Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

Πίνοντας με το καλαμάκι- η ίδια βιαστική ιστορία

Το να φύγουμε τελείως από το μπιμπερό και να πάμε στο καλαμάκι είναι μια διαδικασία που την παλεύουμε από πέρσι την άνοιξη. Μερικές φορές (τις πιο λίγες) πίνει όλο το περιεχόμενο με το καλαμάκι, τις περισσότερες πίνει ένα μέρος, μεγάλο ή μικρό, άλλες και ειδικά το βραδινό γάλα, όπου και νυστάζει, το πίνει όλο με το μπιμπερό.
Τόσον καιρό είχα την απορία, γιατί ενώ μπορεί να πιει με το καλαμάκι, προτιμά το μπιμπερό (είναι φανερό ότι το καλαμάκι δεν του αρέσει, το κάνει αγγαρεία). Άρχισα λοιπόν να το μελετάω προσεκτικά για να δω τι τρέχει. Διαπίστωσα λοιπόν ότι και στο καλαμάκι υπάρχει το γνωστό θέμα της βιασύνης.
Το παιδί με εγκεφαλική παράλυση βιάζεται. Τις δεξιότητες που κατακτά με ατέλειωτο χρόνο φυσικοθεραπείας και εργοθεραπείας τις ασκεί βιαστικά. Αισθάνεται ανασφάλεια και άγχος να τελειώσει την κίνηση. Φοβάται ότι δεν θα προλάβει, ότι θα χάσει την ισορροπία του, ότι θα πέσει, ότι δεν θα τα καταφέρει. Ακόμη και όταν αρχίζει να περπατά, δεν πάει με κανονικό χρονικό ρυθμό, κάνει βάδην. Βιάζεται να διανύσει την απόσταση και να φτάσει κάπου απ' όπου μπορεί να κρατηθεί και γενικά να σιγουρέψει την ισορροπία του.
Δεν μπορεί κανείς να το κατηγορήσει γι' αυτό.
Το ίδιο συμβαίνει λοιπόν και με το καλαμάκι. Ρουφάει, ρουφάει γρήγορα να τελειώνει και με τη μεγάλη ποσότητα υγρού που γεμίζει το στόμα του, καταπίνει άτσαλα, ψιλοπνίγεται. Θέλει να τελειώνει.
Αυτό συμβαίνει περισσότερο όταν  η κίνηση που πρέπει να κάνει του έχει ζητηθεί από κάποιον π.χ η μαμά του λέει '' έλα να πιεις το γάλα σου''. Βλέπει το καλαμάκι, αρχίζει το άγχος. Ή που θα αρνηθεί τελείως να το πιει ή που θ'αρχίσει να πίνει  γρήγορα και βιαστικά, οπότε το γάλα αντί να είναι ευχαρίστηση γίνεται βάσανο.
Αυτή είναι μια πραγματικότητα. Τι θα κάνουμε λοιπόν για να τη διευκολύνουμε;
Νομίζω κατ'αρχάς πως το παιδί πρέπει να λάβει από μας το μήνυμα (όχι με λόγια, αλλά με πράξεις) ότι έχει όσο χρόνο χρειάζεται. Καλό είναι λοιπόν ν'αρχίζουμε τη δραστηριότητά μας πολύ ενωρίτερα από το χρόνο που πρέπει να τελειώσει.
Ύστερα - κι αυτό είναι το πιο δύσκολο, δεν έχω σκεφτεί ακόμη πώς επιτυγχάνεται- να λάβει το άλλο μήνυμα, ότι και αν πέσει και αν το χάσει το θέμα, δεν έγινε απολύτως τίποτα, μπορεί να το ξαναπιάσει από την αρχή.
Τέλος, μάλλον δεν πρέπει να το πρήζουμε και πολύ. Στην αρχή επέμενα πολύ με το καλαμάκι, τώρα τον αφήνω να πιει όσο θέλει και μετά πάμε πίσω στο μπιμπερό.
Θα ρωτήσω γι'αυτό το θέμα και την παιδονευρολόγο (επίκειται η επίσκεψη των 3ων γενεθλίων). Ίσως με τη φυσιοθεραπεία και την εργοθεραπεία, είτε μεγαλώνοντας, είτε με την ενθάρρυνση αποκτήσει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον εαυτό του και στις δυνάμεις του και οι καθημερινές ρουτίνες γίνουν πιο εύκολες γι'αυτόν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου