Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

Ιστορίες με ναρθηκάκια νο 2

Πριν από δύο μήνες ξεκινήσαμε να φτιάξουμε ναρθηκάκια ύπνου. Ένας κατασκευαστής μου έδωσε τιμή 1100 €, ένας άλλος 1300€, ένας άλλος 700 €. Προτιμήσαμε  φυσικά τον φτηνότερο γιατί είχε μεγάλη διαφορά η τιμή από τους άλλους. Αυτό που διαπιστώθηκε τελικά ήταν ότι κανένας δεν μας έκανε πλήρη ενημέρωση. Άλλος μας είχε δώσει τιμή για το ακριβότερο υλικό (χωρίς να μας το πει), άλλος για το φθηνότερο (χωρίς να μας το πει επίσης). Τέλος πάντων πήγαμε στον φθηνότερο (με το φθηνότερο υλικό, όπως διαπιστώθηκε τελικά, αν και επί αυτού δεν είχαμε πρόβλημα. Να σημειώσω βέβαια ότι το φθηνότερο υλικό είναι για πιο περιορισμένο χρονικό διάστημα, γιατί δεν έχει δυνατότητα ν' ΄΄ανοίξει'', καθώς θα μεγαλώνει το πόδι του παιδιού). Δυστυχώς όμως δεν έγινε σωστή δουλειά στο κατασκευαστικό μέρος, οπότε τα ναρθηκάκια δεν βγήκαν σωστά δηλ. όχι μόνο δεν θα βοηθούσαν το παιδί, αλλά θα του έκαναν και κακό. Πέρασαν έτσι δύο μήνες με τα προπλάσματα, τις κατασκευές, τις πρόβες κλπ και αποτέλεσμα δεν είχαμε. Ευτυχώς ο κατασκευαστής ήταν σωστός ως άνθρωπος και όταν είδε ότι δεν έγινε σωστή δουλειά, μετά από δική μας επιθυμία, αποσύρθηκε χωρίς να ζητήσει λεφτά.
Πήγαμε λοιπόν στον πρώτο που μας είχε φανεί ακριβός και που μας τον είχε συστήσει η φυσικοθεραπεύτρια. Τότε είχα ακούσει διάφορα από διάφορους, του τύπου, να το πω ωμά ότι τον συστήνει γιατί παίρνει και τη μίζα της κλπ κλπ. Εγώ από τη δική μου πείρα πλέον και από την ταλαιπωρία μας, άλλη φορά θα την εμπιστευτώ με κλειστά μάτια.

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

Κόλπα για να καθαρίζουμε τα δόντια και τ'αυτιά τρίχρονων νηπίων

....τα οποία βέβαια, εάν δεν εφαρμόσεις αυτά τα κόλπα, δεν ανοίγουν το στόμα τους για να τους καθαρίσεις τα δόντια, ούτε κάθονται ακίνητα για να τους καθαρίσεις τ'αυτιά (υποθέτω βέβαια ότι υπάρχουν και παιδιά που πλένουν τα δόντια τους και καθαρίζουν τ'αυτιά τους χωρίς κόλπα).
    Όσον αφορά τα δόντια, κάθε βράδυ κυνηγάμε ζαχαρούληδες, οι οποίοι είναι ανάλογοι με τα ενδιαφέροντα κάθε παιδιού. Στο στόμα του ενός οι ζαχαρούληδες μεταμορφώνονται σε τέρατα και σούπερ ήρωες ή σε αντίστοιχους κακούς και πηγαινοέρχονται ανάμεσα στα δόντια και προσπαθούν να τα τρυπήσουν με διάφορα εργαλεία- όπλα. Στο στόμα του άλλου οι ζαχαρο ύληδες είναι αλλοδαποί και έρχονται από διάφορες χώρες ανάλογα με τις λιχουδιές που παράγει η χώρα τους και προσπαθούν και αυτοί να τρυπήσουν τα δόντια.
   Οπωσδήποτε οι πιο άγριοι ζαχαρούληδες είναι αυτοί που τρυπώνουν στα πίσω δόντια, αυτοί θέλουν πολύ κυνήγημα και διαθέτουν άγρια και πονηρά όπλα. Στα μπροστινά (εύκολα στο καθάρισμα δόντια) διαβιούν μικρά ζαχαράκια ή γριές ζαχαρούλες που τις καθαρίζεις εύκολα και γρήγορα.
    Όσον αφορά τα αυτιά, ανάλογα με το πόσο βρώμικα είναι, η μαμά κάνει την ανάλογη μουσική. Περιμένουν δε αυτά με αγωνία να δουν πόσο βρώμικα αυτιά είχαν σήμερα και ποια μουσική θα παίξει. Εννοείται ότι η πιο αστεία και παρατεταμένη μουσική παίζει στα πιο βρώμικα αυτιά που θέλουν περισσότερη ώρα καθάρισμα.
   Για τη μύτη δεν έχουμε βρει ακόμη κόλπο. Το καθάρισμά της και ο ορός γίνονται με φασαρία.

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

Χυμός ρόδι και ο εγκέφαλος των μωρών

Μεταφράζω από ένα αμερικάνικο άρθρο:

Ρόδι για προστασία του εγκεφάλου των μωρών.
Η προωρότητα και διάφορα νεογνικά προβλήματα μπορεί να θέσουν τον εγκέφαλο του μωρού σε κίνδυνο για ορισμένα είδη εγκεφαλικής βλάβης. Εάν υπάρξει έλλειψη οξυγόνου λόγω όχι καλά αναπτυγμένων πνευμόνων ή φτωχής λειτουργίας κυκλοφορικού συστήματος ή δύσκολες συνθήκες τοκετού, ο εγκέφαλος του παιδιού μπορεί να μην πάρει το οξυγόνο που είναι απαραίτητο για την καλή λειτουργία του (ισχαιμική υποξία). Μια μελέτη που έγινε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Washington απέδειξε ότι οι μητέρες που έπιναν χυμό ρόδι βοήθησαν το νεογνό να γίνει πιο ανθεκτικό σ'αυτές τις καταστάσεις και ν'αποφύγει τις καταστροφικές συνέπειες της έλλειψης οξυγόνωσης του εγκεφάλου.
Επίσης έρευνες έχουν δείξει ότι ο χυμός ρόδι αναστέλει τον εκφυλισμό των εγκεφαλικών κυττάρων που οδηγεί στη νόσο Αλτζχάιμερ. Όπως επίσης και ότι τα αντιοξειδωτικά του ροδιού καταπολεμούν τις ελεύθερες ρίζες που καταστρέφουν τ εγκεφαλικά κύτταρα. Έτσι παρατηρείται και βελτίωση της μνήμης.

Φαίνεται λοιπόν η σύνδεση των συστατικών του ροδιού με τη λειτουργία του εγκεφάλου. Λοιπόν ποτέ δεν είναι αργά για ν'αρχίσει το παιδί να πίνει φρέσκο χυμό ρόδι κάθε μέρα από τον Οκτώβρη μέχρι το Γενάρη που τελειώνουν τα ρόδια.
Εγώ είχα ακούσει παλιά ότι ο χυμός ροδιού χρησιμοποιείται για ασθενείς με νευρολογικές παθήσεις σε χώρες που ήταν πολύ μπροστά στις έρευνες για τις παθήσεις αυτές. Οπότε από τότε που επιτράπηκε να πίνουν τα παιδιά (όταν ήταν μωρά) χυμούς, ξεκινήσαμε το χυμό ρόδι σχεδόν κάθε μέρα όλο το φθινόπωρο μέχρι και το Γενάρη.
Ό,τι μπορούμε κάνουμε.

Iστορίες γονέων παιδιών με εγκεφαλική παράλυση

        Στις αμερικάνικες ιστοσελίδες για την εγκεφαλική παράλυση, που είναι παρα πολλές, γονείς μικρών παιδιών με εγκεφαλική παράλυση αλλά και τα ίδια τα παιδιά όταν είναι μεγαλύτερα ακόμη και ενήλικες με εγκεφαλική παράλυση μοιράζονται την ιστορία τους, προκειμένου να βοηθήσουν κάποιον.
       Αρχίζω λοιπόν να μεταφράζω για να βοηθηθούμε και εμείς:

"Έχω ένα γιο σχεδόν 7 χρονών. Στα δύο δεν μπορούσε ούτε το κεφάλι του να σηκώσει. Οι γιατροί είπαν ότι θα ήταν σαν φυτό. Έχει εγκεφαλική παράλυση. Λοιπόν ήθελα να πω την ιστορία μας για να βοηθήσω άλλους γονείς που έχουν ένα παιδί σαν το δικό μου. Όπως είπα είναι σχεδόν 7 και κάνει ρόλερ σκέιτ (προς τα μπρος και προς τα πίσω). Οδηγεί και ποδήλατο. Δεν μιλάει ακόμη αλλά το δουλεύουμε κι αυτό το θέμα. Πάντα ακολουθήστε την καρδιά σας ό,τι κι αν σας πουν για το παιδί σας"

"Η κόρη μου είναι υιοθετημένη. Οι γιατροί μου είπαν ότι δεν θα κατάφερνε  τίποτα και με αποθάρρυναν από το να την υιοθετήσω. Εγώ όμως είδα από το βλέμμα της ότι καταλάβαινε τα πάντα αν και ήταν μόλις 10 μηνών τότε. Τώρα είναι πέντε χρονών. Προσπαθεί ειλικρινά πολύ για να τα καταφέρει να μιλήσει. Τρώει μόνη της, περπατά με περιπατητήρα και έχει φοβερή αίσθηση του χιούμορ. Της αρέσει να παίζει μπάλα. Έχω καταλήξει ότι η βελτίωση του παιδιού είναι το αποτέλεσμα της στάσης των γονέων. Ποτέ δεν σκεφτήκαμε το παιδί μας ως περιορισμένο. Το όριο είναι ο ουρανός. Πολλοί γονείς αναπήρων παιδιών που συναντώ είναι τόσο θλιμμένοι. Αυτό περνάει στα παιδιά, ξέρετε. Η κόρη μου πήγαινε σε ειδικό σχολείο, αλλά σκοπεύω να την πάω στο κανονικό νηπιαγωγείο με πλήρη ένταξη. Θα είναι δύσκολο, αλλά το θέλει και έχει ικανότητα να μάθει"

"Έχω μια πεντάχρονη κόρη με εγκεφαλική παράλυση. Γεννήθηκε πρόωρα και πιστεύουμε ότι αυτός είναι ο λόγος για την εγκεφαλική παράλυση. Σε ηλικία 12 μηνών μπορούσε μόνο να ρολάρει, αλλά τώρα κάνει βηματάκια μόνη της χωρίς βοήθεια. Χρησιμοποιεί περιπατητήρα, δεν έχει πρόβλημα ομιλίας και πηγαίνει στο κανονικό σχολείο, όπου είναι πλήρως ενταγμένη. Παρά τις δοκιμασίες στη ζωή της, χαμογελά πάντα. Είναι η χαρά της ζωής μου. Από τότε που γεννήθηκε τόσο μικρούλα, ήξερα ότι ποτέ δεν το βάλει κάτω κι έτσι έγινε. Πιστεύουμε του χρόνου να περπατά μόνη της. Ο Θεός ποτέ δεν σου δίνει κάτι που δεν μπορείς να το χειριστείς. Αυτό με έκανε δυνατότερη και σοφότερη."

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

Τα όργανα γυμναστικής του παιδιού με εγκεφαλική παράλυση

Στρώνουμε μια καθαρή κουβέρτα κι ένα σεντόνι από πάνω και ξεκινάμε:

1. Μικρός κύλινδρος. Αυτός ήτανε το πρώτο μας όργανο και μάλιστα μας το χαρίσανε κάτι παιδάκια που είχαν τελειώσει τη φυσιοθεραπεία τους. Αυτός είναι ένας σωλήνας, ντυμένος γύρω γύρω με μαλακό αφρολέξ και επενδυμένος με δερματίνη. Κλείνει με φερμουά. Όταν ήτανε μωρό τον βάζαμε πάνω στον κύλινδρο, μπρούμυτα ή ανάσκελα και κάναμε ασκήσεις για τη χαλάρωση των σφιχτών ποδιών, για την έκταση της σπονδυλικής στήλης και για ν'ανοίξουν οι παλάμες του. Τώρα τον χρησιμοποιούμε πιο σπάνια, όταν έχουμε υποτροπή στη δύναμη της σπονδυλικής στήλης για να την τονώσουμε

2.Μεγάλος κύλινδρος. Το ίδιο αλλά με πολύ μεγάλο σωλήνα. Τον χρησιμοποιούμε όπως το μικρό, αλλά επίσης καθόταν και επάνω σαν σε άλογο, για την εδραίωση του καθίσματος και την απαγωγή των μηρών. Τώρα που μεγάλωσε, για τόνωση της σπονδυλικής στήλης κυρίως, ξαπλώνει μπρούμυτα πάνω στο ρολό, με τα χέρια περασμένα από τις μασχάλες μπροστά από το ρολό και παίζει συνήθως με το παιδικό κομπιούτερ. Μας το έφερε η φυσιοθεραπεύτρια από ένα άλλο παιδί που δεν το χρησιμοποιεί πια.

3.Ορθοστάτης.  Βασικό όργανο. Στην αρχή είχαμε έναν καινούριο που τον πήραμε δανεικό από άλλο παιδί. Αυτός είχε στήριξη ολόκληρου του κορμού μπροστά. Παράλληλα με αυτόν, είχαμε και τον πιο δύσκολο, αυτόν που είναι στηριγμένα μόνο τα πόδια και φαρδιά βέλκρο υπάρχουν μπροστά και πίσω από τη μέση, δανεικός κι αυτός και πανάρχαιος. Στην αρχή τον χρησιμοποιούσαμε για να μάθει να ρίχνει βάρος στα πόδια και για να του δίνεται η ευκαιρία να είναι στην όρθια θέση. Τώρα τον χρησιμοποιούμε για να φρενάρουμε κάποια πράγματα π.χ το χοροπηδητό της σπαστικότητας, για ξεκούραστη ορθοστάτηση και άλλες χρήσεις. Στον ορθοστάτη η μεγαλύτερη συνεχόμενη ορθοστασία κρατά έως 40 λεπτά. Συνήθως τον βάζουμε 20-30 λεπτά. Αν έχει συνέρθει από αρρώστια ή είναι κουρασμένος κλπ κάνουμε πολλά δεκάλεπτα.

4. Ελβετική μπάλα. Βασικό όργανο. Στην αρχή είχαμε 85άρα, μετά πήραμε 90άρα για να μην κουράζεται η μέση μας και κατόπιν πάλι 85άρα γιατί όσο μεγαλώνει το παιδί πρέπει να είναι μειωμένη η επιφάνεια που του δίνει  η μπάλα για να κάθεται. Είναι πολύ βασικό όργανο γιατί η αναπήδηση πάνω κάτω επάνω στη μπάλα είναι ο κυριότερος τρόπος να μειωθεί η υποτονία του κορμού. Η μπάλα έχει πολλές χρήσεις: για την εδραίωση του καθίσματος, για τις ισορροπιστικές, για την υποτονία του κορμού όπως προείπα, για ραχιαίους (ραχιαίοι επί της μπάλας για ενδυνάμωση της σπονδυλικής στήλης), για έκταση του κορμού (μπρούμυτα πάνω στη μπάλα που πηγαινοέρχεται μπρος πίσω, τεντώνεται για να πιάσει πράγματα), εξάσκηση της στροφής και του πετάγματος (στρίβει για να δείξει τι έπιασε και μετά με προτροπή μας το πετάει)

5.Μικρή σφήνα: Βοηθητικό όργανο, σφηνοειδές αφρολέξ, ντυμένο με δερματίνη, στο οποίο κάθεται όταν για διάφορους λόγους το μακρύ κάθισμα παρουσιάζει προβλήματα ή τον κουράζει (π.χ μετά από πυρετό)

6.Χαμηλό παγκάκι. Αυτό χρησιμοποιήθηκε πολύ όταν εδραίωνε το κάθισμα, τώρα το έχουμε εγκαταλείψει

7.Ξύλινο ειδικό καρεκλάκι με μπράτσα. Δεν είναι τίποτα δύσκολο, αν πιάνουν τα χέρια σου. Του το έφτιαξε  ο παππούς. Στο εμπόριο είναι πολύ ακριβό. Χρησιμοποιήθηκε πολύ όταν άρχισε να κάθεται.

8.Φουσκωτό γαϊδούρι από το τζάμπο. Χρησιμοποιήθηκε ως όργανο γυμναστικής- εκτός από παιχνίδι- για την απαγωγή των ποδιών

9.Τραπεζάκια. Χαμηλό για μπροστά από καρεκλάκι ή όρθιος μόνος του (το αγοράσαμε από παιχνιδάδικο) και ψηλό για μπροστά από τον ορθοστάτη (το έφτιαξε ο παππούς, πολύ απλή κατασκευή)

10. Πόνυ. Ένα οχηματάκι σαν ποδήλατο ειδικό, το οποίο καβαλικεύει δεμένος και με το οποίο κινείται μέσα στο σπίτι (όταν έχει όρεξη)

11.Μπαστούνι (καταλήγει σε 4 μικρούλια ποδαράκια). Χρησιμοποιείται στις ασκήσεις που κάνει για να μάθει να στέκεται όρθιος μόνος του.

12.Κούνια . Τη χρησιμοποιήσαμε όταν ήταν μωρό με ελαττωματική όραση, λόγω του στραβισμού.  Η κούνια βοηθά τα παιδιά με ελαττωματική όραση.

13.Ρολέιτορ (περιπατητήρας οπίσθιος). Το τελευταίο μας όργανο. Τώρα το μαθαίνουμε. Θα πρέπει να μάθει να κινείται με αυτό, μέσα στο σπίτι για αρχή.

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

Δυο παιχνίδια για την αντίληψη της κίνησης και το συντονισμό ματιού χεριών

Προκειμένου το παιδί να εξοικειωθεί με την έννοια της κίνησης και να αυξήσει τις ικανότητές του στο συντονισμό ματιού χεριού και στο συντονισμό της κίνησης των δύο χεριών, παίζουμε τα παρακάτω παιχνίδια. Τα υλικά μας είναι διάφορα μικρά πλαστικά ή καουτσουκένια κουκλάκια τύπου little people. Σημειώνω ότι τα κουκλάκια τα έχουμε παρα πολύ καιρό (τα έχουμε αγοράσει από δύο χρόνια έως οκτώ μήνες πριν) και τα γνωρίζει πολύ καλά, κάτι που είναι απαραίτητο για το πρώτο παιχνίδι.

Παιχνίδι νο 1: Ποιο κουκλάκι κρύφτηκε;
Δείχνουμε στο παιδί δύο κουκλάκια, έπειτα του λέμε να κοιτάξει αλλού, κρύβουμε το ένα κουκλάκι και του ζητάμε να ξανακοιτάξει και να μας πει ποιο κρύφτηκε. Το παιχνίδι αυτό δεν είναι ειδικό για παιδιά με εγκεφαλική παράλυση, απευθύνεται σε όλα τα παιδιά ηλικίας 2-3 ετών και το έχω πάρει από το βιβλίο ενός Αμερικανού παιδαγωγού. Στην αρχή ο Γιώργος έλεγε το όνομα από το κουκλάκι που έβλεπε μπροστά του, ενώ εγώ τον ρωτούσα ποιο κρύφτηκε. Σιγά σιγά κατάλαβε το νόημα του παιχνιδιού, ότι ψάχνουμε αυτό που φεύγει και κρύβεται. Τώρα απαντά πάνω από τις μισές φορές σωστά και οι φορές αυτές είναι τα αρχικά κρυψίματα. Από τη μέση του παιχνιδιού και πέρα αρχίζει να τα παίζει, ίσως είναι πολλές οι παραστάσεις, οπότε σταματάμε. Όποια κουκλάκια τα λέει σωστά τα κερδίζει και μετά παίζουμε μια ιστορία με τα κουκλάκια που κέρδισε.

Παιχνίδι νο2: Ο σπάιντερμαν σώζει το κουκλάκι που κινδυνεύει.
Ένα κουκλάκι κινδυνεύει πάνω σε βάρκα που βυθίζεται, σπίτι που καίγεται, τρένο που εκτροχιάζεται κλπ. Ο σπάιντερμαν (μικρός σε μέγεθος) πρέπει να το πιάσει, να του δώσει ένα φάρμακο και να φύγουν μαζί για να το σώσει.
Αρχικώς ο Γιώργος σώζει μόνος του τα κουκλάκια δηλ. απλώνει το ένα χέρι και τα παίρνει.
΄΄Όχι '', του λέω ''Πρέπει να το σώσει ο σπάιντερμαν. Του δίνω τον σπάιντερμαν στο ένα χέρι, τον φέρνει κοντά στο κουκλάκι, ο σπάιντερμαν ακουμπάει το κουκλάκι όσο πιο απαλά γίνεται (του δίνει το φάρμακο). Αυτό το κάνουμε γιατί συνήθως, λόγω του θέματος των χεριών πιάνει τα κουκλάκια ή τα χτυπάει με ένα άλλο αντικείμενο άγαρμπα, οπότε προσπαθώ να του μάθω μια πιο μαλακή κίνηση. Επειτα μπορεί να φέρει και το άλλο χέρι κοντά, να πιάσει μ'αυτό το κουκλάκι που κινδυνεύει, στο άλλο έχει το σπάιντερμαν και να τα φέρει και τα δύο μαζί κοντά του. Με δική μου παρακολούθηση και διορθώσεις εκτελεί το παιχνίδι όπως πρέπει. Ωστόσο αν μείνει μόνος του, τα σώζει πάλι ο ίδιος με το ένα χέρι. Θα επιμείνω στο παιχνίδι - εξάλλου του είναι ευχάριστο- να δούμε πόσο θα προοδεύσει στη συνεργασία των χεριών.
Το δεύτερο παιχνίδι δεν μας το σύστησε κανένας, το σκεφτήκαμε μόνοι μας και το αναφέρω ως ιδέα.

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Mια ιστορία δική μου

Παλιά, πριν αποκτήσω τα παιδιά, ήμουνα για πολλά χρόνια χορεύτρια σε παραδοσιακό συγκρότημα, απ'αυτά που δίνουν και παραστάσεις. Οι χοροί που χορεύαμε στο συγκρότημα είναι από τους πιο δύσκολους ελληνικούς χορούς, έχουν υψηλές απαιτήσεις κίνησης και ισορροπίας,  απαιτούν επίσης άριστη φυσική κατάσταση προκειμένου να μπορείς να βγάλεις ένα έντονο εικοσάλεπτο ή ημίωρο πρόγραμμα όπως είναι συνήθως αυτό των παραστάσεων, ύστερα από συνεχείς πρόβες. Αυτά δεν τα λέω για να πω τι καλή χορεύτρια ήμουνα αλλά γιατί έχουν σχέση με αυτά που θα γράψω παρακάτω.
Από τότε που απέκτησα τα παιδιά σταμάτησα το χορό, κυρίως γιατί δεν προλαβαίνω. Από την άλλη νιώθω κάπως περίεργα. Ίσως αν βρεθεί κάποια μαμά που ήταν χορεύτρια και απέκτησε ένα παιδάκι με κινητικό πρόβλημα να με καταλαβαίνει. Χορεύω ακόμη στο σπίτι και δείχνω στον άλλο μου το γιο, γιατί αυτός δεν φταίει σε τίποτα να στερείται δραστηριότητες που πρέπει να κάνει και τις χαίρεται. Προτιμώ όμως αυτό να γίνεται όταν είμαστε οι δυο μας, αν και η φυσικοθεραπεύτρια μου έχει πει ότι το Γιώργο δεν τον νοιάζει για το χορό, γιατί του είναι άγνωστη η κινητική αυτή έννοια και γιατί τα παιδιά αυτά γενικά αποφεύγουν πράγματα που είναι εκτός των δυνατοτήτων τους, γιατί αισθάνονται ανασφάλεια. Εγώ όμως δεν νιώθω καλά. Αν είναι ο Γιώργος μπροστά, θα τον πάρω κι αυτόν στην αγκαλιά μου και θα χορέψω, ενώ ο αδελφός του θα χορεύει μόνος του. Μέχρι τώρα αυτό είναι εφικτό, γιατί το επιτρέπει το βάρος του, από του χρόνου πιθανότατα θα είναι αδύνατο. Τον βλέπω όμως ότι ακόμη και στην αγκαλιά μου, ο χορός δεν του είναι ότι πιο ευχάριστο, θα προτιμούσε να πάει ν'ακούσει τα παραμύθια του στο κασετόφωνο.
Εν πάση περιπτώσει. Χτες το βράδυ, βρέθηκε μια ευκαιρία, να φυλάξουν κάποιοι τα παιδιά κι εγώ βρήκα ευκαιρία να περάσω από το συγκρότημα που είχε πρόβα. Είχα τέσσερα χρόνια να πάω. Πήγα στους αρχαρίους για να μην ενοχλήσω την πρόβα του χορευτικού των παραστάσεων. Είδα κάποιους παλιούς συγχορευτές μου, τα περισσότερα όμως πρόσωπα ήταν καινούρια. Πολύς κόσμος στους αρχαρίους, θα 'μασταν καμιά τριανταριά.
Καθώς χορεύαμε  παρατήρησα ένα κοριτσάκι γύρω στα 18-20 με ελαφρύ κινητικό πρόβλημα. Εγώ τώρα με έμπειρο μάτι, έβλεπα μια ελαφρότατη διπληγία, με ελαχιστότατη εσωστροφή στα πέλματα, περισσότερο στα ισχία εστιαζόταν το πρόβλημα. Στο περπάτημα ένας άσχετος  και όχι ιδιαίτερα παρατηρητικός μπορεί να μην καταλάβαινε τίποτα, η ισορροπία τέλεια, μια ελαφριά ιδιομορφία στη βάδιση που φαινόταν σαν λίκνισμα των γοφών. Στο χορό όμως φαινόταν ότι κάποιο προβληματάκι υπήρχε. Εγώ πάντως είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό. Να χορεύει τέτοιους χορούς υψηλών απαιτήσεων όπως περιέγραψα προηγουμένως. Τους πιο εύκολους χορούς τους χόρευε κανονικά, τους πιο δύσκολους με το δικό της τρόπο, αλλά με πολύ καλή ισορροπία, δεδομένου ότι ήταν πιασμένη με άλλους που ναι μεν τη στήριζαν απ' τη μια, αλλά απ' την άλλη χοροπηδούσαν πάνω κάτω.
Δίπλα της ήταν μια γυναίκα αρκετά μεγάλη, άνω των 60, η μητέρα της. Μπράβο στη μητέρα, που αν και παλαιότερης γενιάς, δεν έχει πρόβλημα να πάει με την κόρη της παντού.
Ρωτάω λοιπόν τη διπλανή χορεύτρια, που είναι και συγγενής μου (ξέρει δηλ. το θέμα μας με το παιδί), αλλά και παράγων εκεί, τι έχει αυτό το κοριτσάκι. Λαμβάνω την εξής απάντηση: ''Καθυστερημένο είναι''. Τι να πεις γι'αυτήν την απάντηση. Της λέω ''Δεν μου φαίνεται να έχει νοητική υστέρηση, αφού εκτελεί τα βήματα των χορών, που δεν είναι κι ότι πιο εύκολο ( τα βήματα των χορών αυτών  είναι μικρά και κάποιος που δεν γνωρίζει π.χ ένας άσχετος θεατής δεν μπορεί συνήθως να τα παρακολουθήσει. Σε ορισμένες περιπτώσεις τα βήματα έχουν διαφορές μοιρών γωνίας). ''Όχι, μου λέει, είναι και καθυστερημένο (αχ, τι άσχημο ειδικό βάρος έχει αυτή η λέξη). Τέλος πάντων, το κορίτσι φαίνεται είχε και κάποιον βαθμό νοητικής υστέρησης (μικρό προφανώς γιατί εγώ, από τις χειρονομίες-δεν ήμουνα κοντά να την ακούσω να μιλάει, δεν καταλάβαινα κάτι). Ενώ σκόπευα να προσεγγίσω τη μητέρα, δεν το έκανα τελικά, μήπως τη στενοχωρήσω ή τη φέρω σε δύσκολη θέση.
Είναι ενδεικτική όμως η θέση της πλειοψηφίας του ''υγιούς'' συνόλου, απέναντι στο άτομο με αναπηρία. Στην καλύτερη περίπτωση θ'αντιμετωπιστεί σαν φιλανθρωπία, στη χειρότερη σαν ενόχληση. Δεν κρίνω κανέναν. και εγώ πριν αποκτήσω το παιδί μου, αν θυμάμαι καλά είχα μια πιο εξευγενισμένη ίδια στάση. Δεν θα έλεγα ποτέ ''είναι καθυστερημένο'', όμως τα συναισθήματα θα ήταν ίδια, αμηχανία και συγκατάβαση (χωρίς να μου την έχουνε ζητήσει). Τώρα πια η συγκατάβαση και η αίσθηση φιλανθρωπίας δεν υπάρχει, έμαθα ν'αναγνωρίζω το δικαίωμα κάθε ανθρώπου σε κάθε τι που έχουν δικαίωμα και οι άλλοι, ωστόσο ομολογώ ότι η αμηχανία παραμένει. Έχω ακόμη δρόμο.
Αυτό που με τάραξε έγινε μετά. Το κορίτσι, προς τιμήν του, δεν εγκατέλειψε τη χορευτική ομάδα καθόλου, προσπαθούσε όπως μπορούσε. Μόνο όταν έγινε ένα μικρό διάλειμμα και αναχώρησαν μερικοί που βιάζονταν, μέσα σ'αυτούς κι εγώ, κάθισε λίγο σε μια καρέκλα να ξεκουραστεί. Εντωμεταξύ το χορευτικό παραστάσεων είχε αρχίσει να μαζεύεται, είχε πρόβα μετά τους αρχαρίους. Το χορευτικό αποτελείται από εφήβους των τελευταίων τάξεων του σχολείου, φοιτητές και γενικά νέους κάτω των τριάντα. Είναι νέα παιδιά δηλαδή. Και πάει ένας από τους πιο μικρούς, του Λυκείου δηλαδή (δεν ήταν να πω έκτη δημοτικού ή γυμνάσιο που το μυαλό δεν είναι μέσα στο κεφάλι), κι ενώ έβγαινε έξω, περνώντας δίπλα από το κορίτσι, γυρίζει απότομα και του κάνει πσσ, μπου, ξέρω γω τι είπε, με σχετικές ανόητες χειρονομίες. Το κορίτσι τον κοίταξε ξαφνιασμένο, σηκώθηκε και απομακρύνθηκε, πήγε κοντά στη μητέρα του, που ήταν ακόμη στο χορό. Τώρα ποιος από τους δυο είχε τη νοητική υστέρηση, τι να πω....
Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Θα μου πεις δεν ήταν τίποτα σπουδαίο. Για μένα ήταν. Ένας άνθρωπος με κάποια αδυναμία, κάθεται στη θέση του, δεν σε ενοχλεί σε τίποτα, πόσο μάλλον αν έχει κάποια νοητική υστέρηση και είναι σαν μικρό παιδί, γιατί να τον ξαφνιάσεις, γιατί να τον τρομάξεις, γιατί να του απευθυνθείς μ'αυτόν τον τρόπο χωρίς λόγο; θα μου πεις, ανόητο παιδί είναι. (αν και από την ηλικία του δεν δικαιολογείται αυτή η συμπεριφορά). Τον άρπαξα λοιπόν έξω από τη μούρη (έχοντας υπόψη βέβαια ότι τα μικρά με σέβονται γιατί είμαι παλιά χορεύτρια και θαυμάζανε τις χορευτικές μου ικανότητες, τότε που αυτά ήτανε στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού κι εμείς τελειωμένοι χορευτές. Αλλιώς δεν αποκλειόταν να με βρίσει κι από πάνω ή να με κοροϊδέψει, σ'αυτές τις ηλικίες ο σεβασμός είναι ένα θέμα). ΄΄Έλα δω του λέω, βρε, έκανες αυτό κι αυτό'' ''Όχι, εγώ δεν έκανα τίποτα τέτοιο.  Πότε; Πού;'' Σκέφτομαι ''Αυτός είναι τόσο το μυαλό όξω απ' το κεφάλι, που πιθανότατα θεωρεί ότι δεν έκανε τίποτα, το γεγονός δεν καταγράφηκε καν στον εγκέφαλό του. Μόνο το άλλο το ταλείπωρο ξαφνιάστηκε και έφυγε'' Τον άφησα τέλος πάντων. Ελπίζω την άλλη φορά να ξανασκεφτεί πριν κάνει καμιά βλακεία. Θα πει κάποιος, είσαι υπερευαίσθητη, επειδή έχεις ένα παιδί με εγκεφαλική παράλυση. Ναι,ίσως να είμαι.  Στο μυαλό μου, πάντα το βασικό πρόβλημα της κατάστασης αυτής είναι η ψυχούλα του παιδιού, πολύ περισσότερο από τα πόδια του. Δεν σκέφτομαι τόσο αν θα περπατήσει (το σκέφτομαι βέβαια και αυτό, αλλά περισσότερο από την πρακτική πλευρά) όσο το πώς θα ζήσει σ'αυτόν τον σκληρό κόσμο, το ότι θ'αναγκάζεται κι αυτός να φεύγει, γιατί δεν θα έχει άλλο τρόπο να αντιδράσει σε ανοήτους, νταήδες κλπ κλπ. Κακά τα ψέματα, δεν μπορώ ν'αλλάξω τον κόσμο. Πρέπει να του μάθω να είναι δυνατός μέσα του, να πιστεύει στον εαυτό του, να μην τα παίρνει κατάκαρδα. Αλλά πώς θα το κάνω; Πώς μπορεί να γίνει αυτό σε ένα παιδί με αναπηρία πού ήδη από μικρούλι δεν αγγίζει τα παιχνίδια του αδελφού του, αλλά ούτε και τα δικά του όταν τα θέλει ο αδελφός του. Περιμένει υπομονετικά να τα βαρεθεί ο αδελφός του (ενώ τα παιχνίδια είναι δικά του) για να μπορέσει να τα πάρει αυτός. Ακόμη και μικρούλης που είναι καταλαβαίνει, στο πλαίσιο που μπορεί ένα τρίχρονο παιδί, τη θέση που του επιβάλλει η αναπηρία του. Δεν αναρωτιέται ακόμη τι έχει, γιατί δεν στέκεται μόνος του και δεν περπατά, γιατί  πρέπει να κάνει φυσιοθεραπεία και εργοθεραπεία, γιατί πρέπει να φοράει μποτάκια όταν κοιμάται. Ξέρει όμως ότι αν προσπαθήσει να διεκδικήσει ένα παιχνίδου από ένα συνομήλικό του, θα του το τραβήξει, θα τον σπρώξει, θα τον ρίξει κάτω και προτιμά να μην το διεκδικήσει καθόλου. Ο Θεός να με βοηθήσει να βρω τον τρόπο που θα πρέπει να τον μεγαλώσω ώστε να γίνει γερή ψυχή.