για πρώτη φορά να ζωγραφίσουμε. Όχι σε μαγνητικό πίνακα, γιατί το μολύβι τους δεν βοηθάει, αλλά σε λευκό μπλοκ με χοντρά ξύλινα κραγιόνια.
Κρατάει το μολύβι και το πηγαινοφέρνει επάνω στο χαρτί, αλλά δεν κοιτάει, κοιτάει αλλού. Έχω καταλάβει ότι πέρα απ΄το συντονισμού χεριού ματιού, έχει άγχος μήπως δεν το κάνει σωστά, γι'αυτό και δεν κοιτάει (μέθοδος στρουθοκάμηλου). Είναι ενθαρρυντικό ωστόσο ότι  δέχτηκε να ζωγραφίσουμε, ότι κρατούσε το μολύβι (έστω και ανάποδα) και δεν το άφηνε και ότι μουτζούρωνε στο χαρτί, έστω κι αν δεν κοίταγε. Για να του κινήσω το ενδιαφέρον να κοιτάξει, επιστράτευσα πάλι τον Καραγκιόζη (που ο Θεός ν'αναπαύει την ψυχή του Σπαθάρη). Η μια του μουτζούρα ήταν η σπηλιά του καταραμένου φιδιού, η άλλη το μαντρί του μπαρμπα Γιώργου κλπ.

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012

Ναρθηκάκια και γυαλιά


Επιτέλους τα πήραμε όλα. Και τα ναρθηκάκια και τα γυαλιά του παιδιού. Θα τα πω ένα ένα.
Τα ναρθηκάκια πρώτα. Αφού ταλαιπωρηθήκαμε αρκετά, από δικό μας λάθος, τελικά φτιάξαμε τα ναρθηκάκια μας. Πήγαμε μία φορά για τα γύψινα προπλάσματα, μία για πρόβα και διορθώσεις και μία για να τα πάρουμε και να μας δείξει ο κατασκευαστής πώς θα τα φοράμε. Σημειώνω ότι όταν μας είχε  πει η γιατρός για τα ναρθηκάκια, με είχε πιάσει αγωνία, πώς θα τα φοράει το παιδί και αν θα μπορεί να κοιμάται με αυτά ή θα βασανίζεται. Είναι όμως απαραίτητο να τα φορέσει για να μπορέσουμε να καταπολεμήσουμε την εσωστροφή των πελμάτων.
Τα πήραμε λοιπόν (ο Γιώργος μόνος του είχε διαλέξει το χρώμα) και τα ονομάζουμε μποτάκια ύπνου. Προς το παρόν τα φοράμε μόνο στο μεσημεριανό ύπνο, ο οποίος κρατάει 1-2 ώρες.
Για να φορέσει το παιδί το ναρθηκάκι (σημειώσαμε ποιο είναι το δεξί και ποιο το αριστερό), του κρατάμε τη γάμπα σε ορθή γωνία με το μηρό και τοποθετούμε το πόδι στο ναρθηκα. Φροντίζουμε να πατήσει καλά η φτέρνα κάτω (αυτό είναι το ζητούμενο) και δένουμε τρία βέλκρο, ένα γύρω γύρω στους αστραγάλους σφιχτά (για να μένει κάτω η φτέρνα), ένα στα δάχτυλα (τα οποία του τα τεντώνουμε απαλά, αν τα έχει μαζεμένα) και ένα στο πάνω μέρος της γάμπας, από μπροστά (αυτό το δένουμε χαλαρά, ίσα ίσα να κρατιέται).
Την πρώτη μέρα μάλλον τα βάλαμε χάλια, γιατί όταν ξύπνησε το παιδί, οι φτέρνες είχαν φύγει απ' τη θέση τους. Τη δεύτερη μέρα τα βάλαμε καλύτερα, αλλά οι κοκκινίλες που έμειναν αργήσανε να φύγουν. Την τρίτη μέρα τα βάλαμε ακόμη πιο καλά, οι κοκκινίλες έφυγαν πολύ γρήγορα, αφότου βγήκαν τα μποτάκια και η φτέρνα ήταν στη θέση της. Κάνουμε όμως πολλή ώρα να τα βάλουμε σωστά. Πιστεύω σιγά σιγά να συνηθίσουμε και να τα βάζουμε σωστά και γρήγορα. Στον ύπνο δεν τον έχουν ενοχλήσει, προς το παρόν. Σήμερα μόνο, όταν ξύπνησε έκλαιγε, γιατί δεν μπορούσε να τα βγάλει (μ'αυτά δεν μπορεί να σηκωθεί από το κρεβάτι). Οπότε εγώ του είπα ''Γιατί να κλάψεις αγόρι μου. Αυτά τα μποτάκια δεν μπορείς να τα βγάλεις μόνος σου. Είσαι μικρός ακόμη. Θα φωνάξεις αμέσως τη μαμά να στα βγάλει. Αυτά είναι μποτάκια μόνο για τον ύπνο. Αμέσως μόλις ξυπνάς θα τα βγάζουμε, δεν θα προσπαθείς να σηκωθείς μ'αυτά. Αμέσως μόλις ανοίγεις τα μάτια σου θα με φωνάζεις να τα βγάζουμε.'' Έτσι κάπως ηρέμησε. Για το βράδυ θα δούμε, πως θα γίνει. Πάντως πήγε πολύ καλύτερα απ' ότι φανταζόμουν, τουλάχιστον το μεσημέρι.

Τα γυαλιά του τώρα. Εκεί με είχε πιάσει πάλι στενοχώρια. Πρώτα γιατί χρειαζόταν γυαλιά και δεύτερον γιατί πίστευα ότι δεν πρόκειται να τα κρατάει στα μάτια του. Απευθύνθηκα στο noesi.gr και ζήτησα από τους γονείς να μου συστήσουν κάποιον οπτικό, που να έχει εμπειρία με παιδιά και ει δυνατόν με παιδιά με αναπηρία. Πράγματι, μία μητέρα μου σύστησε κάποιον. Ήταν λίγο μακριά αλλά πήγαμε. Πράγματι είχε πολλά ζευγάρια γυαλιά και διαλέξαμε ένα που του πάει πολύ, μοιάζει με τον παππού του το φιλόλογο. Στην πρώτη επίσκεψη, το παιδί δεν ήταν συνεργάσιμο. Μόλις του βάζαμε ένα ζευγάρι, το χέρι του σηκωνόταν αυτόματα, σαν να είχε ελατήριο και το έβγαζε, το κεφάλι δε ήταν μόνιμα προς τα πίσω. Ούτε τρία δευτερόλεπτα δεν κάθονταν τα γυαλιά στα μάτια του.
Αρχίσαμε κι εμείς οι γονείς να βγάζουμε και να βάζουμε γυαλιά για να του φανεί πιο εύκολο. Όσο ήταν κοντά μας ο οπτικός, τίποτα. Κάποια στιγμή ο οπτικός έφυγε και μείναμε οι δυο μας. Τον είχα αγκαλιά. Αρχισα λοιπόν να του βάζω διάφορα ζευγάρια και να του λέω αστεία. ''Μ'αυτό το ζευγάρι μοιάζεις με το μπαρμπα Γιώργο το Μπλατσάρα. Μ'αυτό με το Χατζατζάρη. Μ'αυτό με το καταραμένο φίδι κλπ κλπ, παρέλασε όλος ο Καραγκιόζης. Με τα γέλια και τ'αστεία, κατόρθωσα να δω ποιο ζευγάρι του ταίριαζε σαν χρώμα και σχήμα, απ'αυτά που μας είχε πει ο οπτικός ότι ήταν κατάλληλα σαν μέγεθος. Συμφώνησε κι ο μπαμπάς του, οπότε έπρεπε τώρα να τα ρυθμίσει ο οπτικός σύμφωνα με το πρόσωπό του.
Πού να κάτσει! Τέλος πάντων, υποτίθεται ότι είδε πώς έπρεπε να τα ρυθμίσει. Φύγαμε.
Ξαναπήγαμε, του τα φόρεσε (πάλι ο μικρός τα έβγαζε), είπε ότι ήταν εντάξει, φύγαμε παίρνοντας τα γυαλιά.
Στο σπίτι αρχίσαμε να τα φοράμε, την ώρα που διαβάζει (δηλ. κοιτάει ένα βιβλίο). Την πρώτη μέρα τα φόρεσε τρία ολόκληρα λεπτά. Τις επόμενες μέρες περισσότερο: δέκα λεπτά, είκοσι λεπτά, μισή ώρα κλπ., πάντα στο διάβασμα ή στην τηλεόραση (τα γυαλιά είναι μόνο για αστιγματισμό, δεν χρειάζεται να τα φοράει συνέχεια, μόνο μερικές ώρες την ημέρα). Είδα λοιπόν ότι δεν εφάρμοζαν σωστά. Πήγαμε λοιπόν σε άλλο οπτικό κοντά μας (που μας τον σύστησε ο πρώτος οπτικός για να μην τρέχουμε πάλι μακριά για μια διόρθωση) και τα διορθώσαμε.
Σήμερα τα φόρεσε 4 ώρες σχεδόν. 3 ώρες συνεχόμενες το πρωί και σχεδόν 1 το απόγευμα. Άδικα λοιπόν στενοχωριόμουν και γι'αυτό.