Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Mια ιστορία δική μου

Παλιά, πριν αποκτήσω τα παιδιά, ήμουνα για πολλά χρόνια χορεύτρια σε παραδοσιακό συγκρότημα, απ'αυτά που δίνουν και παραστάσεις. Οι χοροί που χορεύαμε στο συγκρότημα είναι από τους πιο δύσκολους ελληνικούς χορούς, έχουν υψηλές απαιτήσεις κίνησης και ισορροπίας,  απαιτούν επίσης άριστη φυσική κατάσταση προκειμένου να μπορείς να βγάλεις ένα έντονο εικοσάλεπτο ή ημίωρο πρόγραμμα όπως είναι συνήθως αυτό των παραστάσεων, ύστερα από συνεχείς πρόβες. Αυτά δεν τα λέω για να πω τι καλή χορεύτρια ήμουνα αλλά γιατί έχουν σχέση με αυτά που θα γράψω παρακάτω.
Από τότε που απέκτησα τα παιδιά σταμάτησα το χορό, κυρίως γιατί δεν προλαβαίνω. Από την άλλη νιώθω κάπως περίεργα. Ίσως αν βρεθεί κάποια μαμά που ήταν χορεύτρια και απέκτησε ένα παιδάκι με κινητικό πρόβλημα να με καταλαβαίνει. Χορεύω ακόμη στο σπίτι και δείχνω στον άλλο μου το γιο, γιατί αυτός δεν φταίει σε τίποτα να στερείται δραστηριότητες που πρέπει να κάνει και τις χαίρεται. Προτιμώ όμως αυτό να γίνεται όταν είμαστε οι δυο μας, αν και η φυσικοθεραπεύτρια μου έχει πει ότι το Γιώργο δεν τον νοιάζει για το χορό, γιατί του είναι άγνωστη η κινητική αυτή έννοια και γιατί τα παιδιά αυτά γενικά αποφεύγουν πράγματα που είναι εκτός των δυνατοτήτων τους, γιατί αισθάνονται ανασφάλεια. Εγώ όμως δεν νιώθω καλά. Αν είναι ο Γιώργος μπροστά, θα τον πάρω κι αυτόν στην αγκαλιά μου και θα χορέψω, ενώ ο αδελφός του θα χορεύει μόνος του. Μέχρι τώρα αυτό είναι εφικτό, γιατί το επιτρέπει το βάρος του, από του χρόνου πιθανότατα θα είναι αδύνατο. Τον βλέπω όμως ότι ακόμη και στην αγκαλιά μου, ο χορός δεν του είναι ότι πιο ευχάριστο, θα προτιμούσε να πάει ν'ακούσει τα παραμύθια του στο κασετόφωνο.
Εν πάση περιπτώσει. Χτες το βράδυ, βρέθηκε μια ευκαιρία, να φυλάξουν κάποιοι τα παιδιά κι εγώ βρήκα ευκαιρία να περάσω από το συγκρότημα που είχε πρόβα. Είχα τέσσερα χρόνια να πάω. Πήγα στους αρχαρίους για να μην ενοχλήσω την πρόβα του χορευτικού των παραστάσεων. Είδα κάποιους παλιούς συγχορευτές μου, τα περισσότερα όμως πρόσωπα ήταν καινούρια. Πολύς κόσμος στους αρχαρίους, θα 'μασταν καμιά τριανταριά.
Καθώς χορεύαμε  παρατήρησα ένα κοριτσάκι γύρω στα 18-20 με ελαφρύ κινητικό πρόβλημα. Εγώ τώρα με έμπειρο μάτι, έβλεπα μια ελαφρότατη διπληγία, με ελαχιστότατη εσωστροφή στα πέλματα, περισσότερο στα ισχία εστιαζόταν το πρόβλημα. Στο περπάτημα ένας άσχετος  και όχι ιδιαίτερα παρατηρητικός μπορεί να μην καταλάβαινε τίποτα, η ισορροπία τέλεια, μια ελαφριά ιδιομορφία στη βάδιση που φαινόταν σαν λίκνισμα των γοφών. Στο χορό όμως φαινόταν ότι κάποιο προβληματάκι υπήρχε. Εγώ πάντως είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό. Να χορεύει τέτοιους χορούς υψηλών απαιτήσεων όπως περιέγραψα προηγουμένως. Τους πιο εύκολους χορούς τους χόρευε κανονικά, τους πιο δύσκολους με το δικό της τρόπο, αλλά με πολύ καλή ισορροπία, δεδομένου ότι ήταν πιασμένη με άλλους που ναι μεν τη στήριζαν απ' τη μια, αλλά απ' την άλλη χοροπηδούσαν πάνω κάτω.
Δίπλα της ήταν μια γυναίκα αρκετά μεγάλη, άνω των 60, η μητέρα της. Μπράβο στη μητέρα, που αν και παλαιότερης γενιάς, δεν έχει πρόβλημα να πάει με την κόρη της παντού.
Ρωτάω λοιπόν τη διπλανή χορεύτρια, που είναι και συγγενής μου (ξέρει δηλ. το θέμα μας με το παιδί), αλλά και παράγων εκεί, τι έχει αυτό το κοριτσάκι. Λαμβάνω την εξής απάντηση: ''Καθυστερημένο είναι''. Τι να πεις γι'αυτήν την απάντηση. Της λέω ''Δεν μου φαίνεται να έχει νοητική υστέρηση, αφού εκτελεί τα βήματα των χορών, που δεν είναι κι ότι πιο εύκολο ( τα βήματα των χορών αυτών  είναι μικρά και κάποιος που δεν γνωρίζει π.χ ένας άσχετος θεατής δεν μπορεί συνήθως να τα παρακολουθήσει. Σε ορισμένες περιπτώσεις τα βήματα έχουν διαφορές μοιρών γωνίας). ''Όχι, μου λέει, είναι και καθυστερημένο (αχ, τι άσχημο ειδικό βάρος έχει αυτή η λέξη). Τέλος πάντων, το κορίτσι φαίνεται είχε και κάποιον βαθμό νοητικής υστέρησης (μικρό προφανώς γιατί εγώ, από τις χειρονομίες-δεν ήμουνα κοντά να την ακούσω να μιλάει, δεν καταλάβαινα κάτι). Ενώ σκόπευα να προσεγγίσω τη μητέρα, δεν το έκανα τελικά, μήπως τη στενοχωρήσω ή τη φέρω σε δύσκολη θέση.
Είναι ενδεικτική όμως η θέση της πλειοψηφίας του ''υγιούς'' συνόλου, απέναντι στο άτομο με αναπηρία. Στην καλύτερη περίπτωση θ'αντιμετωπιστεί σαν φιλανθρωπία, στη χειρότερη σαν ενόχληση. Δεν κρίνω κανέναν. και εγώ πριν αποκτήσω το παιδί μου, αν θυμάμαι καλά είχα μια πιο εξευγενισμένη ίδια στάση. Δεν θα έλεγα ποτέ ''είναι καθυστερημένο'', όμως τα συναισθήματα θα ήταν ίδια, αμηχανία και συγκατάβαση (χωρίς να μου την έχουνε ζητήσει). Τώρα πια η συγκατάβαση και η αίσθηση φιλανθρωπίας δεν υπάρχει, έμαθα ν'αναγνωρίζω το δικαίωμα κάθε ανθρώπου σε κάθε τι που έχουν δικαίωμα και οι άλλοι, ωστόσο ομολογώ ότι η αμηχανία παραμένει. Έχω ακόμη δρόμο.
Αυτό που με τάραξε έγινε μετά. Το κορίτσι, προς τιμήν του, δεν εγκατέλειψε τη χορευτική ομάδα καθόλου, προσπαθούσε όπως μπορούσε. Μόνο όταν έγινε ένα μικρό διάλειμμα και αναχώρησαν μερικοί που βιάζονταν, μέσα σ'αυτούς κι εγώ, κάθισε λίγο σε μια καρέκλα να ξεκουραστεί. Εντωμεταξύ το χορευτικό παραστάσεων είχε αρχίσει να μαζεύεται, είχε πρόβα μετά τους αρχαρίους. Το χορευτικό αποτελείται από εφήβους των τελευταίων τάξεων του σχολείου, φοιτητές και γενικά νέους κάτω των τριάντα. Είναι νέα παιδιά δηλαδή. Και πάει ένας από τους πιο μικρούς, του Λυκείου δηλαδή (δεν ήταν να πω έκτη δημοτικού ή γυμνάσιο που το μυαλό δεν είναι μέσα στο κεφάλι), κι ενώ έβγαινε έξω, περνώντας δίπλα από το κορίτσι, γυρίζει απότομα και του κάνει πσσ, μπου, ξέρω γω τι είπε, με σχετικές ανόητες χειρονομίες. Το κορίτσι τον κοίταξε ξαφνιασμένο, σηκώθηκε και απομακρύνθηκε, πήγε κοντά στη μητέρα του, που ήταν ακόμη στο χορό. Τώρα ποιος από τους δυο είχε τη νοητική υστέρηση, τι να πω....
Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Θα μου πεις δεν ήταν τίποτα σπουδαίο. Για μένα ήταν. Ένας άνθρωπος με κάποια αδυναμία, κάθεται στη θέση του, δεν σε ενοχλεί σε τίποτα, πόσο μάλλον αν έχει κάποια νοητική υστέρηση και είναι σαν μικρό παιδί, γιατί να τον ξαφνιάσεις, γιατί να τον τρομάξεις, γιατί να του απευθυνθείς μ'αυτόν τον τρόπο χωρίς λόγο; θα μου πεις, ανόητο παιδί είναι. (αν και από την ηλικία του δεν δικαιολογείται αυτή η συμπεριφορά). Τον άρπαξα λοιπόν έξω από τη μούρη (έχοντας υπόψη βέβαια ότι τα μικρά με σέβονται γιατί είμαι παλιά χορεύτρια και θαυμάζανε τις χορευτικές μου ικανότητες, τότε που αυτά ήτανε στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού κι εμείς τελειωμένοι χορευτές. Αλλιώς δεν αποκλειόταν να με βρίσει κι από πάνω ή να με κοροϊδέψει, σ'αυτές τις ηλικίες ο σεβασμός είναι ένα θέμα). ΄΄Έλα δω του λέω, βρε, έκανες αυτό κι αυτό'' ''Όχι, εγώ δεν έκανα τίποτα τέτοιο.  Πότε; Πού;'' Σκέφτομαι ''Αυτός είναι τόσο το μυαλό όξω απ' το κεφάλι, που πιθανότατα θεωρεί ότι δεν έκανε τίποτα, το γεγονός δεν καταγράφηκε καν στον εγκέφαλό του. Μόνο το άλλο το ταλείπωρο ξαφνιάστηκε και έφυγε'' Τον άφησα τέλος πάντων. Ελπίζω την άλλη φορά να ξανασκεφτεί πριν κάνει καμιά βλακεία. Θα πει κάποιος, είσαι υπερευαίσθητη, επειδή έχεις ένα παιδί με εγκεφαλική παράλυση. Ναι,ίσως να είμαι.  Στο μυαλό μου, πάντα το βασικό πρόβλημα της κατάστασης αυτής είναι η ψυχούλα του παιδιού, πολύ περισσότερο από τα πόδια του. Δεν σκέφτομαι τόσο αν θα περπατήσει (το σκέφτομαι βέβαια και αυτό, αλλά περισσότερο από την πρακτική πλευρά) όσο το πώς θα ζήσει σ'αυτόν τον σκληρό κόσμο, το ότι θ'αναγκάζεται κι αυτός να φεύγει, γιατί δεν θα έχει άλλο τρόπο να αντιδράσει σε ανοήτους, νταήδες κλπ κλπ. Κακά τα ψέματα, δεν μπορώ ν'αλλάξω τον κόσμο. Πρέπει να του μάθω να είναι δυνατός μέσα του, να πιστεύει στον εαυτό του, να μην τα παίρνει κατάκαρδα. Αλλά πώς θα το κάνω; Πώς μπορεί να γίνει αυτό σε ένα παιδί με αναπηρία πού ήδη από μικρούλι δεν αγγίζει τα παιχνίδια του αδελφού του, αλλά ούτε και τα δικά του όταν τα θέλει ο αδελφός του. Περιμένει υπομονετικά να τα βαρεθεί ο αδελφός του (ενώ τα παιχνίδια είναι δικά του) για να μπορέσει να τα πάρει αυτός. Ακόμη και μικρούλης που είναι καταλαβαίνει, στο πλαίσιο που μπορεί ένα τρίχρονο παιδί, τη θέση που του επιβάλλει η αναπηρία του. Δεν αναρωτιέται ακόμη τι έχει, γιατί δεν στέκεται μόνος του και δεν περπατά, γιατί  πρέπει να κάνει φυσιοθεραπεία και εργοθεραπεία, γιατί πρέπει να φοράει μποτάκια όταν κοιμάται. Ξέρει όμως ότι αν προσπαθήσει να διεκδικήσει ένα παιχνίδου από ένα συνομήλικό του, θα του το τραβήξει, θα τον σπρώξει, θα τον ρίξει κάτω και προτιμά να μην το διεκδικήσει καθόλου. Ο Θεός να με βοηθήσει να βρω τον τρόπο που θα πρέπει να τον μεγαλώσω ώστε να γίνει γερή ψυχή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου