Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

Το παιδί με εγκεφαλική παράλυση και οι ερωτήσεις των τρίτων

Αυτό είναι ένα πρόβλημα που δεν το έχω επιλύσει ακόμη.
Οι τρίτοι βασικά χωρίζονται σε 3 κατηγορίες: στους συγγενείς και φίλους, στους γνωστούς και στους αγνώστους. Οι συγγενείς και οι φίλοι που είναι κοντά μας, οκ μας ζουν από κοντά και δεν κάνουν ερωτήσεις που φέρνουν σε δύσκολη θέση. Το θέμα είναι με αυτούς που είναι πιο απομακρυσμένοι καθώς και τους απλούς γνωστούς που γνωρίζουν την περίπτωσή μας από κάποια απόσταση, χωρίς να ξέρουν ακριβώς τι είναι η εγκεφαλική παράλυση.
Όταν είμαι μόνη μου δεν έχω πρόβλημα στο τι θα απαντήσω. Το θέμα είναι ό ταν είναι μπροστά το παιδί, το οποίο έχει μεγαλώσει πια και καταλαβαίνει τι ρωτάει ο άλλος. Η συνήθης ερώτηση που με φέρνει σε δύσκολη θέση είναι η εξής:
''Πώς πάει; Κάνει προόδους;''
Ο Γιώργος κάνει πολλές προόδους, αλλά αυτοί με την άγνοια που έχει κάποιος που δεν έχει σχέση με εγκεφαλική παράλυση, αναπηρία κλπ εννοούν το περπάτημα.
Αυτό που μας ενοχλεί είναι:
α) ό,τι μιλάνε για το παιδί σαν να μην είναι μπροστά ή σαν να μην καταλαβαίνει (προφανώς αυτό θα νομίζουν, ότι  δεν καταλαβαίνει)
β)άθελά τους μας βάζουν να είμαστε συνεχώς υπόλογοι για τις προόδους μας. Ειδικά αυτό γίνεται με κάτι γέρους συγγενείς.
Η συμβουλή της φυσιοθεραπεύτριας σ'αυτό είναι κάθετη. Θα πρέπει να είμαι έως και αγενής δηλ. του τύπου
''Πώς πάει το παιδί; Προοδεύει;''
''Σε τι να προοδεύσει; Δεν υπάρχει θέμα προόδου''
Κατά τη γνώμη της μια τέτοια απάντηση θα κάνει τον άλλο να δαγκωθεί και να ξανασκεφτεί αυτό που λέει και να μη λέει απλώς για να πει κάτι.
Συμφωνώ εν μέρει. Οι περισσότεροι θα σε ρωτήσουν απλά για να πουν κάτι ή για να δείξουν με αυτόν τον τρόπο (που νομίζουν ότι είναι ο κατάλληλος) συμπάθεια στην κατάστασή σου. Το ενδιαφέρον τους είναι ας πούμε ''κοινωνικού τύπου'' και όχι πραγματικό. Δεν είναι κατακριτέο, το πιθανότερο  είναι κι εγώ ίδιου τύπου ενδιαφέρον να είχα για το πρόβλημα κάποιου άλλου.
Έλα όμως που είναι μπροστά το παιδί. Αν είμαι μόνη μου απαντάω ''καλά πάει'', τέλος. Δεν με ενοχλεί.  Όμως το παιδί κάποια στιγμή πιστεύω, καθώς μεγαλώνει, θα αισθάνεται άσχημα με τέτοιου είδους ερωτήσεις.
Τα παιδιά αυτά περνούν μια ζωή προσπαθώντας ν'αποδείξουν στους άλλους ότι είναι και αυτά ίδια μ'αυτούς, κάτι πολύ ψυχοφθόρο. Ίσως αυτές οι ερωτήσεις των άλλων που μεταφράζονται ''πώς πάει; πόσο έχει κατορθώσει να φτάσει εκεί όπου είναι ένα παιδί της ηλικίας του χωρίς πρόβλημα;΄'', συντελούν ώστε ν'αρχίσει το παιδί να αισθάνεται έτσι.
Επειδή όμως δεν είναι στη φύση μου ν'απαντάω αγενώς, ψάχνω κάποια λύση ικανοποιητική, την οποία δεν έχω βρει ακόμη, αλλά πρέπει να βρω σύντομα. Προς το παρόν, όταν είμαι με το παιδί και βλέπω συγκεκριμένα άτομα που  ξέρω ότι θα μου κάνουν αυτήν την ερώτηση, τα αποφεύγω. Επίσης σταμάτησα να τηλεφωνώ σε σε συγγενείς που ξέρω ότι θα με ρωτάνε αυτό το πράγμα.
Πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα βρω μια ευκαιρία να τους πω ευγενικά να μη μας ξαναρωτήσουν κι όταν βλέπουν το Γιώργο να ρωτάνε τον ίδιο αν είναι καλά και πώς πάει στην υγεία του και τι παιχνίδια του αρέσουν, ό,τι τέλος πάντων λέμε σε ένα τρίχρονο παιδάκι.
Όσον αφορά τους αγνώστους εκεί ρωτάνε διάφορα. Μια κυρία κάποτε που τον είχε δει με το πόνυ του (δεν ήξερε φυσικά τι είναι το πόνυ, νόμιζε ότι είναι στράτα), του είπε ''τι το θέλεις αυτό; εσύ, μεγάλο παιδάκι'' Οπότε της είπα εγώ ''Με αυτό περπατάει'' Κατάλαβε, άλλαξε χίλια χρώματα και απομακρύνθηκε. Η φυσιοθεραπεύτρια μου είπε ότι δεν έπρεπε να της είχαμε απαντήσει καν, να την αγνοήσουμε. Όμως εγώ δεν συμφωνώ. Μια τέτοια στάση οδηγεί στην απομόνωση και κανείς απ΄ όσους μας ρώτησαν κάτι σχετικό οποτεδήποτε, δεν ήταν κακοπροαίρετος. Περαιτέρω πιστεύω ότι αυτή η στάση σε κάνει να νιώθεις μόνιμα θιγμένος, κάτι που δεν είναι καλό για την ψυχική σου υγεία.
Ο κόσμος δεν θέλει να σε προσβάλει με αυτές τις ερωτήσεις, θεωρεί ότι έτσι σου δείχνει το ενδιαφέρον του. Δεν ξέρει τι θα ήθελες πραγματικά να σε ρωτήσει. Αν δεν του το πεις όμως, πώς θα το μάθει;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου