Συνολικές προβολές σελίδας

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

Όταν το παιδί με την εγκεφαλική παράλυση γίνεται κακομαθημένο

      Είναι πολύ εύκολο να κακομάθει ένα παιδί με εγκεφαλική παράλυση δηλαδή ένα παιδί που υστερεί στην ικανότητα κίνησης. Και μόνο ότι πηγαίνει παντού αγκαλιά (τουλάχιστον για όσο καιρό το επιτρέπει το βάρος του), του φέρνουν τα πράγματα που θέλει, το ταϊζουν, το πλένουν και το ντύνουν για πολύ περισσότερο καιρό απ' ότι τα άλλα παιδιά μιας και δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, δημιουργεί ένα κατάλληλο υπέδαφος. Κι όμως και το παιδί με εγκεφαλική παράλυση είναι κι αυτό ένα παιδί, ισχύουν και γι'αυτό οι παιδαγωγικοί κανόνες, τα όρια, η τήρηση των καλών τρόπων κλπ που έχουν εφαρμογή για όλα τα παιδιά.
       Στους ανθρώπους που δεν έχουν σχέση με την αναπηρία υπάρχει μια ιδέα ότι ένα τέτοιο παιδί δεν μπορείς να το μαλώσεις,  πρέπει να του κάνεις τα χατήρια κλπ προφανώς για να ισοφαρίσεις το θέμα της αναπηρίας του. Θυμάμαι ένας συγγενής μας όταν ο Γιώργος ήταν πιο μικρός μας είχε πει συγκεκριμένα: ΄΄....ε, άμα έχεις ένα τέτοιο παιδί πώς να το μαλώσεις;''  Tώρα τι να του πεις; Δεν φτάνει δηλαδή η κινητική αναπηρία, να γίνει και ανυπόφορος ως άνθρωπος δηλ. απαιτητικός, κλαψιάρης, εχθρικός κλπ.΄(χώρια η ταμπέλα ''ένα τέτοιο παιδί'' κι ας το είπε με καλή πρόθεση) Δυστυχώς δεν τον παίρνει. Ποτέ δεν θα είναι σε θέση να ζήσει μόνος του με την παραξενιά του, πάντα θα πρέπει σε κάποιο βαθμό μικρό ή  μεγάλο να τον φροντίζουν οι άλλοι. Και οι άλλοι συνήθως δεν έχουν καμία διάθεση να ανεχτούν αντικοινωνικές συμπεριφορές, τους είναι ήδη βάρος η φυσική φροντίδα. Αλλά και αν ακόμη ανέχονται, πάλι προβλήματα θα υπάρχουν.
Η αναπηρία από μόνη της είναι σταυρός. Το πώς τον κουβαλάει ο καθένας και η οικογένειά του εξαρτάται από πολλά πράγματα.
Εμείς λοιπόν, οι γονείς του δηλαδή, συμπεριφερόμαστε στο Γιώργο όπως και στον άλλο μας γιο, στο πλαίσιο των δυνατοτήτων του πάντα. Όταν ήταν πιο μικρός έκλαιγε όταν δεν του γινόταν το χατήρι, τώρα τσιρίζει, μπορεί να τσιρίζει για ώρες. Εγώ φοβόμουνα να τον αφήσω να κλαίει ή να τσιρίζει πολλή ώρα, ειδικά όταν ήταν πιο μικρός, για να μην σφίξει και για άλλους λόγους. Η γιατρός μας είχε πει ότι δεν έπρεπε να κλαίει πολύ. Τώρα που μεγάλωσε και τη ρώτησα, μου είπε ότι δεν θα πάθει και τίποτα αν τσιρίξει λίγο. Αλλά και πάλι δεν πρέπει να παραγίνεται. Τον αφήνω λοιπόν κάμποσο να τσιρίξει, να λάβει τό μήνυμα ότι δεν πρόκειται να περάσει το δικό του και κατόπιν του στρέφω την προσοχή αλλού.
Δυστυχώς όμως με τους άλλους και ειδικά με τον παππού δεν έχουν εφαρμογή τα παραπάνω. Του κάνει όλα τα χατήρια (τα κάνει βέβαια και στον άλλο μου το γιο) αλλά επιπλέον ο Γιώργος τον χρησιμοποιεί σαν υπηρέτη δηλ. φέρε μου αυτό, εκείνο, ενώ μπορεί να τα πάρει μόνος του (να πάει μπουσουλώντας). Για το λόγο αυτό πολύ καιρό ήταν κινητικά ένα κλικ παρακάτω απ' ότι θα μπορούσε να είναι. Τώρα τελευταία ο παππούς κατάλαβε επιτέλους ότι με το να του φέρνει αυτός τα πάντα δεν τον βοηθά. Αλλά μόνο ως εκεί, τα υπόλοιπά δεν τα έχει καταλάβει ακόμη (για τα όρια, τις υποχρεώσεις του παιδιού κλπ) και μάλλον δεν πρόκειται να τα καταλάβει.
Τέλος πάντων, ό,τι μπορούμε κάνουμε. Πάντως ο Γιώργος γνωρίζει και πώς είναι να μιλάμε ευγενικά και πώς είναι με αγένεια και ποια είναι η σωστή συμπεριφορά και ποια η λάθος. Πρέπει να το μάθει. Περισσότερες πιθανότητες έχει να τον βοηθήσουν αν ζητά κάτι σταθερά και ευγενικά παρά απαιτητικά και αγενώς. Και βέβαια να μάθει να ζητά μόνο ότι του είναι εντελώς αδύνατον να κάνει μόνος του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου