Συνολικές προβολές σελίδας

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

To πρώτο μας πάρτυ γενεθλίων

Την περασμένη εβδομάδα γιορτάσαμε τα γενέθλια των αγοριών. Κάναμε το πρώτο μας πάρτυ. Μέχρι πέρσι κάναμε σχετικά μικρές γιορτούλες με 5-6 παιδάκια όλα μαζί. Φέτος ήταν όλα μαζί 12-13 παιδάκια από 1 έως 6 ετών με τους γονείς τους και κάποιοι εξτρά ενήλικοι. Όλοι μαζί γύρω στα 40 άτομα, φίσκα το σαλόνι, φωνές, φασαρία (και δεν είχαμε καν μουσική, βάλαμε λίγο προς το τέλος, ύστερα από απαίτηση μίας μαμάς και των κορών της), ατέλειωτο πηγαινέλα.
Στην αρχή φάγανε, μετά σβήσαμε τα κεράκια, μετά κρεμάσαμε μια καραμέλα γεμάτη παιχνιδάκια και σοκολάτες, την ανοίξαμε και τα παιδάκια μαζεύανε τη βροχή από παιχνιδάκια. Όλα πολύ ωραία, μετά άρχισαν τα έκτροπα. Τα πιο μεγάλα κορίτσια δηλ. του νηπιαγωγείου πιάστηκαν σε τρενάκι και γύριζαν μέσα στο σπίτι τσιρίζοντας (φυσικά οι γονείς τους δεν τους έλεγαν τίποτα, αντίθετα υποστήριζαν ότι έτσι γίνεται στα παιδικά πάρτυ. Εγώ δεν είμαι της ίδιας γνώμης, θεωρώ ότι μπορούμε να πούμε στο παιδί μας ότι υπάρχει όριο να μην πηγαίνουμε στα υπνοδωμάτια του σπιτιού που  μας φιλοξενεί, το πάρτυ γίνεται στο σαλόνι και στην κουζίνα. Τώρα ως προς τις τσιρίδες, τι να πω, διαφέρουν οι γνώμες, εγώ πάντως δεν μπορούσα να τις ακούω, άλλο το προαύλιο του σχολείου κι άλλο ένας κλειστός χώρος.)Τα αγόρια είχαν μαζευτεί προς τους τοίχους και έπαιζαν εκεί σε ομάδες ή μόνα τους, αποφεύγοντας τα κορίτσια και τις τσιρίδες. Ο γιος μου εντωμεταξύ είχε ενοχληθεί από τη μεγάλη φασαρία μιας και δεν ήταν συνηθισμένος, εμείς στο σπίτι λόγω του Γιώργου έχουμε μάθει να μην βγάζουμε απότομες κραυγές και να μην πετάμε ούτε να χτυπάμε πράγματα δυνατά. Πήγαινε λοιπόν πίσω από τα μεγάλα κορίτσια που χοροπηδούσαν και  τσίριζαν και φώναζε ''σταματήστε, σταματήστε''. Φυσικά δεν του έδιναν καμία σημασία γιατί ούτε καν τον άκουγαν, αλλά και γιατί μάλλον δεν τον έβλεπαν αφού τον περνούσαν από ένα έως δύο κεφάλια. Οπότε όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος. Πήρε φόρα, έπεσε πάνω τους, έπιασε την πρώτη που βρήκε και της έριξε ένα μπάτσο (απορώ πώς την έφτασε), εκείνη έκλαιγε, εγώ τον μάλωσα, αυτός δεν χαμπάριαζε, μια μαμά νηπιαγωγός μας έλεγε ότι αυτό δεν είναι σωστό, πρέπει να μάθουν στη φασαρία γιατί πώς θα τα βγάλουν πέρα στο σχολείο και το πάρτυ τέλειωσε με κλάματα (υπήρχε κι άλλος που έκλαιγε για δικούς του  ανεξάρτητους λόγους - επειδή φοβήθηκε ένα μπαλόνι που έσκασε και μετά γιατί φοβόταν την τούρτα), όπως η πλειονότητα των παιδικών πάρτυ αυτής της ηλικίας. Πάντως  μέχρι τότε περάσαμε ωραία.
Ο Γιώργος πήγε πολύ καλά στο φασαριόζικο αυτό πάρτυ. Βέβαια ένα θέμα που είχαμε είναι ότι τον κρατούσαν αγκαλιά οι νονές του σαν να ήταν 9 μηνών, αλλά επειδή τον βλέπουν δυο φορές το χρόνο δεν έλεγα τίποτα. Έκανε την κλασική παρέα με τους ενηλίκους, αλλά για πρώτη φορά εκδήλωσε κάποιες στιγμές επιθυμία να κατέβει κάτω δηλ. να πάει στο χαλί εκεί που έπαιζαν τα παιδάκια. Όσον αφορά τη βαβούρα και την υπερβολική φασαρία, κατάλαβα ότι κάποια στιγμή είχε κατεβάσει ρολά και συγκεντρωνόταν σ'αυτό που τον ενδιέφερε χωρίς να δίνει σημασία τι γινόταν γύρω του. Αναμενόμενο και σωτήριο, πώς αλλιώς να τα βγάλει πέρα.
Την Κυριακή όμως ήταν πολύ κουρασμένος. Δεν είχε όρεξη να κάνει τίποτα. Τη Δευτέρα δεν μπόρεσε καθόλου να κάνει φυσιοθεραπεία, ούτε να περπατήσει με το ρολέιτορ, ούτε να στηριχτεί όρθιος τίποτα. Η φυσιοθεραπεύτρια μας είπε ότι οφείλεται στο πρωτόγνωρο και καταιγιστικό φαινόμενο του πάρτυ, τον επηρέασε ψυχολογικά γι'αυτό και επηρεάστηκε η στάση και η κίνησή του.
Από την αρχή μας έχει πει ότι η κίνηση θα έρχεται πίσω όταν συμβαίνει ένα από τα τρία:
α) πυρετός
β) αν ψηλώνει
γ) ψυχολογικός παράγοντας
Εγώ νόμιζα ότι ο ψυχολογικός παράγοντας επηρεάζει μόνο όταν δεν αισθάνεται καλά, του συμβαίνει κάτι άσχημο κ λπ. Ωστόσο δεν είναι έτσι,  ακόμη και θετικά γεγονότα όπως μια φασαριόζικη γιορτή, μια πρωτόγνωρη εμπειρία, μια επίσκεψη σε άγνωστο μέρος μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά την κίνηση. Η φυσιοθεραπεύτρια μου είπε ότι μετά την πρώτη μέρα στο σχολείο θα είναι πεσμένος στα πατώματα. Καθώς θα μεγαλώνει, αυτό το φαινόμενο του επηρεασμού από άγνωστες καταστάσεις, εμπειρίες και νέα ερεθίσματα θα αμβλύνεται.
Κάνουμε λοιπόν ξεκούραση για μερικές ημέρες ώσπου να βρει πάλι τους ρυθμούς του. Επιπλέον έχει και συνάχι (το οποίο μάλλον κονόμησε στο πάρτυ, ας ελπίσουμε να μείνει μόνο συνάχι) και πιστεύω τον επηρεάζει κάπως κι αυτό που δεν μπορεί να πάρει εύκολα αναπνοή με τη βουλωμένη μύτη.
Κατά τ' άλλα ρώτησα τη φυσιοθεραπεύτρια αν είναι σκόπιμο να πηγαίνουμε σε συγκεντρώσεις για να συνηθίζει τη βαβούρα και μου απάντησε θετικά, αρκεί να μην καθόμαστε πολύ, καμιά ωρίτσα πριν προλάβει να κουραστεί.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου